Η λέξη “προοπτική” έχει σχέση με την όραση του ανθρώπου, δηλαδή με αυτό που μπορεί να δει το άτομο με τα μάτια του ή να υποπέσει με κάποιο τρόπο στην αντίληψή του. Και τα “οπτικά” καταστήματα, δηλαδή αυτά που διαθέτουν τα γυαλιά για την βελτίωση της όρασής μας, επιβεβαιώνουν ότι ξέρουμε την λεξη “οπτικά”, άρα η σύνθετη λέξη “προ-οπτική” είναι απόλυτα κατανοητή για την γλώσσα μας, και δηλώνει κάτι που θεωρώ ότι θα δω με τα μάτια μου στο μέλλον, ή σε κάθε περίπτωση θα συμβεί στο μέλλον.
Αυτό είναι το γενικό νόημα της “προοπτικής”. Και για τους Χριστιανούς, αυτό είναι κάτι παρόμοιο με την προφητεία, η οποία υπάρχει μέσα στο Ευαγγέλιο του Χριστού. Με λίγα λόγια, πρόκειται για Ελληνική λέξη, όπου πλέον το μέσον δεν είναι ο λόγος, ( από το ρήμα λέγω), αλλά το όραμα (από το ρήμα ορώ, βλέπω), δηλαδή αυτό που βλέπει κάποιος, χωρίς ωστόσο αυτή η διαφορά να παίζει και σπουδαίο ρόλο στην σύγχρονη εκδοχή και χρήση της λέξης προοπτική. Επομένως, η λέξη προοπτική δηλώνει κάτι για το μέλλον, και νομίζω ότι αυτή η έννοια είναι απόλυτα συνυφασμένη με την καθημερινή μας ζωή, αφού καθένας και καθεμιά προσπαθεί να επιβιώσει όχι μόνο για το σήμερα – αυτό εννοείται, αλλά και για το μέλλον.
Και στα πλαίσια αυτής της λογικής του ενδιαφέροντος για το προσωπικό μας μέλλον, κάθε άτομο μεριμνά και για το αύριο, άσχετα αν δεν το κατανοούμε στην πραγματικότητα. Διότι το θέμα δεν είναι το αύριο ή το μακρινό μέλλον, αλλά η προοπτική της ζωής μας, δηλαδή τι μπορώ να κάνω σήμερα, το οποίο θα βοηθήσει και στο μέλλον, ή τουλάχιστον δεν θα με αποκλείσει από το μέλλον. Και αυτή η πρακτική αλήθεια της καθημερινής μας ζωής δεν είναι αποκομμένη από την αλήθεια της ζωής μας.
Διότι θέλουμε όλοι και όλες να ζήσουμε καλά σήμερα, αλλά θα θέλαμε – αν μπορούσαμε – να εξασφαλίσουμε και με τον καλύτερο τρόπο και το μέλλον μας, όχι μόνο το εγγύς, αλλά και το απώτερο και απώτατο, και εμείς οι Χριστιανοί “ντεμεκ” και το αιώνιο (!), αν και στην πράξη φαίνεται ότι αυτό δεν το λαμβάνουμε και πολύ στα σοβαρά υπόψη μας, αν κρίνει κανείς από τις υπερβολές που όλοι διαθέτουμε στην καθημερινή μας πρακτική, από το πάθος για την άκρατη καλοπέραση, μέχρι την κατάκτηση του διαστήματος διότι η γη δεν είναι πλέον επαρκής χώρος για να ζήσει κάποιος φυσιολογικός άνθρωπος ! Άρα η προοπτική δεν είναι ένας κενός όρος, αλλά είναι το “δόγμα” με το οποίο κτίζουμε την προσωπική μας ζωή, και για όσους έχουν και απογόνους, και την ζωή των απογόνων τους, ενώ στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε τις προοπτικές, δηλαδή τί θα συμβεί αύριο ή στο μέλλον.
Και η διδασκαλία του Χριστού στο σημείο αυτό είναι απόλυτη. Δεν είπε να μην φροντίζετε το σήμερα ή το μέλλον σας, αλλά να μην ξεχνάτε την αλήθεια. Ότι δηλαδή δεν θα ζήσετε εσείς αιώνια πάνω στην γη, αλλά και όσα συγκεντρώνετε πάνω στην γη για τους απογόνους σας, θα πρέπει να υπακούν στην λογική της αυτάρκειας και όχι της άκρατης πλεονεξίας. Διότι η πλεονεξία αφαιρεί τμήματα της προσωπικής ζωής σήμερα – γιατί δεν ξέρω τι να κάνω όσα έχω και βαραίνουν την ζωή μου – αλλά και διότι δεν ξέρω το μέλλον. Η προοπτική δεν υποτιμά το μέλλον, αλλά το θέτει μέσα στα πλαίσια της κοινής λογικής.