Τα μηνύματα που λαμβάνουμε και στέλνουμε κάθε μέρα, έχουν σχέση με την προσωπική μας καθημερινότητα, και τα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και προσωπικής μας ζωής. Όλα – κατά κανόνα – έχουν σχέση με την προσωπική μας ζωή και καθημερινότητα, και σπάνια επεκτείνονται σε άλλους τομείς εκτός της προσωπικής μας ζωής. Δηλαδή, το κέντρο είναι πάντα το άτομό μας και όχι γενικά ο κόσμος και η κοινωνία των ανθρώπων.
Και μπορεί αυτό να μην γίνεται αντιληπτό μέσα στο καθημερινό μας τρέξιμο, ωστόσο αυτή είναι η απόλυτη αλήθεια. Όλα – τα μηνύματα – περιστρέφονται γύρω από το δικό μας πρόσωπο και την προσωπική μας ζωή. Δηλαδή, με τόση κοινωνικότητα που διαθέτει πλέον κάθε άτομο – μερικοί άνθρωποι έχουν επαφές με πολλές δεκάδες ή και εκατοντάδες ανθρώπους καθημερινά – θα έπρεπε η ζωή μας να είναι μια ευτυχισμένη καθημερινότητα, αφού η επαφή με τους άλλους βοηθά στην αποφόρτιση του καθημερινού βάρους της προσωπικής μας ζωής.
Ωστόσο, όλοι βιώνουμε κάτι διαφορετικό. Η ευτυχία είναι σύμπτωση και όχι κανόνας, η ορατότητα του μέλλοντος δεν είναι στα επουράνια, αλλά πολλές φορές είναι “ορατότης μηδέν”, και αυτό δεν οφείλεται μόνο στους εξωγενείς παράγοντες – αφού και στις διακοπές ακόμη δεν αλλάζει η αίσθηση της ανεπάρκειάς μας, – αλλά στην έλλειψη επίγνωσης της αλήθειας, η οποία είναι το μόνο φάρμακο στην προσωπική μας αβεβαιότητα.
Διότι, γνώση έχουμε, επίγνωση δεν έχουμε σε επάρκεια, ώστε η γνώση να φέρνει και το αποτέλεσμα της ελευθερίας, αφού η ελευθερία του ατόμου δεν προέρχεται από τα αεροπλανοφόρα – αυτή η ελευθερία έχει άλλο χαρακτήρα, διότι και ελεύθεροι – με τα αεροπλανοφόρα να στηρίζουν την φυσική μας ελευθερία – τελικά δεν είμαστε, διότι η σκλαβιά, η δουλεία, όπως έλεγε ο Χριστός, δεν οφείλεται μόνον στους εξωγενείς παράγοντες, αλλά είναι – κυρίως – ατομική κατάκτηση μέσω της επίγνωσης της αλήθειας των πραγμάτων που μάς περιβάλλουν, και αφορούν τα μηνύματα που στέλνουμε και λαμβάνουμε.
Η σκλαβιά, δηλαδή, η δουλεία και υπακοή και υποταγή σε πρόσωπα και καταστάσεις που δεν συμφωνούν με τις δικές μου συνειδησιακές επιρροές, δεν είναι ζήτημα εξωτερικών μόνο παραγόντων, αλλά πρωτίστως είναι θέμα εσωτερικής δύναμης, η οποία να ισορροπεί το άτομο μεταξύ αναγκών και εφοδίων-ικανοτήτων αντίστασης, όχι σε ανθρώπους, αλλά σε καταστάσεις που επιβαρύνουν και δεν απελευθερώνουν τις περιοχές της προσωπικής μου επιθυμίας, με αποτέλεσμα, ενώ έχω όσα θέλω στην φυσική μορφή της καθημερινότητας, πολλές φορές αυτό δεν είναι αρκετό.
Διότι, η εσωτερική δύναμη του ατόμου δεν επαρκεί για να αντισταθμίσει τις εξωτερικές ανάγκες, οι οποίες τελικά επηρεάζουν και τον εσωτερικό μου κόσμο με το αίσθημα της έλλειψης και του κενού, όχι στους λογαριασμούς της τράπεζας, αλλά στην επάρκεια των εσωτερικών μου δυνάμεων. Και αυτό ακριβώς ήρθε να εξηγήσει με την διδασκαλία του ο Χριστός.
Τα πράγματα που μάς περιβάλλουν και δημιουργούν τα μηνύματα της καθημερινότητας, είναι ένα μόνο θέμα. Υπάρχουν και άλλα, άπειρα θέματα, μη ορατά, και αυτά τα θέματα επισκιάζουν τον έσω άνθρωπο, τον ψυχικό μας κόσμο, δηλαδή, ο οποίος δεν συμβιβάζεται με την αδράνεια και την απάθεια και τις πρόχειρες ικανοποιήσεις, αλλά αναζητά το τέλειο για τον εαυτό του. Και αυτή η τελειότητα και η δική της αναζήτηση, είναι το κεντρικό τμήμα της διδασκαλίας του Χριστού, διότι μόνο μέσα από αυτή την επίγνωση του περιβάλλοντος – κοινωνικού και φυσικού – και του δημιουργού, το άτομο αυξάνει τις εσωτερικές του αντιστάσεις σε τροφές ανούσιες ή και δηλητηρισμένες.