Για όποιο άτομο ενδιαφέρεται να κατανοήσει τον κόσμο που ζει και κινείται γύρω του – αλλά και μέσα του -, το πρώτο μέλημα για την πορεία αυτής της κατανόησης, δηλαδή, της αντίληψης για την πραγματικότητα που υφίσταται μέσα του και γύρω του, είναι η αποδοχή της αλήθειας ως Αρχή της προσωπικής του ζωής.

Χωρίς την επίγνωση, δηλαδή την πρακτική έκφραση της αλήθειας, κανένα επόμενο βήμα δεν μπορεί να υπάρξει προς την κατεύθυνση της ορθής κατανόησης των πραγμάτων που μάς περιβάλλουν, ορατά και μη ορατά. Διότι, τα μεν ορατά και αισθητά είναι εύκολα να τα εντοπίσουμε, αλλά τα μη ορατά και αισθητά δεν είναι εύκολο, διότι είναι θέματα και πράγματα που δεν υποπίπτουν στην καθημερινή μας αντίληψη, αφού δεν έχουν σχέση με την ύλη, η οποία επιδρά και λειτουργεί μέσα στο σώμα μας με τις πέντε αισθήσεις μας.

Επομένως, το άτομο που ενδιαφέρεται να κατανοήσει τον κόσμο, δεν έχει μόνο το πεδίο της φυσικής και του αισθητού κόσμου να κατανοήσει, αλλά πρέπει να επιστρατεύσει και τις ικανότητες που διαθέτει μέσα του, και δεν είναι ορατές και περιγραπτές με τον λόγο της φυσικής ή της χημείας. Διότι, οι μη ορατές λειτουργίες μπορεί να προκαλούν στο φυσικό μας σώμα περιγραπτές αντιδράσεις και λειτουργίες – η χαρά μας χαλαρώνει, η λύπη μάς στεναχωρεί -, αλλά αυτό είναι το αποτέλεσμα και όχι η γενεσιουργός αιτία που τα έχει προκαλέσει.

Άρα η παρατήρηση των φυσικών φαινομένων που προκαλούν οι μη ορατές λειτουργίες είναι μεν κλάδος αληθείας, αλλά δεν εντοπίζει και την πηγή που προκαλεί το αποτέλεσμα. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Διότι για την κατανόηση αυτής της περιοχής του κόσμου είναι απαραίτητη η ενεργοποίηση της πίστης που υπάρχει εν υπνώσει μέσα σε κάθε άνθρωπο και πρέπει να ξυπνήσει, να “ανανήψει” από το λήθαργο, και να μπει σε παραγωγική διαδικασία, για την οποία μίλησε ο Χριστός. Δηλαδή, να λάβει μήνυμα, πνοή ζωής και να ανταποκριθεί στην πρόκληση και πρόσκληση για την εξερεύνηση του κόσμου μέσω της πίστεως.

Διότι, βάση της κατανόησης του κόσμου, ορατού και μη ορατού – κατά την διδασκαλία του Χριστού – είναι η ορθή και λογική πίστη στην δική του διδασκαλία και δύναμη, η οποία διοχετεύεται μέσα στο άτομο από την ακοή της δικής του υγιαίνουσας διδασκαλίας. Η συνέχεια της εξερεύνησης του κόσμου εναπόκειται πλέον, μετά την αποδοχή της πίστης, δηλαδή της εμπιστοσύνης του ατόμου προς την διδασκαλία του Χριστού, εναπόκειται στην κατεύθυνση που θα λάβει το άτομο προσωπικά και ατομικά.

Οι γύρω βοηθούν ή εμποδίζουν. Το άτομο αποφασίζει και δραστηριοποιείται πάνω στην πορεία που έχει χαράξει για την κατανόηση του κόσμου, ορατού και μη ορατού, μέσω της πίστης στην δύναμη της Αναστάσεως του Χριστού. Οι ανθρωπινες διαστάσεις βοηθούν ή εμποδίζουν. Δεν μπορούν όμως να αποκλείσουν το άτομο από τη πορεία που έχει επιλέξει, προκειμένου να φτάσει στον στόχο του, δηλαδή να κατανοήσει και να αξιοποιήσει την εμπειρία του μέσα στην προσωπικη του καθημερινότητα.

Η δύναμη της Ανάστασης του θεού, την οποία εφάρμοσε στην περίπτωση του Χριστού, είναι υπέρτερη κάθε άλλης ανθρώπινης ή κοινωνικής δύναμης, και καμία εξωτερική δύναμη δεν μπορεί να το αποκλείσει από τη πορεία προς την επίγνωση της Αλήθειας. Η επίγνωση της Αλήθειας ελευθερώνει από κάθε άλλη παρέμβαση. 

Η κατανόηση του κόσμου, δηλαδή πρώτα του εαυτού μας, και κατόπιν του φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο περνάμε τον χρόνο της επίγειας ζωής μας, αποτελεί ένα σπουδαίο – ίσως το σπουδαιότερο – στοιχείο, από εκείνα τα οποία συνθέτουν την καθημερινή μας ευθύνη.

Και για μεν τον εαυτό μας, – σωματικό, ψυχικό – το θέμα εναπόκειται στο ενδιαφέρον μας, δηλαδή εάν μάς απασχολεί η συμπεριφορά μας απέναντι στους άλλους ή ακόμη και απέναντι στον εαυτό μας. Όταν όμως ερχόμαστε στην επαφή μας με το κόσμο, το κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον που ισχύει για το κάθε άτομο στην δική του σφαίρα διαβίωσης, εκεί τα πράγματα είναι, προφανώς, περισσότερο περίπλοκα.

Διότι κανείς δεν ξέρει τον άλλον άνθρωπο. Βλέπουμε και ακούμε μόνον. Το τί όμως έχει το άλλο άτομο μέσα του, σκέψεις, συναισθήματα, βιώματα, απαιτήσεις, εντυπώσεις, κλπ, όλα αυτά παραμένουν καλά κρυμμένα μέσα του, και απαιτείται χρόνος και προσπάθεια για να γίνει κατανοητή η δική του περίπτωση σε σχέση με το δικό μου άτομο. Διότι, εκείνο που για μένα είναι κακό, για κάποιον άλλον μπορεί να είναι καλό και πολύτιμο. Άρα η δική μου γνώμη και κρίση δεν καλύπτει και ολόκληρο το φάσμα των αξιών του απέναντι ατόμου.

Μια σχέση αμφίδρομη είναι πιο δύσκολα κατανοητή, από μια σχέση μονόδρομου. Εάν ο ένας διατάζει και ο άλλος υπακούει υποχρεωτικά, τότε τα πράγματα είναι απλά. Την ευθύνη την έχει όποιος έχει την εξουσία να διατάζει, και η σχέση ολοκληρώνεται. Είναι μια σχέση μονόδρομου. Εάν όμως ο άλλος απλά υποδεικνύει ένα δρόμο, αυτό δεν καθιστά τον άλλον υπόχρεο, διότι έχει και διατηρεί το δικαίωμα των δικών του επιλογών, δηλαδή να ακολουθήσει αυτόν ή έναν άλλον δρόμο.

Τότε το θέμα καθίσταται πολύπλοκο, διότι επιμερίζονται και οι ευθύνες. Αυτός που υπέδειξε τον δρόμο, είχε την ευθύνη της υπόδειξης, αλλά δεν έχει την ευθύνη της διαφορετικής πορείας, την οποία τελικά έχει επιλέξει ο άλλος. Τότε, ο “δάσκαλος” που υπέδειξε τον δρόμο διατηρεί την ευθύνη της γνώμης του. Δεν έχει όμως καμία ευθύνη για την διαφορετική πορεία που έχει επιλέξει το άτομο με προσωπική του ευθύνη. Στην περίπτωση αυτή η “υπόδειξη του δασκάλου” αποτελεί ενοχοποιητικό στοιχείο για την αποτυχία του διαφορετικού δρόμου που έχει επιλέξει με προσωπική του ευθύνη το άλλο άτομο. Διότι απέφυγε να τηρήσει την οδηγία του “δασκάλου”.

Και επειδή αυτά αποτελούν καθημερινή εμπειρία όλων μας, είναι φυσικό η καλύτερη κατανόηση των οδηγιών του  “δασκάλου” να συνδράμει και στην καλύτερη κατανόηση του κόσμου που βρίσκεται έξω, αλλά και μέσα μας. Ο δάσκαλος δεν είναι πάντα μαζί μας. Μαζί μας είναι τα λόγια της διδασκαλίας του, τα οποία μάς θυμίζουν τις δικές του οδηγίες για το καλό, το καλύτερο και το άριστο, ώστε κατά την διάρκεια των δικών μας επιλογών, να παίρνουμε αποφάσεις που θα είναι χρήσιμες και ωφέλιμες για την δική μας περίπτωση μέσα στην προσωπική μας καθημερινότητα.

Ο δάσκαλος έκανε το μάθημα, πήρε την αμοιβή του. Ο μαθητής κέρδισε ή έχασε. Ο δάσκαλος ούτε καρδίζει ούτε χάνει από την αποτυχία του μαθητή, ο οποίος έκανε τις δικές του επιλογές και κέρδισε ή έχασε. Αυτή είναι η πρακτική πλευρά της διδασκαλίας του Χριστού. Ο Χριστός εξήγησε τι συμβαίνει μέσα στον σώμα του ατόμου κατά τον ψυχικό του κόσμο, δηλαδή τις λειτουργίες που γίνονται μέσα στο σώμα, αλλά δεν αφορούν μόνο το σώμα, όπως οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι επιλογές. Οι μαθητές του, δηλαδή οι Χριστιανοί, έχουμε την ευθύνη των δικών μας επιλογών. Ο Χριστός δεν έχει καμία ευθύνη.

Ένας οδηγός είναι πολύτιμος, εάν μπορεί να οδηγήσει ένα άτομο – ή μια κοινωνία ανθρώπων – σε ένα προορισμό. Και αυτό δηλώνει και προϋποθέτει, ότι ο οδηγός, άνθρωπος, ιδέα, σύστημα ή οτιδήποτε άλλο θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε ως βοηθό στην δική μας άγνοια, πρέπει να έχει αποδείξει ότι είναι σε θέση, όχι μόνο να ξεκινήσει μαζί μας το ταξίδι που εμείς θέλουμε να κάνουμε, αλλά να έχει κάνει αυτό το ταξίδι πολλές φορές, και από την αρχή ως το τέλος, προκειμένου να γνωρίζει και τα επόμενα στάδια του ταξιδιού, ώστε να οδηγεί με ασφάλεια ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες.

Διότι, κάθε ταξίδι στην ζωή μας έχει μια αφετηρία, αλλά ποτέ δεν ολοκληρώνεται εάν δεν μάς φέρει στον στόχο για τον οποίο ξεκινήσαμε. Δεν θέλουμε, δηλαδή, να ακολουθήσουμε κάποιον οδηγό, ο οποίος ξέρει μεν την σημερινή μας θέση-αφετηρία, ξέρει γνωσιολογικά και την κατάληξη του ταξιδιού μας, αλλά δεν έχει πάει ως εκεί ποτέ ο ίδιος ως ζώσα ύπαρξη, ώστε να γνωρίζει και τις τελικές λεπτομέρειες, αφού από αυτές πιθανόν να εξαρτηθεί και η δική μας επιτυχία.

Η άγνοια και η απειρία ενός οδηγού, πιθανόν να οδηγήσει το ταξίδι μας σε αποτυχία ή και τραγωδία, και αυτό είναι προσωπική εμπειρία όλων των ζωντανών ανθρώπων, οι οποίοι ξεκίνησαν με έναν οδηγό χωρίς εμπειρία του τέλους, και τελικά χάθηκαν στην διαδρομή, χάνοντας και τα πολύτιμα στοιχεία που είχαν επενδύσει στο ταξίδι αυτό της ζωής τους.

Η πείρα, η γνώση, και η εμπειρία ενός οδηγού, είναι η καλύτερη εγγύηση για την επιτυχία και του δικού μας ταξιδιού. Η απουσία αυτών, θέτει σε κίνδυνο και την δική μας προσπάθεια. Η θεωρία και τα ευχολόγια δεν συνιστούν ασφαλή βάση για να στηρίξουμε και την δική μας προσπάθεια να κατακτήσουμε οτιδήποτε, αλλά απαιτείται η καλύτερη δυνατή γνώση και εμπειρία του οδηγού, προκειμένου να μειωθούν οι πιθανότητες μιας αποτυχίας.

Διότι κάθε ταξίδι είναι μια πρωτόγνωρη για κάθε ζωντανό άνθρωπο εμπειρία, και τα λάθη δεν διορθώνονται, αλλά πληρώνονται και μάλιστα με υψηλό τίμημα μέσα στην ατομική μας καθημερινότητα, στοιχείο γνωστό σε όσους έχουν επιχειρήσει να κατακτήσουν άγνωστες περιοχές της επίγειας ζωής τους.

Και ο Χριστός ως Διδάσκαλος, ήταν ο πρώτος που άνοιξε τον δρόμο με εμπειρία από το Άλφα έως το Ωμέγα, αφού ο ίδιος είχε – και συνεχίζει να έχει – την μοναδική εμπειρία της συνολικής διαδρομής, από την αφετηρία έως το τέλος της πορείας καθενός ανθρώπου. Μόνο ο ίδιος ξέρει με ασφάλεια τις κακοτοπιές και τα πιθανά αδιέξοδα της προσωπικής μας ζωής, αλλά ξέρει και τα μονοπάτια εξόδου από τα αδιέξοδα, όπως προκύπτει από τα λόγια της δικής του υγιαίνουσας διδασκαλίας, η οποία περιέχεται μέσα στην Καινή Διαθήκη.

Ο Χριστός δεν έγραψε τίποτα, όπως όλοι ξέρουμε. Άφησε στο Πνεύμα το Άγιο και τους μαθητές του, ανθρώπους όχι με πλούσιες γνώσεις αλλά με εμπειρία της πορείας του πάνω στην γη, να καταγράψουν όσα εκείνος είχε εξηγήσει και είχε πράξει κατά το διάστημα της εδώ παραμονής του. Το αίσιο τέλος ήταν η εξανάσταση από τον τάφο. Η αξία της υγιαίνουσας διδασκαλίας του αποδείχθηκε μέσα στα δύο χιλιάδες χρόνια ζωής από τότε.

Ο μόνος ασφαλής οδηγός είναι ο ίδιος, που παραμένει ζωντανός μετά την ανάστασή του, αλλά και τα λόγια της δικής του διδασκαλίας, τα οποία, πέρα από την ιστορική τους αξία, έχουν και την δύναμη να σοφίσουν κάθε άτομο μέσα στην προσωπική του καθημερινότητα, ώστε να επιλέγει το ωφέλιμο και χρήσιμο για την επιτυχία του στόχου του, αφήνοντας στην άκρη κάθε ανώφελο και μη χρήσιμο για την προσωπική του ζωή. 

Για να έχει νόημα και αποτέλεσμα η καθοδήγηση από έναν οδηγό, άνθρωπο, βιβλίο, πληροφορία, κλπ, το πρώτο πράγμα που  εξετάζουμε είναι εάν είναι έμπιστος, δηλαδή εάν έχει δοκιμαστεί, “έχει περάσει από εξετάσεις με επιτυχία” όπως λέμε, και ανάλογα εμπιστευόμαστε. Διότι η εμπιστοσύνη αφορά το φυσικό πρόσωπο, το οποίο εμπιστεύεται τον οδηγό για τον λόγο που τον καλεί να τον οδηγήσει εκεί, που το φυσικό πρόσωπο επιθυμεί.

Δεν πρόκειται για θεωρία, αλλά πρόκειται για την καθημερινή μας πρακτική στην ζωή, από τα πιο ασήμαντα – οδηγός παρασκευής φαγητού, κλπ – μέχρι τα πιο σοβαρά θέματα υγείας και επιτυχίας, θέματα που σχετίζονται με την προσωπική μας ζωή. Με λίγα λόγια, όλοι αναζητούμε τον έμπιστο οδηγό στις προσωπικές μας υποθέσεις, όταν πρόκειται για θέματα που δεν γνωρίζουμε, και αποφεύγουμε τα πρόχειρα και τα μη δοκιμασμένα.

Μάλιστα, για όσους θέλουν η πίστη τους να αποτελεί καθημερινό στοιχείο στην επαφή τους με την γύρω κοινωνία, η επιλογή της καλύτερης καθοδήγησης παίζει πρωτεύοντα ρόλο. Διότι, η πίστη ως εφόδιο και στοιχείο του εσωτερικού μας κόσμου, αποτελεί δομικό δεδομένο, το οποίο στηρίζει το ορθό, και απαγορεύει ή αποτρέπει το άτομο από το λανθασμένο ή το το πονηρό. Διότι, δεν τα ξέρουμε όλα, άρα χρειαζόμαστε οδηγό για να μάς βοηθά στις επιλογές μας, ώστε να έχουμε τα καλύτερα αποτελέσματα. Και επειδή – κατά κανόνα – τον οδηγό τον χρειαζόμαστε για τα δύσκολα και τα μελλοντικά, η πίστη παίζει αναβαθμισμένο ρόλο, αφού αυτή εγγυάται την καλύτερη προσέγγιση του άγνωστου που μάς περιμένει την επόμενη στιγμή του προσωπικού μας μέλλοντος.

Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Χριστός δεν έμεινε μόνο στην παραδοχή της αξίας του Ναού του Σολομώντα, αλλά επέλεξε απλούς αλλά σώφρονες ανθρώπους με εμπειρία στην ζωή της καθημερινότητας – ήταν όλοι επαγγελματίες, όπως μπορούμε να συμπεράνουμε από τις πληροφορίες των κειμένων της Καινής Διαθήκης – και σε αυτούς προσπάθησε να διδάξει το μέλλον, εξηγώντας και το γνωστό τους παρελθόν. Από την μια, δηλαδή, εξηγούσε το παρελθόν και όσα ήξεραν οι ακροατές του για την ιστορία του λαού τους, και από την άλλη υποδείκνυε και τον τρόπο εφαρμογής της πίστης στην αναζήτηση της καλύτερης επιλογής ανάμεσα στα πολλά δεδομένα που θα προέκυπταν στην δική τους καθημερινότητα στο μέλλον.

Διότι η διδασκαλία του Χριστού δεν ήταν θεολογική μόνον, αλλά ήταν και για την εφαρμογή της αλήθειας των πραγμάτων στην ατομική καθημερινότητα κάθε ενδιαφερόμενου προσώπου για την εξάσκηση της πίστης του στον – κατά τα άλλα – άγνωστο θεό και τον ίδιο τον Χριστό. Περιόρισε δηλαδή τα ιερά πρόσωπα που εμπλέκονται – κατά το Σύμβολο της Πίστεως – στην σχέση του ατόμου με τον θεό δια της πίστεως, και υπέδειξε τον τρόπο για την αναγνώριση της αλήθειας μεταξύ του ψεύδους και της απάτης, ανεξάρτητα από το πρόσωπο που εμπλέκεται και την εξουσία του.

Στόχος της διδασκαλίας του δεν ήταν να γίνουμε όλοι θεολόγοι και κληρικοί – αυτό θα ήταν ουτοπία για όλο τον πληθυσμό της γης – αλλά στόχος του ήταν κάθε άτομο που αναζητά απαντήσεις στα μικρά ή τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής και της προσωπικής μας καθημερινότητας, να βελτιώνει την επαφή του με την αποκαλυπτική αλήθεια που χορηγεί ο θεός σε κάθε άτομο που ενδιαφέρεται να εφαρμόζει στην δική του ζωή τον νόμο της Αλήθειας, απολαμβάνοντας τα κέρδη από το φως της δικής του διδασκαλίας. 

Η κατάταξη των αξιών της προσωπικής μας ζωής παίζει σπουδαίο ρόλο στην ατομική μας καθημερινότητα. Εκείνο που είναι πιο σπουδαίο για την ζωή μας, αυτό προστατεύουμε και προτιμούμε πρώτο, και κατά την σειρά της δικής μας αξιολόγησης αντιμετωπίζουμε τα θέματα που προκύπτουν κάθε στιγμή στην ζωή μας. Τίποτα δεν είναι άρχηστο, αλλά έχουν διαφορετική αξία στην προσωπική μας κατάταξη, και ανάλογα αντιδρούμε. Τα σπουδαιότερα προηγούνται, τα λιγότερο σπουδαία έπονται.

Και αυτό επιβάλλει η κοινή λογική, και αυτό πράττουμε όλοι καθημερινά. Το πρόσεχε “σαν τα μάτια σου”, είναι μια έκφραση που δηλώνει την προσοχή μας στο σπουδαιότερο, σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα. Και αυτό κάνουμε όλοι. Ωστόσο αυτό δεν είναι το μόνο μας πρόβλημα, δηλαδή η λάθος κατάταξη των αξιών της ζωής μας. Πολλές φορές τονίζουμε μερικά σπουδαία, αλλά αρνούμαστε να δώσουμε προσοχή στα λιγότερο σπουδαία, και αυτό δημιουργεί κενά στον καθημερινό μας βίο, με αποτέλεσμα να χάνουμε δυνάμεις και να πέφτουμε σε σοβαρότερα σφάλματα, από τα οποία προέρχονται οι αμφιβολίες και οι πτώσεις στο ηθικό – και όχι μόνο – της δικής μας καθημερινότητας.

Όπως, δηλαδή, στο όχημα που οδηγούμε προσέχουμε τον κινητήρα του, γιατί αυτός αποδίδει την αναγκαία ιπποδύναμη, είναι προφανές ότι εκτός του κινητήρα προσέχουμε τα συστήματα στάθμευσης και πορείας, προσέχουμε τα φώτα, προσέχουμε την άνεσή μας, δηλαδή προσέχουμε και άλλα ζητήματα, λιγότερο σπουδαία και απαραίτητα, αλλά αυτά κάνουν το όχημα χρήσιμο και αποδοτικό, και όχι μόνο η καλή κατάσταση του κινητήρα.

Και αυτό το εφαρμόζουμε όλοι στην καθημερινή μας πρακτική, χωρίς κανείς να μάς το επιβάλλει, απλούστατα διότι ξέρουμε τις συνέπειες από τα τυχόν λάθη και τις τυχόν παραλείψεις. Και ενώ αυτό συμβαίνει στην πρακτική μας ζωή, δεν κάνουμε το ίδιο και για τις ανάγκες του εσωτερικού μας κόσμου, της περιοχής δηλαδή της προσωπικότητάς μας, από την οποία εξαρτάται το σύνολο της ζωής μας. Ενώ, δηλαδή, για το όχημα μπορεί να ξοδέψουμε χρήματα, και χρόνο, και δυνάμεις, ο εσωτερικός μας κόσμος παραμελείται, με αποτέλεσμα οι σκέψεις και οι επιλογές μας να μην ακολουθούν το μοντέλο της κοινής λογικής.

Στο σπίτι που κατοικούμε προσέχουμε τα θεμέλια και τα πατώματα, αλλά δεν αμελούμε και την θέρμανση και την προστασία ή την διακόσμηση, γιατί ξέρουμε ότι αυτή η αμέλεια θα κάνει το σπίτι μας λιγότερο ή καθόλου κατάλληλο για κατοίκηση, εφόσον βέβαια θέλουμε να μείνουμε εντός αυτού, και δεν το κάνουμε μόνο για παιχνίδι. Οι αξίες, επομένως, με τις οποίες κατατάσσουμε τα πράγματα που αφορούν την προσωπική μας ζωή, καθορίζουν και το αποτέλεσμα, με το οποίο θα πορευτούμε στην επόμενη περίοδο της ζωής μας.

Και αυτό αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο στην διδασκαλία του Χριστού. Το “αυτό να πράττετε και εκείνο μα μην αφήνετε”, δηλώνει το ενδιαφέρον του Χριστού για την προσωπική μας πληρότητα. Η αμέλεια θα φέρει τα κενά. Και τα κενά θα φέρουν καθυστέρηση. Και η καθυστέρηση θα φέρει ζημία και όχι κέρδος στην προσωπική μας ζωή. Διότι όλα είναι εξαρτημένα, τελικά, από την προσωπική μας πληρότητα, δηλαδή να μην λείπει τίποτα στο ταξίδι της καθημερινής μας ζωής, διότι μόνο έτσι, εξήγησε ο Χριστός, θα προσπεράσετε την αδυναμία και θα πετύχετε ενίσχυση για την καλύτερη κατανόηση του κόσμου, μέσα στον οποίο καλείστε να περάσετε με επιτυχία την προσωπική σας ζωή.