Τα δεκάδες μηνύματα που λαμβάνουμε καθημερινά όλοι είναι ο δείκτης της προσωπικής μας επαφής με την σύγχρονη κοινωνία και τα σύγχρονα θέματα που μάς απασχολούν καθημερινά. Δεν είναι όλα για ενέργεια, και δεν χρειάζεται να απαντήσουμε σε όλα, αλλά είναι όλα ενδεικτικά της προσωπικής μας σχέσης με τον γύρω κόσμο, μέσα στον οποίο περνάμε την προσωπική μας καθημερινότητα.

Και αυτά τα μηνύματα είναι μεν ένας “σωρός”, αλλά απαιτείται διάκριση. Δηλαδή, να επιλέξουμε ποια μηνύματα έχουν ενδιαφέρον για μάς και ποια μηνύματα όχι. Όσα έχουν ενδιαφέρον για το άτομό μας, τα επεξεργαζόμαστε και αντιδρούμε ανάλογα. Όσα όμως διαπιστώνουμε ότι δεν μάς αφορούν, τα θέτουμε στο καλάθι των αχρήστων, και δεν ασχολούμαστε με αυτά.

Ωστόσο, έχει παρατηρηθεί τελευταία ότι όλα τα μηνύματα που φτάνουν σε μάς, δεν είναι όλα αληθηνά, αλλά υπάρχουν και “ψεύτικα”, δηλαδή κατασκευασμένα, προκειμένου να κάνουν την ζωή μας δύσκολη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Κάθε είδους απατεώνες, έχουν πλέον την δυνατότητα μέσω του διαδικτύου να φτάσουν στην δική μας ηλεκτρονική θύρα/πόρτα, και να αποθέσουν ένα μήνυμα που εξυπηρετεί τα δικά τους και όχι το δικό μας συμφέρον.

Και αυτή η διάκριση δεν είναι εύκολη, διότι πολλές φορές υπάρχει ένα ελκυστικό περιτύλιγμα, το οποίο μάς εξαπατά, προκειμένου να προσέξουμε και να εμπιστευτούμε τον αποστολέα ή το περιεχόμενο του μηνύματος. Και το ερώτημα που δημιουργείται είναι με ποιό τρόπο να καταλάβω την απάτη, εάν υπάρχει; Πώς θα διακρίνω το αληθινό από το ψεύτικο, και το γνήσιο από το κάλπικο;

Και, προφανώς, αυτό δεν είναι εύκολο, αλλά απαιτεί προσοχή και έρευνα χωρίς προκαταλήψεις. Διότι μπορεί το περιτύλιγμα να παραπέμπει σε κάτι γνωστό από άλλη παραλαβή, ωστόσο κάθε μήνυμα και κάθε παραλαβή έχει τις δικές της συνέπειες για την προσωπική μας ζωή.

Και ο Χριστός, ξέροντας αυτόν ακριβώς τον κίνδυνο, εξήγησε τον τρόπο με τον οποίο κάθε καλόβουλος άνθρωπος, μπορεί να διακρίνει την αλήθεια από την απάτη και το ψέμα. Ο καρπός, τα γεγονότα της ζωής του ατόμου που μάς αποστέλει το μήνυμα, είναι ο ασφαλέστερος σύμβουλος για την διάκριση μεταξύ καλού και πονηρού.

Και κάθε άνθρωπος, εάν θέλει και εάν ενδιαφέρεται για την αλήθεια του μηνύματος που έχει φτάσει στην προσωπική του θύρα, δεν έχει παρά να θέσει υπό εξέταση τα μηνύματα που έχει ήδη λάβει στο παρελθόν. Εάν είναι το πρώτο, διάβασέ το, αλλά μην ανταποκρίνεσαι. Εάν επιμένει το μήνυμα για πολλοστή φορά, τότε προσπάθησε να κατανοήσεις τον λόγο της αποστολής. Αλλά ποτέ μην βιάζεσαι.

Τα καλά πράγματα συνήθως αντέχουν στον χρόνο, και η εξέταση της αλήθειας μπορεί να διαρκέσει για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά αυτό δεν είναι πρόβλημα. Διότι με την εξέταση σε βάθος και πλάτος, ανοίγεις τους δικούς σου ορίζοντες, και αυτό συνιστά προσωπική επιτυχία και όχι χάσιμο χρόνου.

Διότι το άτομο μαθαίνει από τις προσωπικές του εμπειρίες και όχι μόνο από όσα λένε ή υποστηρίζουν οι γύρω μας, οι οποίοι και αυτοί εάν έχουν πέσει θύματα απατεώνων, δεν είναι βέβαιο ότι θα μάς πουν την αλήθεια. Η προσωπική μας εξέταση κάθε μηνύματος που φτάνει στην συνείδησή μας είναι ατομική υπόθεση, και κρίνεται από εμάς, ανάλογα με το δικό μας συμφέρον.

Ο Χριστός για όσους ενδιαφέρονται για την δική του υγιαίνουσα διδασκαλία, ποτέ δεν τους κατηγόρησε γιατί ζήτησαν αποδείξεις για την αλήθεια της δικής του παρουσίας και ενέργειας στην προσωπική ζωή κάθε ατόμου που ενδιαφέρεται να διατηρήσει την ανταποδοτική του πίστη σε λειτουργική πρακτική, και όχι σε στάσιμη και επαναλαμβανόμενη αλλά μη ανταποδοτική πρακτική.

Η αύξηση, ως φαινόμενο της καθημερινής μας ζωής στα πάντα όσα υπάρχουν γύρω μας, αποτελεί ένα παράγοντα, τον οποίο όλοι συχνά παραβλέπουμε.

Δηλαδή, η φαινομενική εικόνα μιας στιγμής ή της μικρής περιόδου γύρω από αυτήν την στιγμή, αιχμαλωτίζει την συνείδησή μας, και ουσιαστικά την αποτρέπει ή της στερεί την ικανότητα και την δύναμη, να κατανοήσει το μέλλον ή ακόμη και να ερμηνεύσει ορθά το παρελθόν, δηλαδή από ποιους παράγοντες έχει προκύψει η εικόνα της στιγμής που εμείς έχουμε βιώσει ως πραγματικότητα.

Και αυτό δεν είναι ψευδές, αλλά είναι η μικρή αλήθεια. Διότι, εάν  θέλουμε – και συνήθως δεν θέλουμε – να εξερευνήσουμε το περιεχόμενο της αλήθειας στην φαινόμενη εικόνα, τότε αρχίζει και η φαινομενική αλήθεια να παίρνει άλλες διαστάσεις στην συνείδησή μας, διότι αποκαλύπτεται – από την εξερεύνησή μας – ότι υπήρχαν και παράγοντες, τους οποίους αγνοούσαμε, οι οποίοι – παράγοντες – ωστόσο, είχαν διαμορφώσει και την εικόνα και το περιεχόμενό της, όπως την είχαν προσλάβει τα δικά μας αισθητήρια.

Δηλαδή, η καθημερινή μας ζωή δεν είναι νεκρές και ακίνητες εικόνες μιας φωτογραφικής μηχανής, αλλά είναι προϊόντα μιας αυξητικής και εξελισσόμενης κατάστασης, στην οποία συμμετέχουμε εκόντες ή άκοντες, και για να κατανοήσουμε ορθά το περιεχόμενο της εικόνας – κατά το τμήμα που ενδιαφέρει το δικό μας συμφέρον – θα πρέπει να ξεκινήσουμε την εξερεύνηση των μη ορατών πραγμάτων που προηγήθηκαν, και τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα την “παραγωγή” της εικόνας που εμείς έχουμε καταγράψει στην δική μας συνείδηση, και είναι πράγματι αληθινή.

Άρα, δεν αρκεί η αληθινή εικόνα για να αποκτήσουμε και να κατανοήσουμε το περιεχόμενο της αλήθειας, αλλά θα πρέπει να εξερευνήσουμε – με αίσθημα προσωπικής σοβαρότητας και ευθύνης – και τους παράγοντες μέσα από τους οποίους προήλθε, ή οι οποίοι προκάλεσαν ή διαμόρφωσαν την εικόνα που εμείς κρίναμε – και προφανώς είναι – ως αληθινή.

Συνεπώς, αλήθεια δεν είναι μόνο η εικόνα, αλλά η αλήθεια αναζητείται μέσα από τα πραγματικά και όχι φανταστικά υλικά και πληροφορίες που περιέχει κάθε εικόνα, λαμβάνοντας πάντα υπόψη μας ότι αυτή η αληθινή εικόνα, δεν προέκυψε ως στιγμιαίο γεγονός, αλλά ότι – όπως συμβαίνει συνήθως – είχαν προηγηθεί γεγονότα, τα οποία προκάλεσαν ή παρήγαγαν την συγκεκριμένη εικόνα για την οποία κοπιάζουμε, ή η οποία τροφοδοτεί την σκέψη και επηρεάζει τις αποφάσεις μας. Και μπορεί αυτό να ακούγεται φιλοσοφικό, ωστόσο αυτή είναι η αλήθεια της εικόνας της προσωπικής μας καθημερινότητας.

Η εικόνα δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, αλλά είναι το παράγωγο μιας αυξητικής και εξελισσόμενης διαδικασίας, η οποία λαμβάνει μεν χώρα στον παρόντα χρόνο, αλλά βρίσκεται εκτός του προσωπικού μας φάσματος αντίληψης και κατανόησης, διότι δεν είμαστε σε θέση να παρακολουθούμε τα πάντα, δηλαδή όσα επηρεάζουν ή προκαλούν μια προσωπική μας εικόνα, η οποία είναι αληθής κατά το περιεχόμενο, αλλά εμείς αγνοούμε τις αιτίες που προκάλεσαν το περιεχόμενο.

Όταν πονάει το δόντι μας, ξέρουμε – με σκληρό τρόπο – ότι αυτό είναι αλήθεια, δηλαδή ο πόνος. Εάν όμως δεν εξερευνήσουμε την αλήθεια που προκαλεί τον πόνο, τότε ο πόνος θα φέρει κακές συνέπειες. Η αύξηση φέρνει τις αλλαγές. Και χωρίς αυτές τις αλλαγές η ζωή μας δεν υπάρχει. 

Ο άρτος – και οι τροφές γενικότερα – αναφέρονται στην κάλυψη αναγκών επιβίωσης του φυσικού μας σώματος. Το θέαμα, αυτά που βλέπουν τα μάτια μας, και τα μηνύματα που προέρχονται από όσα βλέπουμε ή φτάνουν στην συνείδησή μας, αναφέρονται στον ψυχικό μας κόσμο, τον κόσμο που κατοικεί μέσα στο φυσικό μας σώμα, αλλά δεν είναι ορατός με τα φυσικά μας μάτια.

Άρα, πρόκειται για δύο διαφορετικές πηγές αγαθών: η μία φροντίζει για την επάρκεια των δυνάμεων του φυσικού μας σώματος, και η άλλη φροντίζει για την επάρκεια των δυνάμεων του ψυχικού μας σώματος, το οποίο, ωστόσο, κατοικεί μέσα στο φυσικό μας σώμα.

Αυτή η πραγματικότητα που βιώνει κάθε ζωντανός άνθρωπος καθημερινά, οδηγεί στο απλοϊκό συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος, ο ανθρώπινος οργανισμός, δεν είναι μόνο ύλη ορατή που εισέρχεται μέσα στο σώμα του για να επιβιώνει, αλλά είναι αναγκαία και άλλα στοιχεία ύλης, μη ορατά, τα οποία και αυτά συμβάλλουν στην επαρκή ισορροπία της ζωής μας μέσα στην ατομική καθημερινότητα.

Από την όραση, λοιπόν, από τις εικόνες που περνούν μπροστά από τα μάτια μας, από το θέαμα, περνούν μυριάδες μη ορατά στοιχεία, τα οποία εισέρχονται μέσα μας, στον ψυχικό μας πλέον κόσμο και όχι μόνο στο φυσικό μας σώμα, και εκεί εγκαθίστανται, κάνοντας το δικό τους έργο, δηλαδή τροφοδοτώντας τον ψυχικό μας κόσμο με τα στοιχεία εκείνα που έχει ανάγκη, προκειμένου να κινητοποιεί το φυσικό μας σώμα, στην πορεία της καθημερινότητας, και να ανταποκρίνεται στις προκλήσεις της πρακτικής μας ζωής κάθε στιγμή.

Διότι, όταν για παράδειγμα οδηγούμε ένα αυτοκίνητο, το σώμα μας μένει ακίνητο, αλλά εμείς δρούμε και αντιδρούμε με βάση, όχι μόνο του φυσικό μας σώμα, αλλά και τις πληροφορίες και τα ερεθίσματα που φτάνουν στην συνείδησή μας μέσω του θεάματος, της φυσικής κατάστασης που υπάρχει κάθε στιγμή μπροστά μας. Και αυτή η απλοϊκή παρατήρηση παραπέμπει σε μια πολύπλοκη διαδικασία, η οποία λαμβάνει χώρα μέσα στο σώμα μας, αλλά δεν είναι ορατή με τα φυσικά μας μάτια, ως εσωτερική και μη ορατή διεργασία που ενεργείται μέσα στο φυσικό μας σώμα.

Και αυτό αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο το φυσικό του σώμα, πράγμα για το οποίο κανείς δεν αμφιβάλλει, αλλά είναι κάτι πολύ περισσότερο, κάτι πολύ πιο βαθύ – ίσως απύθμενο, χωρίς βυθό, άβυσσος – μέσα στο οποίο συμβαίνουν δράσεις και αντιδράσεις, που δεν υποπίπτουν μεν στην δική μας φυσική αντίληψη, αλλά είναι κατανοητές μέσα από τα αποτελέσματα που παράγονται, και βιώνουμε όλοι κάθε στιγμή καθημερινά.

Άρα, το μη ορατό στοιχείο που εισέρχεται μέσω της όρασης στην συνείδησή μας, κάνει ένα σπουδαίο έργο: μάς φέρνει σε επικοινωνία με τον πραγματικό κόσμο αμφίδρομα. Δηλαδή, από την μια λαμβάνουμε μηνύματα – ένα ατύχημα μπροστά μας, ένα κόκκινο φανάρι στην διασταύρωση – και από την άλλη εμείς αντιδρούμε στην πληροφορία που έρχεται μέσα μας από την διαδικασία της οράσεως.

Το άτομο, δηλαδή, δεν είναι ένα μηχανικό μόνο δημιούργημα, αλλά το άτομο – ως υπόσταση – είναι κάτι πολύ πιό σύνθετο, με πολλαπλές διεργασίες που λαμβάνουν χώρα όλες – μα όλες – μέσα στο φυσικό του σώμα, και αυτό αποτελεί την πρακτική πλευρά της καθημερινότητάς μας. Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτή η διαφοροποίηση μεταξύ της σάρκας- φυσικού σώματος – και του μη ορατού σώματος της ψυχής και του  πνεύματος, αποτελεί μια πληροφορία και αποκάλυψη κεφαλαιώδους αξίας, για όσους ενδιαφέρονται για το μη ορατό μέλλον και την αιωνιότητα.