Όταν η ανθρωπότητα σταμάτησε να ψάχνει και να έχει ερωτηματα και προβληματισμούς, τότε ήρθε σταδιακά η πτώση και η διάλυση. Διότι κορμός της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η αναζήτηση του καλύτερου, με κατεύθυνση το τέλειο, το οποίο κανείς δεν το φτάνει, αλλά πορεύεται προς την τελειότητα, ξεχνώντας το παρελθόν. Όχι γιατί το παρελθόν ήταν κακό – πολλές φορές ήταν -, αλλά γιατί η παρούσα κάθε εποχή κατάσταση, απαιτούσε την εξιχνίαση του άγνωστου που μάς περιβάλλει, σε φυσικά και μεταφυσικά δεδομένα.
Διότι είναι γνωστό ότι ο κόσμος δεν περιορίζεται μόνο σε όσα αντιλαμβάνονται οι πέντε αισθήσεις μας, αλλά υπάρχουν και πράγματα – δυστυχώς πολύ περισσότερα – που εμείς δεν τα αντιλαμβανόμαστε, ωστόσο είναι εκεί έξω, και περιμένουν την συνάντησή μας για να αφαιρέσουν ή να προσθέσουν σε οτιδήποτε έχουμε κατακτήσει μέχρι σήμερα.
Ιδιαίτερα μετά τον 20ο αιώνα, όλοι ξέρουμε ότι όσα μέχρι σήμερα ξέραμε, είναι μόλις το ελάχιστο, σχεδόν πέντε τις εκατό. Δηλαδή αγνοούμε το ενενήντα πέντε, άρα έχουμε μαύρα μεσάνυχτα και η εξερεύνηση του άγνωστου και των ορίων του παραμένει πάντοτε στο τραπέζι για τους ενδιαφερομένους για την ζωή και το μέλλον, το ατομικό και το κοινωνικό, αλλά και το υπαρξιακό, για όποιο άτομο έχει τέτοιες ανησυχίες και ερωτήματα. Διότι ο θάνατος δεν είναι μέσα στην φύση του ανθρώπου, και κανείς δεν θέλει να πεθάνει, άρα, αναζητούμε τρόπους παράτασης της ζωής, και ώθηση του θανάτου προς τα πίσω, αυξάνοντας το προσδόκιμο, αλλά και την ποιότητα της καθημερινής μας ζωής.
Και αυτόν τον κανόνα των αναζητήσεων και των ερωτημάτων της ζωής ήρθε ο Χριστός να τον θέσει ως κέντρο της δικής του διδασκαλίας, τόσο ως προς την παρούσα επί γης σύντομη προσωπική παρουσία μας, όσο και ως προς τις προοπτικές του μέλλοντος. Κανένα δεν έσπρωξε ο χριστός να τον ακολουθήσει. Ακόμη και αυτοί που τον ακολουθούσαν δεν ήταν σταθεροί γύρω του, και αυτό αποδείχθηκε όταν τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον σταυρό.
Ήταν δε τόσο σίγουρος για την αξία της διδασκαλίας του, ώστε δεν δίστασε σε κάποιες περιπτώσεις, να προκαλέσει και όσους από τους στενούς του μαθητές ήθελαν να αποχωρήσουν για οποιοδήποτε λόγο, κυρίως γιατί δεν καταλάβαιναν όσα τους έλεγε και τους εξηγούσε. Η αξία της διδασκαλίας του είναι τόσο πολύτιμη, που δεν την χάρισε σε κανένα πρόσωπο που δεν είχε αυτό το ίδιο το πρόσωπο αποφασίσει να τον ακολουθήσει και να πληρώσει το κόστος των επιλογών του.
Διότι η διδασκαλία του, και αναφέρομαι στην υγιαίνουσα διδασκαλία και όχι στις – κατά τα άλλα – πολύτιμες ανθρώπινες διδασκαλίες και παραδόσεις, προσφέρει στροφή του ατόμου από την αδιαφορία στην αναζήτηση, από την γνώση στην παραδοχή της άγνοιας για να κατακτήσει την άγνωστη εκείνη την στιγμή γνώση, από την άμμο της ερήμου να υψώσει το βλέμμα του προς τον ουρανό, από όπου έρχονται οι ευλογίες και η αλήθεια της ζωής, από τα στενά και κακοποιημένα όρια της γης στα ανεξερεύνητα όρια του άγνωστου διαστήματος, από την μιζέρια στην αφθονία της χαράς και της εσωτερικής ειρήνης, και από την φτώχεια των αισθημάτων και των συναισθημάτων, στον ανεξιχνίαστο θησαυρό που βρίσκεται πέραν από τον φυσικό ουρανό, εκεί που οι δυνάμεις της γνώσης και της άγνοιας συγκρούονται, για να βγει ο κερδισμένος που αγάπησε και δεν μίσησε κανένα και για κανένα λόγο.