Στην εποχή του 21ου αιώνα, οι λεγόμενες σπάνιες γαίες, δηλαδή υλικά που υπάρχουν στην φύση σε μικρές ποσότητες αλλά έχουν μεγάλη αξία στην τεχνολογία που χρησιμοποιούμε όλοι, αποτελούν ένα επιπλέον θέμα κατανόησης του κόσμου, μέσα στον οποίο διάγουμε την ατομική μας καθημερινότητα.

Διότι, μπορεί εμείς να μην παράγουμε τους κινητήρες των αεροπλάνων ή τα κινητά μας τηλέφωνα, όμως όλοι τα χρησιμοποιούμε στην ατομική μας ζωή καθημερινά. Άρα, η κατασκευή τους που είναι εξαρτημένη από τις σπάνιες γαίες, φτάνει και στην προσωπική μας περιοχή ενδιαφέροντος, αφού το κόστος παραγωγής θα το πληρώσουμε και εμείς με την αγορά ή την χρήση των προϊόντων αυτών. Ε

πομένως, το συμφέρον μας είναι να κατανοήσουμε το ζήτημα, όχι γιατί θα αλλάξουμε κάτι – μακάρι να μπορούσαμε -, αλλά γιατί μέσα από αυτή την αλήθεια της σύγχρονης ζωής, μαθαίνουμε ότι τα πολύτιμα είναι σπάνια, και απαιτούν σοβαρές αναζητήσεις, εάν βέβαια μάς ενδιαφέρει το καλό του παρόντος και του μέλλοντος, και δεν είμαστε αναπαυμενοι στις δάφνες των δικών μας κατακτήσεων.

Εάν η προσωπική μας ζωή δεν έχει ανησυχίες για το μέλλον, αυτό δηλώνει στην πραγματικότητα ότι έχουμε ήδη παραιτηθεί από την ζωή. Διότι η ζωή ανήκει στο μέλλον και όχι στο παρελθόν. Το μέλλον θα ζήσουμε και όχι το παρελθόν. Στο μέλλον θα  συναντήσουμε νέα θέματα, και όχι στο παρελθόν, το οποίο μπορεί να το ξέρουμε, αλλά δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην επαναλάβουμε λάθη του παρελθόντος, τα οποία ξέρουμε πλέον από την πείρα μας ότι δεν μάς βγήκαν σε καλό.

Η πείρα του παρελθόντος – αποδεικνύει η ζωή – είναι πολύτιμη. Γίνεται όμως τραγωδία, εάν κάποιος θελήσει να επαναλάβει το παρελθόν, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του το παρόν και το μέλλον. Και οι σπάνιες γαίες, για τις οποίες γίνονται οι σύγχρονοι πόλεμοι των κρατών, αποτελούν ένα καλό παράδειγμα για τους ανθρώπους της πίστης, που βιώνουν το σήμερα, αλλά το μάτι και η συνείδησή τους είναι στο μέλλον, στο εγγύς, απώτερο, απώτατο ή και αιώνιο, για όσους ακόμη πιστεύουν στο Σύμβολο της Πίστεως.

Διότι, η καθημερινότητα περνάει και το ξέρουμε καλά. Το μέλλον δεν ξέρουμε, και το πώς θα ήταν καλύτερα να είμαστε προετοιμασμένοι για να το αντιμετωπίσουμε, όταν φτάσει στην δική μας πόρτα των καθημερινών μας αναγκών, και της προσωπικής μας συνειδήσεως. Η ευαίσθητη συνείδηση αναγνωρίζει την αλήθεια του παρόντος, αλλά λαμβάνει και μηνύματα από το μέλλον μέσω της πίστεως, η οποία ακολουθεί ή και ανοίγει δρόμους που δεν φαίνονται ακόμη, αλλά  ξέρουμε ότι θα φανούν αργότερα στο προσωπικό και το κοινωνικό μας μέλλον.

Και αυτό είναι το μάθημα της καθημερινότητας. Η αναζήτηση των σπάνιων γαιών της πίστης, μάς φέρνει στην σύγχρονη πραγματικότητα, προκειμένου να μην ζούμε με το παρελθόν και τις εμπερίες του, αλλά να προσαρμόζουμε τις προοπτικές της προσωπικής μας ζωής, στο μέλλον, εκεί που πολλά από τα “σημερινά” πολύτιμα θα έχουν μικρή ή και καμία αξία πλέον.

Η διδασκαλία του Χριστού δίνει βαρύτητα και στα δύο. Τούτο να πράττετε, εκείνο μην το αφήνετε. Δεν ξέρετε – όπως δεν ξέρει και κανείς άνθρωπος – τι θα γεννήσει η επόμενη μέρα, “τί τέξεται η επιούσα”. Η πρόνοια και η πρόβλεψη της αγαθής συνειδήσεως, λαμβάνει μέσω της επίγνωσης της αλήθειας ορθά τα μαθήματα και τα μηνύματα για το σήμερα, αλλά έχει και κεραίες στραμμένες στο μέλλον, που θα έρθει αργά ή γρήγορα. 

Κάθε μήνυμα που φτάνει σε ένα άτομο, έχει ένα αποστολέα και ένα – τουλάχιστον – αποδέκτη, ο οποίος λαμβάνει το μήνυμα, διότι με κάποιο τρόπο σχετίζεται με τον αποστολέα. Και αυτή η σχέση που τους συνδέει, όχι κατ’ ανάγκη ισχυρή, παίζει καθοριστικό ρόλο στην αντίδραση του παραλήπτη του μηνύματος.

Υπάρχουν μηνύματα δεσμευτικά, δηλαδή αποδεικνύουν την επαφή και το περιεχόμενο του μηνύματος, υπάρχουν όμως και μηνύματα ενημερωτικά, χωρίς συνέπειες για τον παραλήπτη. Και αυτή η περίπτωση, όταν δηλαδή το περιεχόμενο του μηνύματος δεν είναι δεσμευτικό, αξίζει ιδιαίτερης προσοχής. Διότι μπορεί, στο απλό αυτό μήνυμα, να περιέχεται κάτι, το οποίο δεν σε δεσμεύει οπωσδήποτε, αλλά μπορεί να έχει μεγάλη αξία, δηλαδή να αποδειχθεί αργότερα ότι είχε μεγάλη αξία, ενώ στην αρχή που το παρέλαβες το θεώρησες άνευ σημασίας.

Και εδώ υπεισέρχεται ένας σοβαρός παράγοντας, τον οποίο όλοι τον υποτιμούμε. Διότι τα σοβαρά μηνύματα, όσα καθένας θεωρεί σοβαρά, αφορούν θέματα της καθημερινότητας, τα οποία είτε λύνουν είτε δημιουργούν προβλήματα, κυρίως με οικονομικές ή κοινωνικές ή συναισθηματικές συνέπειες. Ωστόσο, είναι προφανές ότι αυτά τα μηνύματα της καθημερινότητας, δεν είναι το παν στην προσωπική μας ζωή, διότι υπάρχουν και θέματα, και μάλιστα άπειρα θέματα, που δεν έχουν άμεση σχέση με την απλή καθημερινότητα, αλλά έχουν σχέση με την μακροχρόνια διαδρομή μας πάνω στην γη.

Με λίγα λόγια, υπάρχουν μηνύματα-πληροφορίες, οι οποίες δεν απαιτούν μεν άμεση απάντηση ή ακόμη και κατανόηση, αλλά σε βάθος χρόνου αποδεικνύονται ότι είχαν και προφανώς συνεχίζουν να έχουν μεγαλύτερη σπουδαιότητα από τα μηνύματα που αφορούσαν την απλή καθημερινότητα. Παραδείγματος χάριν, είναι πιο σημαντικό ένα μήνυμα που σε προειδοποιεί για κάτι επικίνδυνο στο μέλλον εάν το συνεχίζεις, από ένα εκπτωτικό μήνυμα από μια εταιρεία προσφορών για το σπίτι.

Στην μια περίπτωση μπορεί να κερδίσεις λίγα χρήματα – συνήθως όχι και πολλά – ενώ στην άλλη μπορεί να αποφύγεις μια δυσάρεστη εξέλιξη, η οποία θα σε οδηγήσει σε αδιέξοδα της προσωπικής σου ζωής, στο επάγγελμα, ή στην οικογενειακή σου συνοχή και ειρήνη. Εάν κακοποιείς την οικογένειά σου, τότε το μήνυμα που λαμβάνεις στην συνείδησή σου είναι πιο σημαντικό, από τα λίγα χρήματα που θα κέρδιζες από μια διαφήμιση.

Διότι η ενδοοικογενειακή βία, πάντα φέρνει δυσάρεστα αποτελέσματα στο μέλλον, ακόμη και εάν εσύ είσαι ο/η ισχυρός/ή. Διότι το μέλλον, εγγύς απώτερο, απώτατο ή και αιώνιο, δεν ξέρεις πώς θα σε βρει, εάν συνεχίζεις την βία μέσα στο σπίτι σου, κατά το παράδειγμά μου. Και δεν είναι μόνο το σπίτι μας. Είναι ο εργασιακός μας χώρος, οι συνεργάτες, οι σχέσεις, τα κέρδη και οι ζημίες, και δεκάδες άλλα θέματα, που μπορεί εκείνη την στιγμή του δικού μας λάθους να μην προκύψουν συνέπειες, αλλά στο μέλλον είναι σίγουρο ότι θα φέρουν τα αρνητικά τους αποτελέσματα.

Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο της προσωπικής μας επαφής με την γύρω πραγματικότητα. Αμελούμε τα μηνύματα που φτάνουν στην συνείδησή μας – όταν φτάνουν στο κινητό είναι μάλλον αργά – και παραμελούμε την προσοχή που θα έπρεπε να δείξουμε όταν κατανοήσαμε το λάθος. Και αυτή η αμέλεια στο αρχικό μήνυμα, θα οδηγήσει αργότερα σε μεγαλύτερα λάθη, διότι η συνείδησή μάς ειδοποιεί μια δυο φορές, το πολύ τρεις. Μετά παύει να μάς ειδοποιεί, όχι γιατί κουράζεται, αλλά γιατί εμείς δεν είμαστε σε θέση να ακούσουμε την διαδικασία της επεμπλοκής μας από το λάθος που διαπράττουμε.

Αυτή η παράμετρος, δηλαδή η διατήρηση της ευαισθησίας της προσωπικής μας συνειδήσεως, είναι η βάση της διδασκαλίας του Χριστού. Όταν το νερό βρίσκει γόνιμο έδαφος, παράγει καρπούς, Στα βράχια και στα μέταλλα, το νερό πηγαίνει χαμένο. 

Η δυνατότητα του ανθρώπου – κάθε ζωντανού ανθρώπου – αλλά και η ανάγκη του για τροφή και επαφή με το περιβάλλον, δικαιολογούν, από την μια την φύση του – έτσι πλάστηκε, έτσι δημιουργήθηκε, – και από την άλλη δηλώνει ότι το κάθε ζωντανό άτομο που ζει και κινείται πάνω στην γη, έχει ανάγκη να καλύπτει και τις δύο αυτές ανάγκες του, προκειμένου να αισθάνεται πλήρης, και τίποτα ουσιαστικό δεν του λείπει, ανεξάρτητα από την δική μας πλεονεξία, η οποία δεν μάς αφήνει να νιώσουμε την πληρότητα της ύπαρξής μας.

Και για μεν τις τροφές – να μην ξεχνάμε και την αναπνοή – το θέμα είναι εύκολα κατανοητό, διότι κάθε ζωντανός άνθρωπος καταλαβαίνει ότι χωρίς αυτήν δεν μπορεί να επιβιώσει για να ζήσει και αύριο. Το θέμα όμως της επαφής με το περιβάλλον και της επικοινωνίας με τους άλλους ανθρώπους δεν το υπολογίζουμε με την ίδια ένταση, ίσως γιατί δεν μάς κοστίζει όσο μάς κοστίζουν οι τροφές για την συντήρηση του σώματος.

Ωστόσο, η επαφή με το περιβάλλον και τους άλλους ανθρώπους παίζει καθοριστικό ρόλο στην πληρότητα του ατόμου. Διότι το άτομο ως προσωπικότητα, γνωρίζει ότι εξίσου σημαντική είναι και η επαφή με τον γύρω κόσμο – τώρα πλέον ο γύρω κόσμος είναι όλος ο κόσμος και τα οκτώ δισεκατομμύρια που ζούμε πάνω στην γη, – και για την κάλυψη αυτής της ανάγκης της επαφής, ο δημιουργός έχει τοποθετήσει στο φυσικό μας σώμα και τα αντίστοιχα όργανα αίσθησης, δηλαδή την όραση, την ακοή, κλπ, προκειμένου όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι να διαθέτουν αυτή την ικανότητα της επικοινωνίας.

Και αυτό δηλώνει τον αρχικό σχεδιασμό του ανθρώπινου σώματος, ότι δηλαδή σχεδιάστηκε και εφοδιάστηκε με τα αναγκαία όργανα, προκειμένου να μην στερείται αυτή την λειτουργία της ζωής, δηλαδή την επαφή με το περιβάλλον, αλλά να έχει την δυνατότητα και την ικανότητα να καλύπτει αυτόν τον τομέα καθημερινά. Και αυτό είναι κατανοητό για την πληρότητα του σώματος, ώστε να έχει όλα τα προς ζωήν καθημερινά.

Ωστόσο, όλοι καταλαβαίνουμε ότι μέσα στο φυσικό μας σώμα λειτουργούν και άλλες “λειτουργίες”, οι οποίες καθιστούν το σώμα μας λειτουργικό σε σχέση με το περιβάλλον. Αλλά, όπως συμβαίνει μέσα στην καθημερινή μας ζωή, αυτή η προσαρμογή δεν είναι δεδομένη κατά την εφαρμογή της. Ενώ δηλαδή το σώμα μας λαμβάνει τροφές και αρχίζει η δική του εσωτερική διεργασία, όταν ερχόμαστε στα θέματα της επαφής μας με τους γύρω, εκεί ανακαλύπτουμε ότι αυτή η επαφή, ενώ είναι εξίσου σημαντική και απαραίτητη για την πληρότητα της ζωής μας, δεν συντελείται χωρίς την δική μας ευθύνη και μετοχικότητα.

Το άτομο αποφασίζει – όπως και για τις τροφές – τι χρειάζεται για το δικό του συμφέρον, δηλαδή το άτομο αποφασίζει τι θα ακούσει και τι θα δει, ώστε και αυτός ο τομέας να φέρει τα δικά του καλά αποτελέσματα. Άρα, η ευθύνη δεν ανήκει στους εμπόρους και στους μάγειρες, αλλά στο άτομο που έχει την ευθύνη των επιλογών του ανάλογα με τις δικές του ανάγκες.

Το άτομο επιλέγει την τροφή του, αφήνοντας στην άκρη τα δηλητηριώδη και επιζήμια, και το άτομο επιλέγει – εάν ξέρει τις ανάγκες του – και τι θα δει και θα ακούσει. Με λίγα λόγια, η ευθύνη του ατόμου δεν είναι μόνο να δει και να ακούσει ό,τι του προσφέρεται, αλλά η δική του ευθύνη είναι να επιλέγει το καλό και ωφέλιμο για την δική του ανάγκη σήμερα. Οι έμποροι διαθέτουν τα πάντα – αυτή είναι η δουλειά τους. Το άτομο όμως έχει την ευθύνη των επιλογών του.

Αυτή η ανακάλυψη της ευθύνης και η εφαρμογή της μέσα στην προσωπική μας καθημερινότητα, είναι ένας ακρογωνιαίος λίθος της διδασκαλίας του Χριστού. Τα ζώα ξέρουν το καλό και αφήνουν στην άκρη το επιζήμιο. Ο άνθρωπος ξέρει, αλλά αδιαφορεί για τις ζημίες – ίσως από άγνοια – και το πληρώνει με τα κενά μέσα στην προσωπική του ζωή.