Οτιδήποτε αγαπάμε το προστατεύουμε. Και οτιδήποτε δεν προστατεύουμε, σημαίνει ότι δεν το αγαπάμε. Η προσωπική μας φροντίδα για προστασία είναι εγγενής, και το γνωρίζουμε από την μητρική μέριμνα και φροντίδα για τα βρέφη, μέχρι να γίνουν ενήλικα. Διότι, προστασία δεν χρειάζεται αυτός που είναι ικανός να σταθεί στα πόδια του, όπως λέμε, αλλά ο αδύναμος, ο απροστάτευτος, ο ευάλωτος, στις εξωτερικές ή και τις εσωτερικές του αδυναμίες.
Και αυτή είναι μόνο η μία πλευρά της ανάγκης για προστασία. Διότι, προστασία χρειάζεται και κάθε πολύτιμο που διαθέτουμε, όχι γιατί δεν έχει την δύναμη, αλλά γιατί από την φύση του δεν έχει την ικανότητα της προστασίας, και αυτό το κατανοούμε από τα όργανα του σώματός μας που προστατεύονται μέσα μας από τις εξωτερικές επιδράσεις. Διότι, για παράδειγμα, εάν εκτεθεί η καρδιά του ατόμου εκτός σώματος, αυτό σημαίνει θάνατο ακαριαίο, αφού έχει δημιουργηθεί για να εργάζεται εντός και όχι εκτός του σώματος.
Άρα, από το απλό αυτό παράδειγμα κατανοούμε, ότι αυτός που μελέτησε και δημιούργησε το ανθρώπινο σώμα, δεν “πέταξε” κόκκαλα και σάρκες τυχαία, αλλά οργάνωσε και την επιβίωση των οργάνων, ώστε το ένα να προστατεύει το άλλο, και να λειτουργούν όλα προς το συμφέρον του ατόμου. Και αυτή η απλοϊκή διαπίστωση για την προστασία του σώματος αφ’ εαυτού, είναι η μεγαλύτερη φροντίδα και μέριμνα προστασίας από τον δημιουργό, ανεξάρτητα από παραδοχές ή απορρίψεις περί της παρουσίας και λειτουργίας του μέσα στην προσωπική μας καθημερινή ζωή.
Διότι, μπορεί να μην είμαστε όλοι ειδικοί στην λειτουργία του ανθρώπινου σώματος – και όχι μόνο, αλλά ακόμη και η απλή σκέψη και παρατήρηση αποδεικνύει την μέριμνα και τον μακρόπνοο σχεδιασμό του “κατασκευαστή” των σωμάτων, τα οποία μεταφέρουν και φέρουν την ζωή πάνω στην γη, μαζί με όλα τα συμπαρομαρτούντα στοιχεία και δημιουργήματα, από τα χόρτα μέχρι τον άνθρωπο, αλλά και τα φυσικά υλικά που υποστηρίζουν την διατήρηση της λειτουργίας του σύμπαντος κόσμου.
Τίποτα δεν είναι “σκουπίδι” τυχαίο. Τίποτα δεν είναι περιττό, γιατί έτσι νομίζουμε. Όλα έχουν τον λόγο ύπαρξης και λειτουργίας τους μέσα στην γενικότερη λειτουργία της ζωής, και το ξέρουμε όλοι από την προσωπική μας πείρα. Η μέριμνα και η προστασία του βρέφους από τους γονείς του – άσχετα από μερικές τραγικές παραφωνίες – αποτελούν το υπόδειγμα της μέριμνας για την προστασία όλων των στοιχείων, που συμβάλλουν καθημερινά στην επιβίωση του ατόμου μέσα στον φυσικό και κοινωνικό του περιβάλλον.
Διότι, μέριμνα και προστασία δεν έχει ανάγκη ο άνθρωπος μόνο από το φυσικό περιβάλλον – αυτό είναι το εύκολο, αλλά έχει – κυρίως – ανάγκη από την προστασία των κοινωνικών κλυδωνισμών, οι οποίοι επηρεάζουν όλη την ανθρωπότητα και προσβάλλουν την αρτιότητα κάθε ατόμου. Ο δημιουργός, τον οποίο ο Χριστός αποκάλυψε ότι το όνομά του είναι Πατέρας, έχει μεριμνήσει κατά τον σχεδιασμό του σύμπαντος κόσμου, ακόμη και πόσες τρίχες θα διαθέτει το κάθε άτομο στο σώμα του. Και μπορεί μέχρι τώρα αυτό να ακουγόταν μια υπερβολή, αλλά σήμερα με την τεχνολογία ξέρουμε ότι τα πάντα είναι πλέον αριθμήσιμα, δηλαδή μπορούν να μετρηθούν και να υπολογιστούν.
Η μέριμνα του δημιουργού για προστασία αποδεικνύει όχι μόνο την αδιαμφισβήτητη σοφία του με τα logistics του που λειτουργούν εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια χωρίς διακοπή στην τροφοδοσία σε νερό, τροφές και προστασία για όλους τους πληθυσμούς πάνω στην γη, αλλά αποδεικνύει ότι βασικό στοιχείο του χαρακτήρα του είναι η πρόβλεψη για προστασία κάθε πολύτιμου δημιουργήματος, που ο ίδιος έχει θέσει στην διάθεσή μας.