Τα αεροπορικά ταξίδια είναι πλέον μέσα στην κοινή μας καθημερινότητα, διότι όλοι για τις μεγάλες αποστάσεις χρησιμοποιούμε τα ιπτάμενα μέσα και όχι τα επίγεια οχήματα, και προπαντός σε περίπτωση διάβασης ωκεανών. Με λίγα λόγια, όλοι έχουμε εμπειρία από την αιώρηση στους ουρανούς, και αυτό είναι ένα προσωπικό συναίσθημα που δεν είναι δυνατόν να μεταφερθεί με λόγια, διότι η αιώρηση, όπως και εκατοντάδες άλλες εμπειρίες, είναι απόλυτα προσωπικές, και καμία δύναμη δεν υπάρχει για να μεταφέρει σε κάποιον άλλον την ατομική μας εμπειρία.
Και αυτή η εμπειρία περιλαμβάνει τους πλατύτερους ορίζοντες, όσο ψηλότερα ανεβαίνει το ιπτάμενο όχημα, και την αίσθηση της ελευθερίας, η οποία, βεβαίως, είναι απλώς συναίσθημα, και όταν προσγειώνεται το αεροπλάνο, χάνεται κυριολεκτικά, ενώ εάν υπάρξουν απρόσμενες αναταράξεις, το αίσθημα της ελευθερίας μετατρέπεται σε τρόμο.
Αυτός ο συνδυασμός των συναισθημάτων, από την μια της ελευθερίας και από την άλλη ο τρόμος όταν υπάρχουν αναταράξεις, είναι τα στοιχεία που γεύεται όποιος τολμήσει να χρησιμοποιήσει ιπτάμενο μέσον, κάτι που κάνουμε όλο και περισσότεροι κάθε μέρα. Ωστόσο, είναι απόλυτα εξακριβωμένο, ότι κανείς δεν εγκαταλείπει το ταξίδι με αεροπλάνο, γιατί πέρασε μια δυσάρεστη εμπειρία. Αντίθετα, η εμπειρία μετατρέπεται σε αίσθημα νίκης, και ξανά θα μπούμε στο αεροπλάνο για τα ταξίδια μας, γιατί το κέρδος είναι μεγαλύτερο από τον φόβο και την αίσθηση της προσέγγισης ακόμη και του θανάτου.
Αυτό συνιστά η ατομική μας και, τελικά, και η συλλογική μας συνείδηση. Να ξεχνάμε τα – ίσως και δικαιολογημένα – αρνητικά συναισθήματα, και να δοκιμάζουμε ξανά χωρίς δισταγμούς. Το κέρδος είναι αναμφίβολο, αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στους αριθμούς των επιβατών που χρησιμοποιούν ιπτάμενα μέσα, για να κατανοήσει ότι, ο άνθρωπος μέσα από το επιθυμία του κέρδους δοκιμάζει τον εαυτό του ξανά και ξανά. Ο στόχος και η ελπίδα του κέρδους, είναι ισχυρότερη δύναμη από τον προσωρινό μας φόβο.
Και αυτή είναι μια απόλυτη αλήθεια για όλους τους ανθρώπους πάνω στην γη διαχρονικά. Η ελπίδα του κέρδους υπερνικά τους φόβους, και ενισχύει το σωματικό μας στίγμα, για να επιχειρήσουμε κάτι μεγαλύτερο από αυτό που έχουμε πετύχει μέχρι αυτή την στιγμή.
Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτή η ελπίδα της νίκης είναι η κινητήρια δύναμη για μεταβολή στην νοοτροπία της καθίζησης και της παρελθοντολογίας. Το μέλλον και το κέρδος της επιτυχίας, κινούν τα νήματα της θέλησης και των σωματικών μας δυνάμεων απέναντι στην αδράνεια του παρελθόντος, της απραξίας ή του φόβου, δικαιολογημένου ή αδικαιολόγητου.
Το πνεύμα του Χριστού δεν είναι στην παρελθοντολογία, αλλά στην ελπίδα του μέλλοντος και στις δυνάμεις του μέλλοντος αιώνος. Το παρελθόν έγινε πείρα και εμπειρία, θετική ή αρνητική. Όμως το μέλλον είναι αυτό που εξασφαλίζει την προκοπή και την κατάκτηση των γαλαξιών της πίστης. Η προσκόλληση στο παρελθόν πρέπει να αποτελεί μάθημα σοφίας και πλατύτερης κατανόησης του παρόντος και του μέλλοντος, και όχι σύστημα επανάληψης τύπων χωρίς να κατανοούμε το σκοπό και το περιεχόμενο. Ο χριστός με την διδασκαλία του διδάσκει το μέλλον. Οι άνθρωποι διδάσκουμε το παρελθόν, από τον φόβο του άγνωστου μέλλοντος.