Στον σύγχρονο κόσμο του 21ου αιώνα, η λέξη “ενέργεια” είναι ένα σημαντικό κομμάτι του καθημερινού μας λεξιλογίου, είτε άμεσα είτε έμμεσα. Διότι δεν είναι μόνο το κόστος της ενέργειας, την οποία χρησιμοποιούμε κάθε στιγμή για τις δραστηριότητές μας, αλλά είναι και η εξάρτησή μας από αυτήν, δηλαδή δεν μπορούμε να ζήσουμε την καθημερινή μας ζωή, χωρίς να χρησιμοποιήσουμε ενέργεια, είτε ηλεκτρική, είτε ορυκτών καυσίμων. Στο σπίτι, στην δουλειά, στο δρόμο, στα ταξίδια, παντού και πάντοτε χρειαζόμαστε ενέργεια, και αυτό αποδεικνύει την ανάγκη επαρκούς ποσότητας στην διάθεσή μας, αφού η έλλειψη μπορεί να προκαλέσει σοβαρές συνέπειες στην ζωή μας.

Από την ποσότητα του καυσίμου στο αυτοκίνητό μας, μέχρι τα τρόφιμα για την συντήρηση του σώματός μας, και τον τραπεζικό λογαριασμό για την κάλυψη όλων μας των αναγκών σε πρώτη ύλη για την παραγωγή ενέργειας, είναι προφανές ότι η ενέργεια ως δύναμη ζωής δεν είναι παρωνυχίδα, αλλά είναι ένα κεντρικό ζήτημα που αγγίζει κάθε δραστηριότητά μας σήμερα.

Και αυτό μπορεί στις μέρες μας να έχει φτάσει σε αδιανόητα όρια, ωστόσο δεν πρόκειται για νέα υπόθεση. Διότι ο άνθρωπος, κάθε άνθρωπος, κάθε άτομο έχει ανάγκη από ενέργεια για να διατηρηθεί στην ζωή, αλλά, επιτρέψτε μου, και για να έρθει στην ζωή, όπως εμείς την κατανοούμε και την καταγράφουμε στα ληξιαρχεία.

Για να μετακινηθούμε χρειαζόμαστε ενέργεια και δύναμη. Για να μεγαλώσουμε χρειαζόμαστε τροφές και νερό για να παραχθεί η ενέργεια στο σώμα μας. Για να αναπτύξουμε τις καθημερινές μας δραστηριότητες, χρειαζόμαστε δύναμη από ενέργεια, είτε εντός, είτε εκτός του φυσικού μας σώματος. Και αυτό ανάγεται στην δημιουργική αρχή του σύμπαντος κόσμου. Διότι το άτομο δεν είναι ανεξάρτητο από τον υπόλοιπο κόσμο του σύμπαντος, αφού, εκτός της γης, μάς είναι απαραίτητος και ο ήλιος, αλλά και τα άλλα ουράνια σώματα. Και αυτός είναι ο κανόνας διατήρησης – ίσως και της δημιουργίας – της ζωής.

Η δύναμη με την οποία επιβιώνουμε αποτελεί υπαρξιακή προϋπόθεση της παρουσίας κάθε ατόμου πάνω στην γη. Και ο Δημιουργός ήξερε πώς να οργανώσει την ζωή πάνω στην γη, και έθεσε πρώτα τις πηγές της ενέργειας, το φώς και το νερό και τις τροφές, ώστε η δημιουργία του να έχει μέλλον αδιανόητο για τον άνθρωπο. Διότι αυτή η αλήθεια του ρόλου της ενέργειας εμφανίζεται στην δημιουργική αρχή, αλλά συνεχίζει να αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο στην προσωπική μας καθημερινότητα, όπως εξήγησε ο Χριστός πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, και έκτοτε ισχύει η εξήγησή του για μάς μέχρι σήμερα.

Ο αποστολέας ενός μηνύματος έχει ολοκληρώσει το έργο του με την αποστολή του μηνύματος. Ο παραλήπτης έχει την ευθύνη να ανοίξει το μήνυμα, να το διαβάσει, να το κατανοήσει, και να ενεργήσει ανάλογα με το περιεχόμενο του μηνύματος. Δεν συγχέονται οι δύο ρόλοι, δηλαδή του αποστολέα και του παραλήπτη, διότι πρόκειται για δύο διαφορετικές πλευρές, τις οποίες βέβαια τις ενώνει το περιεχόμενο του μηνύματος, αλλά έχουν διαφορετικούς ρόλους στην διαδικασία αποστολής και παραλαβής του μηνύματος.

Αυτή η απλή κατανόηση, την οποία όλοι εφαρμόζουμε στην ατομική μας καθημερινότητα, αποτελεί και τον οδηγό για την κατανόηση του κόσμου που μάς περιβάλλει, ή ζει και εμπνέει τις πράξεις μας. Διότι τα μηνύματα στην προσωπική μας καθημερινότητα δεν είναι μόνο αυτά που  φτάνουν ηλεκτρονικά στα κινητά και στον υπολογιστή μας, αλλά είναι και τα μη ορατά, τα αόρατα, που φτάνουν στην συνείδησή μας μέσω της ατομικής μας παρατήρησης του γύρω ή του εσωτερικού μας κόσμου.

Διότι αυτά που διαβάζουμε στο κινητό μας ή στον υπολογιστή, αφορούν – συνήθως – θέματα της τρέχουσας καθημερινότητας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι σπουδαία για την ζωή μας. Ωστόσο, είναι προφανές ότι όσα φτάνουν στην συνείδησή μας μέσω της προσωπικής μας εμπειρίας, φαίνεται ότι έχουν τελικά μεγαλύτερη αξία από’ ότι φανταζόμαστε, διότι εμπλέκουν ευθέως τον εαυτό μας και στις δύο του διαστάσεις, Από την μια ως δράστη και παραγωγό των φαινομένων από τα οποία προέκυψε το μήνυμα – θετικό ή αρνητικό δεν έχει διαφορά -, το οποίο όμως ανοίγει τον διάλογο με τον ίδιο μας τον εαυτό, κάτι που σημαίνει ότι έχει μεγαλύτερη αμεσότητα, αφού το ίδιο το άτομο παράγει το μήνυμα, αλλά δέχεται και το μήνυμα.

Και αυτό σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά, εφόσον το μήνυμα είναι αρνητικό, ή κάτι πήγε καλά και το μήνυμα είναι θετικό, άρα απαιτείται κατανόηση των διαστάσεων από τις οποίες προέκυψε το αποτέλεσμα, και αυτές οι διαστάσεις είναι ή μπορεί να εξερευνηθούν μόνο από το ίδιο το άτομο και – ενδεχομένως – και με μια έξωθεν βοήθεια. Αυτή είναι η ουσιαστική πλευρά των μηνυμάτων. Δεν είναι μόνο τα θέματα της καθημερινότητας, αλλά και τα θέματα του ίδιου μας του εαυτού, και μάλιστα αυτά απειλούν περισσότερο την ευτυχία μας, παρά τα έξωθεν εισερχόμενα.

Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτό το στοιχείο της ορθής κατανόησης των μηνυμάτων παίζει σπουδαίο ρόλο στην αύξηση της πίστης, δηλαδή της επιτυχίας στην ζωή, για όσα άτομα ενδιαφέρονται να θέσουν την προσωπική τους πορεία κάτω από την υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού. Στον τομέα των μηνυμάτων έθεσε ο Χριστός την προσωπική μας σχέση μαζί του.

Τα μηνύματα που φτάνουν μέσα στην συνείδησή μας και μάς προτρέπουν σε ενέργεια ή παύση, ή αλλαγή πορείας, μπορεί να μην φτάνουν με την ταχύτητα των ηλεκτρονικών μηνυμάτων ως συνήθως, αλλά έχουν περισσότερο βάρος και βάθος και αφορούν΄αποκλειστικά την προσωπική μας ζωή. Αυτά τα μηνύματα απαιτούν επεξεργασία και κατανόηση από το ίδιο το άτομο, διότι το άτομο θα δράσει ή θα παρακάμψει την εκτέλεση μιας πράξης, από την οποία θα προκύψουν συνέπειες στο μέλλον, εγγύς, απώτερο, απώτατο ή και αιώνιο, για όποιο άτομο πιστεύει στην Ανάσταση. 

Η αποστολή τροφών και αέρα στο φυσικό μας σώμα είναι μια προσωπική εργασία, την οποία εκτελεί κάθε άτομο από την ώρα της εμφάνισής του πάνω στην γη, μέχρι την ώρα που αφήνει την τελευταία του πνοή. Οι εξωτερικοί παράγοντες εφοδιάζουν, αλλά η αποστολή και η πρόσληψη γίνεται με την ενέργεια του ανθρώπου, και χωρίς αυτή την ενέργεια του ατόμου, η διατήρησή του στην ζωή τίθεται σε άμεσο κίνδυνο θανάτου.

Διότι το φυσικό μας σώμα έχει δυνατότητες και αντοχές. Όμως τίποτα δεν είναι απεριόριστο, αλλά έχει όρια, η υπέρβαση των οποίων επιφέρει έλλειψη, στέρηση, υποχώρηση, ασθένεια, και τελικά και θάνατο, εφόσον το άτομο δεν αλλάξει τρόπο ζωής. Άρα, το μεν υλικά του φυσικού μας σώματος υφίστανται πάνω στην γη, αλλά αυτό δεν αρκεί. Τα υλικά αυτά πρέπει να φτάσουν στην κατάλληλη θέση μέσα στον φυσικό μας οργανισμό, και εκεί να υποστούν τις απαραίτητες φυσικές και χημικές επεξεργασίες, προκειμένου να τροφοδοτήσουν το σώμα με τις αναγκαίες ύλες παραγωγής ενέργειας και δύναμης, στοιχεία από τα οποία εξαρτάται η επιβίωση του φυσικού μας οργανισμού.

Άρα, από τη προσωπική μας εμπειρία ξέρουμε ότι δεν αρκεί η ύπαρξη των υλικών της επιβίωσης του φυσικού μας σώματος, αλλά πρέπει το άτομο να δείξει ενδιαφέρον, και να προχωρήσει στα επόμενα στάδια, τα οποία όλα έχουν ως προϋπόθεση την προσωπική του επιθυμία. Δηλαδή, η επιθυμία είναι αυτή που οδηγεί το άτομο στην εξεύρεση των τροφών, και η δική του επιθυμία ενεργοποιεί και τα λοιπά όργανα του φυσικού του σώματος, τα οποία με την σειρά τους κάνουν το δικό τους μέρος και το αποτέλεσμα καταλήγει στην διατήρηση και αύξηση του φυσικού μας σώματος.

Και αυτό δηλώνει πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι χωρίς την προσωπική μας θέληση και επιθυμία, καμία ενέργεια επιβίωσης δεν μπορεί να συντελεστεί, και το άτομο θα προχωρήσει σε στέρηση, ασθένεια και τελικά και στον θάνατο. Και αυτό δεν είναι φιλοσοφική προσέγγιση, αλλά είναι η προσωπική μας εμπειρία μέσα στην καθημερινή μας ζωή.

Άρα, όλοι οι ζωντανοί ξέρουμε, ότι από εμάς – κυρίως – εξαρτάται η επιβίωση και η εξέλιξη της υγιεινής μας ζωής, και χωρίς εμάς δεν θα υπάρξει καμία εξέλιξη ζωής, αλλά σταδιακά θα επέλθει η ασθένεια και ο θάνατος. Και αυτή ακριβώς η προσωπική μας εμπειρία παραπέμπει στην διδασκαλία του Χριστού για την προοπτική του μέλλοντος και της αιωνιότητας. Χωρίς το προσωπικό μας ενδιαφέρον, τις προσωπικές μας επιλογές, και την προσωπική μας επιθυμία να αφήσουμε στην άκρη τις δικαιολογίες και να πάρουμε τα στοιχεία που θα τροφοδοτήσουν και τον εσωτερικό μας άνθρωπο, τίποτα στην ζωή μας δεν μπορεί να αλλάξει.

Η τροφοδοσία του εσωτερικού μας ανθρώπου, του ψυχικού μας κόσμου ο οποίος επιλέγει το ωφέλιμο, απορρίπτει το επιζήμιο, και παίρνει τις αποφάσεις για τις πράξεις που θα ακολουθήσουν, ακολουθεί την ίδια διαδικασία που παρακολουθούμε στο φυσικό μας σώμα, ώστε να είναι υγιές και δυνατό, για να μπορεί να ξεπερνά τις δυσκολίες της προσωπικής μας καθημερινότητας.

Η επιθυμία του καλού, η απόρριψη του κακού και πονηρού, η προθυμία να επιλέξουμε το ωφέλιμο και να απορρίψουμε το επιζήμιο και βλαβερό, οδηγεί χωρίς καμία αμφιβολία στην εμβάθυνση της διδασκαλίας του Χριστού, από την απλότητα της παιδικής ηλικίας, στους προβληματισμούς και στην αναζήτηση απαντήσεων για τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής: την ασθένεια, την αδυναμία, την έλλειψη, την πενία, και τελικά την απώλεια του προσωπικού μας μέλλοντος. Ο άρτος τρέφει το φυσικό μας σώμα. Το θέαμα τρέφει τον εσωτερικό μας άνθρωπο. Το μη ορατό θέαμα του προσωπικού μας μέλλοντος, τρέφει την πίστη μας για το μη βλεπόμενο.

Δύο βασικοί παράγοντες από τους οποίους εξαρτάται η ζωή και η ατομική μας επιβίωση μετά την αναπνοή, είναι η τροφή και η επαφή μας με το περιβάλλον, πρώτα το φυσικό περιβάλλον, και στην συνέχεια και το κοινωνικό μας περιβάλλον, το οποίο, όμως, και αυτό επεκτείνεται στις διαστάσεις που λαμβάνει η προσωπική μας καθημερινότητα, δηλαδή στους εγγύς, αλλά και στους μακράν συνοδοιπόρους της σύγχρονης προσωπικής μας ζωής.

Όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους συνυπάρχουμε πάνω στην γη, κινούμαστε μέσα στους δύο αυτούς παράγοντες, την τροφή και την επαφή μας με το περιβάλλον. Και όσο καλύτερα κατανοούμε την αξία και την σημασία αυτών των δύο παραγόντων, τόσο λιγότερα λάθη κάνουμε, και τόσο καλύτερα αξιοποιούμε τον χρόνο που έχουμε στην διάθεσή μας πάνω στην γη.

Διότι κανένας θνητός δεν έμεινε για πάντα πάνω στην γη, άρα και εμείς που ζούμε σήμερα, είναι απολύτως βέβαιο ότι με την σειρά μας καθένας και καθεμιά, θα αποχωρήσει από την εμπειρία της επίγειας ζωής, αφήνοντας πίσω τα πάντα. Και όσο και αν ακούγεται αυτή η αλήθεια τραγική, δεν παύει να είναι η αλήθεια στην πραγματική ζωή, αφού κανένας δεν έχει μέχρι σήμερα υπερβεί το κατώφλι της επιστροφής πάνω στην γη μετά την παύση της συμμετοχής του στα επίγεια.

Αντίθετα, είναι πεποίθηση σε πολλούς, ότι υπάρχει και άλλη διάσταση της ζωής, όχι μόνο αυτής η οποία στηρίζεται στον άρτο και στο θέαμα, δηλαδή στις τροφές και στην επαφή με το φυσικό και κοινωνικό μας περιβάλλον, αλλά μιας ζωής που δεν έχει ανάγκη τις πέντε αισθήσεις του σώματος, δηλαδή όσων συμβάλλουν καθημερινά στην προσωπική μας επιβίωση.

Και αυτή η ελπίδα της επέκεινα του τάφου ζωής, είναι το μυστικό της μεγάλης κατάκτησης. Διότι οτιδήποτε δεν βλέπουμε, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει και στην πραγματικότητα, και αυτή η πραγματικότητα μπορεί να εμφανιστεί στο μέλλον, όπως συμβαίνει στην καθημερινή μας πρακτική ζωή, όπου προφανώς δεν βλέπουμε το κτίριο που εργαζόμαστε πριν φτάσουμε εκεί, αλλά το κτίριο είναι και παραμένει εκεί, περιμένοντας την δική μας άφιξη.

Αυτή η πρακτική αλήθεια, δηλαδή του κτιρίου που μένει εκεί ακίνητο και περιμένει την δική μας άφιξη για να το αξιοποιήσουμε με την δική μας συμβολή, βεβαιώνει ότι πολλά πράγματα τα οποία δεν τα “βλέπουμε” ακόμη με τις πέντε αισθήσεις μας, ωστόσο, είναι εκεί και περιμένουν εκείνα εμάς, και όχι εμείς αυτά. Άρα, όπως συμβαίνει με χιλιάδες άλλα πράγματα που υπάρχουν, αλλά δεν τα βλέπουμε ακόμη, ενώ είμαστε βέβαιοι ότι θα τα δούμε κάποια στιγμή, έτσι συμβαίνει και με την ελπίδα της πέραν του τάφου ζωής.

Ο άρτος και οι τροφές, συντηρούν το φυσικό μας σώμα, μέσα στο οποίο κατοικούν οι λειτουργίες της ατομικής μας επιβίωσης. Με αντίστοιχο τρόπο, μέσα στο ίδιο φυσικό μας σώμα κατοικούν και άλλα αισθητήρια, με τα οποία το άτομο βεβαιώνεται για την ύπαρξη πραγμάτων που δεν φαίνονται, αλλά είναι απολύτως βέβαιο ότι υπάρχουν, όπως συμβαίνει και στην καθημερινή μας εμπειρία.

Αυτά τα αισθητήρια είναι τα αισθητήρια της πίστης, δηλαδή της δύναμης εκείνης που μόνο αυτή μπορεί να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των πέντε αισθήσεων –θέαμα–με το μη ακόμη ορατό, δηλαδή μας μεταφέρει σε ένα άλλο περιβάλλον υπαρξιακής εμπιστοσύνης. Αυτό είναι το μεγάλο μάθημα της υγιαίνουσας διδασκαλίας του Χριστού, ο οποίος επιβεβαίωσε το δικό του μάθημα, με την Ανάστασή του από τον τάφο.