Η αύξηση, ως φαινόμενο της καθημερινής μας ζωής στα πάντα όσα υπάρχουν γύρω μας, αποτελεί ένα παράγοντα, τον οποίο όλοι συχνά παραβλέπουμε.

Δηλαδή, η φαινομενική εικόνα μιας στιγμής ή της μικρής περιόδου γύρω από αυτήν την στιγμή, αιχμαλωτίζει την συνείδησή μας, και ουσιαστικά την αποτρέπει ή της στερεί την ικανότητα και την δύναμη, να κατανοήσει το μέλλον ή ακόμη και να ερμηνεύσει ορθά το παρελθόν, δηλαδή από ποιους παράγοντες έχει προκύψει η εικόνα της στιγμής που εμείς έχουμε βιώσει ως πραγματικότητα.

Και αυτό δεν είναι ψευδές, αλλά είναι η μικρή αλήθεια. Διότι, εάν  θέλουμε – και συνήθως δεν θέλουμε – να εξερευνήσουμε το περιεχόμενο της αλήθειας στην φαινόμενη εικόνα, τότε αρχίζει και η φαινομενική αλήθεια να παίρνει άλλες διαστάσεις στην συνείδησή μας, διότι αποκαλύπτεται – από την εξερεύνησή μας – ότι υπήρχαν και παράγοντες, τους οποίους αγνοούσαμε, οι οποίοι – παράγοντες – ωστόσο, είχαν διαμορφώσει και την εικόνα και το περιεχόμενό της, όπως την είχαν προσλάβει τα δικά μας αισθητήρια.

Δηλαδή, η καθημερινή μας ζωή δεν είναι νεκρές και ακίνητες εικόνες μιας φωτογραφικής μηχανής, αλλά είναι προϊόντα μιας αυξητικής και εξελισσόμενης κατάστασης, στην οποία συμμετέχουμε εκόντες ή άκοντες, και για να κατανοήσουμε ορθά το περιεχόμενο της εικόνας – κατά το τμήμα που ενδιαφέρει το δικό μας συμφέρον – θα πρέπει να ξεκινήσουμε την εξερεύνηση των μη ορατών πραγμάτων που προηγήθηκαν, και τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα την “παραγωγή” της εικόνας που εμείς έχουμε καταγράψει στην δική μας συνείδηση, και είναι πράγματι αληθινή.

Άρα, δεν αρκεί η αληθινή εικόνα για να αποκτήσουμε και να κατανοήσουμε το περιεχόμενο της αλήθειας, αλλά θα πρέπει να εξερευνήσουμε – με αίσθημα προσωπικής σοβαρότητας και ευθύνης – και τους παράγοντες μέσα από τους οποίους προήλθε, ή οι οποίοι προκάλεσαν ή διαμόρφωσαν την εικόνα που εμείς κρίναμε – και προφανώς είναι – ως αληθινή.

Συνεπώς, αλήθεια δεν είναι μόνο η εικόνα, αλλά η αλήθεια αναζητείται μέσα από τα πραγματικά και όχι φανταστικά υλικά και πληροφορίες που περιέχει κάθε εικόνα, λαμβάνοντας πάντα υπόψη μας ότι αυτή η αληθινή εικόνα, δεν προέκυψε ως στιγμιαίο γεγονός, αλλά ότι – όπως συμβαίνει συνήθως – είχαν προηγηθεί γεγονότα, τα οποία προκάλεσαν ή παρήγαγαν την συγκεκριμένη εικόνα για την οποία κοπιάζουμε, ή η οποία τροφοδοτεί την σκέψη και επηρεάζει τις αποφάσεις μας. Και μπορεί αυτό να ακούγεται φιλοσοφικό, ωστόσο αυτή είναι η αλήθεια της εικόνας της προσωπικής μας καθημερινότητας.

Η εικόνα δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, αλλά είναι το παράγωγο μιας αυξητικής και εξελισσόμενης διαδικασίας, η οποία λαμβάνει μεν χώρα στον παρόντα χρόνο, αλλά βρίσκεται εκτός του προσωπικού μας φάσματος αντίληψης και κατανόησης, διότι δεν είμαστε σε θέση να παρακολουθούμε τα πάντα, δηλαδή όσα επηρεάζουν ή προκαλούν μια προσωπική μας εικόνα, η οποία είναι αληθής κατά το περιεχόμενο, αλλά εμείς αγνοούμε τις αιτίες που προκάλεσαν το περιεχόμενο.

Όταν πονάει το δόντι μας, ξέρουμε – με σκληρό τρόπο – ότι αυτό είναι αλήθεια, δηλαδή ο πόνος. Εάν όμως δεν εξερευνήσουμε την αλήθεια που προκαλεί τον πόνο, τότε ο πόνος θα φέρει κακές συνέπειες. Η αύξηση φέρνει τις αλλαγές. Και χωρίς αυτές τις αλλαγές η ζωή μας δεν υπάρχει. 

Ο άρτος – και οι τροφές γενικότερα – αναφέρονται στην κάλυψη αναγκών επιβίωσης του φυσικού μας σώματος. Το θέαμα, αυτά που βλέπουν τα μάτια μας, και τα μηνύματα που προέρχονται από όσα βλέπουμε ή φτάνουν στην συνείδησή μας, αναφέρονται στον ψυχικό μας κόσμο, τον κόσμο που κατοικεί μέσα στο φυσικό μας σώμα, αλλά δεν είναι ορατός με τα φυσικά μας μάτια.

Άρα, πρόκειται για δύο διαφορετικές πηγές αγαθών: η μία φροντίζει για την επάρκεια των δυνάμεων του φυσικού μας σώματος, και η άλλη φροντίζει για την επάρκεια των δυνάμεων του ψυχικού μας σώματος, το οποίο, ωστόσο, κατοικεί μέσα στο φυσικό μας σώμα.

Αυτή η πραγματικότητα που βιώνει κάθε ζωντανός άνθρωπος καθημερινά, οδηγεί στο απλοϊκό συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος, ο ανθρώπινος οργανισμός, δεν είναι μόνο ύλη ορατή που εισέρχεται μέσα στο σώμα του για να επιβιώνει, αλλά είναι αναγκαία και άλλα στοιχεία ύλης, μη ορατά, τα οποία και αυτά συμβάλλουν στην επαρκή ισορροπία της ζωής μας μέσα στην ατομική καθημερινότητα.

Από την όραση, λοιπόν, από τις εικόνες που περνούν μπροστά από τα μάτια μας, από το θέαμα, περνούν μυριάδες μη ορατά στοιχεία, τα οποία εισέρχονται μέσα μας, στον ψυχικό μας πλέον κόσμο και όχι μόνο στο φυσικό μας σώμα, και εκεί εγκαθίστανται, κάνοντας το δικό τους έργο, δηλαδή τροφοδοτώντας τον ψυχικό μας κόσμο με τα στοιχεία εκείνα που έχει ανάγκη, προκειμένου να κινητοποιεί το φυσικό μας σώμα, στην πορεία της καθημερινότητας, και να ανταποκρίνεται στις προκλήσεις της πρακτικής μας ζωής κάθε στιγμή.

Διότι, όταν για παράδειγμα οδηγούμε ένα αυτοκίνητο, το σώμα μας μένει ακίνητο, αλλά εμείς δρούμε και αντιδρούμε με βάση, όχι μόνο του φυσικό μας σώμα, αλλά και τις πληροφορίες και τα ερεθίσματα που φτάνουν στην συνείδησή μας μέσω του θεάματος, της φυσικής κατάστασης που υπάρχει κάθε στιγμή μπροστά μας. Και αυτή η απλοϊκή παρατήρηση παραπέμπει σε μια πολύπλοκη διαδικασία, η οποία λαμβάνει χώρα μέσα στο σώμα μας, αλλά δεν είναι ορατή με τα φυσικά μας μάτια, ως εσωτερική και μη ορατή διεργασία που ενεργείται μέσα στο φυσικό μας σώμα.

Και αυτό αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο το φυσικό του σώμα, πράγμα για το οποίο κανείς δεν αμφιβάλλει, αλλά είναι κάτι πολύ περισσότερο, κάτι πολύ πιο βαθύ – ίσως απύθμενο, χωρίς βυθό, άβυσσος – μέσα στο οποίο συμβαίνουν δράσεις και αντιδράσεις, που δεν υποπίπτουν μεν στην δική μας φυσική αντίληψη, αλλά είναι κατανοητές μέσα από τα αποτελέσματα που παράγονται, και βιώνουμε όλοι κάθε στιγμή καθημερινά.

Άρα, το μη ορατό στοιχείο που εισέρχεται μέσω της όρασης στην συνείδησή μας, κάνει ένα σπουδαίο έργο: μάς φέρνει σε επικοινωνία με τον πραγματικό κόσμο αμφίδρομα. Δηλαδή, από την μια λαμβάνουμε μηνύματα – ένα ατύχημα μπροστά μας, ένα κόκκινο φανάρι στην διασταύρωση – και από την άλλη εμείς αντιδρούμε στην πληροφορία που έρχεται μέσα μας από την διαδικασία της οράσεως.

Το άτομο, δηλαδή, δεν είναι ένα μηχανικό μόνο δημιούργημα, αλλά το άτομο – ως υπόσταση – είναι κάτι πολύ πιό σύνθετο, με πολλαπλές διεργασίες που λαμβάνουν χώρα όλες – μα όλες – μέσα στο φυσικό του σώμα, και αυτό αποτελεί την πρακτική πλευρά της καθημερινότητάς μας. Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτή η διαφοροποίηση μεταξύ της σάρκας- φυσικού σώματος – και του μη ορατού σώματος της ψυχής και του  πνεύματος, αποτελεί μια πληροφορία και αποκάλυψη κεφαλαιώδους αξίας, για όσους ενδιαφέρονται για το μη ορατό μέλλον και την αιωνιότητα. 

Δύο βασικοί παράγοντες από τους οποίους εξαρτάται η ζωή και η ατομική μας επιβίωση μετά την αναπνοή, είναι η τροφή και η επαφή μας με το περιβάλλον, πρώτα το φυσικό περιβάλλον, και στην συνέχεια και το κοινωνικό μας περιβάλλον, το οποίο, όμως, και αυτό επεκτείνεται στις διαστάσεις που λαμβάνει η προσωπική μας καθημερινότητα, δηλαδή στους εγγύς, αλλά και στους μακράν συνοδοιπόρους της σύγχρονης προσωπικής μας ζωής.

Όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους συνυπάρχουμε πάνω στην γη, κινούμαστε μέσα στους δύο αυτούς παράγοντες, την τροφή και την επαφή μας με το περιβάλλον. Και όσο καλύτερα κατανοούμε την αξία και την σημασία αυτών των δύο παραγόντων, τόσο λιγότερα λάθη κάνουμε, και τόσο καλύτερα αξιοποιούμε τον χρόνο που έχουμε στην διάθεσή μας πάνω στην γη.

Διότι κανένας θνητός δεν έμεινε για πάντα πάνω στην γη, άρα και εμείς που ζούμε σήμερα, είναι απολύτως βέβαιο ότι με την σειρά μας καθένας και καθεμιά, θα αποχωρήσει από την εμπειρία της επίγειας ζωής, αφήνοντας πίσω τα πάντα. Και όσο και αν ακούγεται αυτή η αλήθεια τραγική, δεν παύει να είναι η αλήθεια στην πραγματική ζωή, αφού κανένας δεν έχει μέχρι σήμερα υπερβεί το κατώφλι της επιστροφής πάνω στην γη μετά την παύση της συμμετοχής του στα επίγεια.

Αντίθετα, είναι πεποίθηση σε πολλούς, ότι υπάρχει και άλλη διάσταση της ζωής, όχι μόνο αυτής η οποία στηρίζεται στον άρτο και στο θέαμα, δηλαδή στις τροφές και στην επαφή με το φυσικό και κοινωνικό μας περιβάλλον, αλλά μιας ζωής που δεν έχει ανάγκη τις πέντε αισθήσεις του σώματος, δηλαδή όσων συμβάλλουν καθημερινά στην προσωπική μας επιβίωση.

Και αυτή η ελπίδα της επέκεινα του τάφου ζωής, είναι το μυστικό της μεγάλης κατάκτησης. Διότι οτιδήποτε δεν βλέπουμε, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει και στην πραγματικότητα, και αυτή η πραγματικότητα μπορεί να εμφανιστεί στο μέλλον, όπως συμβαίνει στην καθημερινή μας πρακτική ζωή, όπου προφανώς δεν βλέπουμε το κτίριο που εργαζόμαστε πριν φτάσουμε εκεί, αλλά το κτίριο είναι και παραμένει εκεί, περιμένοντας την δική μας άφιξη.

Αυτή η πρακτική αλήθεια, δηλαδή του κτιρίου που μένει εκεί ακίνητο και περιμένει την δική μας άφιξη για να το αξιοποιήσουμε με την δική μας συμβολή, βεβαιώνει ότι πολλά πράγματα τα οποία δεν τα “βλέπουμε” ακόμη με τις πέντε αισθήσεις μας, ωστόσο, είναι εκεί και περιμένουν εκείνα εμάς, και όχι εμείς αυτά. Άρα, όπως συμβαίνει με χιλιάδες άλλα πράγματα που υπάρχουν, αλλά δεν τα βλέπουμε ακόμη, ενώ είμαστε βέβαιοι ότι θα τα δούμε κάποια στιγμή, έτσι συμβαίνει και με την ελπίδα της πέραν του τάφου ζωής.

Ο άρτος και οι τροφές, συντηρούν το φυσικό μας σώμα, μέσα στο οποίο κατοικούν οι λειτουργίες της ατομικής μας επιβίωσης. Με αντίστοιχο τρόπο, μέσα στο ίδιο φυσικό μας σώμα κατοικούν και άλλα αισθητήρια, με τα οποία το άτομο βεβαιώνεται για την ύπαρξη πραγμάτων που δεν φαίνονται, αλλά είναι απολύτως βέβαιο ότι υπάρχουν, όπως συμβαίνει και στην καθημερινή μας εμπειρία.

Αυτά τα αισθητήρια είναι τα αισθητήρια της πίστης, δηλαδή της δύναμης εκείνης που μόνο αυτή μπορεί να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των πέντε αισθήσεων –θέαμα–με το μη ακόμη ορατό, δηλαδή μας μεταφέρει σε ένα άλλο περιβάλλον υπαρξιακής εμπιστοσύνης. Αυτό είναι το μεγάλο μάθημα της υγιαίνουσας διδασκαλίας του Χριστού, ο οποίος επιβεβαίωσε το δικό του μάθημα, με την Ανάστασή του από τον τάφο.