Τα όρια της ζωής μας τοποθετούνται από εμάς σταδιακά, καθώς κτίζουμε την ζωή μας καθημερινά. Κάθε μέρα προσθέτουμε – ή τουλάχιστον προσπαθούμε να προσθέσουμε – ένα μικρό τμήμα της περιοχής που βρίσκεται κοντά μας, ώστε να μεγαλώσει ο χώρος της προσωπικής μας καθημερινής ζωής. Διότι αυτά που ήδη έχουμε, δεν απαιτείται να τα κατακτήσουμε, αλλά να τα γνωρίσουμε. Οτιδήποτε όμως είναι έξω από τα προσωπικά μας όρια, πασχίζουμε να το κατακτήσουμε και να το θέσουμε στην δική μας εξουσία της καθημερινής – και όχι μόνο – ζωής.
Με λίγα λόγια, όλοι πασχίζουμε να γνωρίσουμε όσα ήδη έχουμε, και από την άλλη προσπαθούμε να επεκτείνουμε τους ορίζοντές μας σε κάτι που δεν βρίσκεται σήμερα εντός των ορίων της προσωπικής μας καθημερινής ζωής. Και αυτό είναι το κίνητρο, για μια δράση ζωής. Διότι κανείς ζωντανός άνθρωπος δεν θέλει να διακόψει την πορεία των κατακτησεων του, αφού χωρίς κατάκτηση περιοχών πέραν των ήδη κατεκτημένων το άτομο χάνει το ενδιαφέρον του για την ζωή, και ουσιαστικά έχει ήδη παραιτηθεί από την ενεργή δράση.
Συνεπώς, η προσπάθειά μας καθημερινά δεν είναι τίποτα άλλο από προσπάθεια υπέρβασης των υφιστάμενων ορίων, άσχετα με το αντικείμενο που μάς απασχολεί στην καθημερινότητα. Διότι ζωή δεν είναι μόνο το επάγγελμά μας, αλλά είναι και οι προοπτικές του μέλλοντος, αφού μόνο αυτές οι προοπτικές δίνουν ελπίδα, και θέτουν σε δράση τον φυσικό, αλλά και τον ψυχικό μας κόσμο. Η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο είναι το κίνητρο της προσωπικής μας ζωής, και δεν είναι μόνο η ικανοποίηση για το σήμερα, αφού αυτό το έχουμε ήδη στην διάθεσή μας, και δεν απαιτεί άλλη δράση για να το κατακτήσουμε και να το εντάξουμε μέσα στον “χώρο” ευθύνης μας.
Και αυτή η αλήθεια της προσωπικής μας καθημερινότητας επιβεβαιώνει ότι, τα όρια της ζωής μας είναι δυνητικά μετακινήσιμα, δηλαδή έχουν περιθώρια να ανοίξουν περισσότερο τον χώρο της προσωπικής μας καθημερινότητας. Μάλιστα στην δική μας εποχή των διαστημικών εξερευνήσεων, ο “χώρος” της προσωπικής μας ζωής φαντάζει πολύ μικρός και περιορισμένος, με αποτέλεσμα να αναζητούμε περισσότερο “χώρο” – και όχι φως ! – όπως θα περίμενε κάποιος πιο λογικός.
Δηλαδή επιζητούμε να επεκτείνουμε τα φυσικά μας όρια, εκείνα, δηλαδή που δημιουργούν τον “έσω των ορίων” φυσικό μας χώρο των πέντε αισθήσεων, και όχι τον “έσω χώρο” του ψυχικού μας εσωτερικού ανθρώπου, δηλαδή των σκέψεων, των προβληματισμών και των αναζητήσεων των ορίων της ζωής, η οποία προφανώς δεν περιορίζεται μόνο στον “χώρο” των πέντε αισθήσεων, αλλά αναζητά χώρο και εκτός αυτών των ορίων.
Και ο Χριστός αυτό ακριβώς ήρθε να εξηγήσει. Μην μένετε μόνον στα όρια των πέντε αισθήσεων, υπογραμμίζω το “ΜΟΝΟ”, διότι διαθέτετε και άλλα όργανα, για να επεκτείνετε τις αναζητήσεις εκτός του φυσικού κόσμου των πέντε σιαθήσεων. Έχετε μέσα σας και το πνεύμα, το οποίο διαθέτει άπειρες διαστάσεις αναζητήσεων και επεκτάσεων. Και αυτό το πνεύμα θα σάς οδηγήσει σε μεγαλύτερους χώρους, σε χώρους που διαθέτουν άλλα μέτρα και άλλες διαστάσεις μήκους, πλάτους, ύψους και βάθους, εκεί που κρύβεται η ελευθερία από τους περιορισμούς των καθημερινών σας ορίων. Σε αυτά τα όρια, σε αυτό το πνεύμα να επενδύσετε χώρο και χρόνο, γιατί αυτό θα φέρει την ικανοποίηση, αλλά και την ελπίδα για περισσότερη ζωή.