Κάθε ζωντανός οργανισμός που γεννιέται, ξέρουμε ότι θα μεγαλωσει, θα αυξηθεί, θα ωριμάσει, θα καρποφορήσει, και θα πολλαπλασιαστεί, για να ακολουθήσουν οι απόγονοί του την ίδια διαδρομή μετά την γέννηση: αύξηση, ωρίμανση, καρποφορία και πολλαπλασιασμός, και αυτός είναι μέχρι σήμερα ο κύκλος της ζωής πάνω στην γη. Και είναι προφανές ότι εάν αφαιρεθεί κάποιο τμήμα αυτής της αλυσίδας, τότε η ζωή σταδιακά νεκρώνεται, διότι η ποσότητα του αρχικού σπόρου κάποια στιγμή τελειώνει – δεν μπορεί να υπάρχουν φυσικά αποθέματα επ’ άπειρον – και διακόπτεται η ανανέωση, άρα και η ζωή είναι καταδικασμένη σε θάνατο και αφανισμό.
Αυτός είναι ο γνωστός σε μάς κύκλος της ζωής, με τις παραμέτρους που όλοι γνωρίζουμε από την επαφή μας με την γύρω πραγματικότητα. Άρα, η ύπαρξη σήμερα της ζωής δηλώνει ότι η ζωή έχει τρόπους να επιβιώνει, ακόμη και όταν εμείς κάνουμε λάθη και ανοησίες εις βάρος της ζωής. Ωστόσο, στην διδασκαλία του Χριστού υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας για την συνέχιση της ζωής, αλλά πάντα αυτές οι δικλείδες έχουν ως αναγκαίο περιεχόμενο την αύξηση και τον πολλαπλασιασμό. Διότι, ξέρουμε από την καθημερινή μας ζωή, ότι χωρίς ανάπτυξη, δηλαδή μεγάλωμα μετά την γέννηση, δεν μπορεί να έρθει ωριμότητα αναπαραγωγής.
Και το ξέρουμε διότι, εάν πάρει κάποιος δύο βρέφη ( αρσενικό – θηλυκό ) ολίγων ημερών και τα βάλει δίπλα το ένα στο άλλο, ποτέ δεν μπορεί να προκύψουν απόγονοι, εάν πρώτα τα δύο βρέφη δεν αυξηθούν, δηλαδή δεν μεγαλώσουν, ώστε να έρθουν σε ηλικία αναπαραγωγής, και τότε υπάρχουν πιθανότητες να γίνει ο πολλαπλασιασμός. Όσο τα δύο βρέφη είναι σε βρεφική ηλικία, κανένας απόγονος δεν μπορεί να προκύψει, και το ξέρουμε όλοι πολύ καλά. Και αυτό ακριβώς το στοιχείο της αύξησης τονίζεται στην διδασκαλία του Χριστού. Ο ίδιος ο Χριστός εξηγούν οι Ευαγγελιστές, ότι αυξήθηκε, μεγάλωνε κατά το σώμα, αλλά και κατά την χάρη. Και αυτά περιγράφονται στην Καινή Διαθήκη.
Η αύξηση, το μεγάλωμα, ήταν και παραμένει ακόμη αναγκαίο στοιχείο για την ανάπτυξη, ώστε να έρθει το πλήρωμα του χρόνου για πολλαπλασιασμό και αναπαραγωγή ικανή να διατηρήσει την ζωή στο μέλλον. Η αύξηση, το μεγάλωμα, ποτέ δεν αναφέρεται και δεν αφορά το παρελθόν αλλά το μέλλον. Είναι η εξελικτική πράξη στο σώμα και στην προσωπικότητα του ζώντος οργανισμού, προκειμένου να φτάσει στα αναγκαία μέτρα ωριμότητας/πληρότητας, για να μπορέσει να φέρει πολλαπλασιασμό στο μέλλον.
Ο απόστολος Παύλος εξήγησε ότι ο δικός του ρόλος ήταν να σπείρει τον σπόρο της Αλήθειας. Ο θεός όμως τον αύξανε, καθώς οι συνεργάτες του μεριμνούσαν για την αναγκαία τροφή και προστασία των πιστών στην Κόρινθο. Εάν λοιπόν κάποιος “αφαιρέσει ή αγνοήσει” τον παράγοντα της αύξησης, τότε απλά έχει “αποκλείσει” την ενεργητική δύναμη του θεού να εργαστεί στο άτομο, προκειμένου το άτομο να αυξάνεται και να καρποφορεί εν Χριστώ Ιησού μέσα στην ατομική του καθημερινή ζωή. Ο ρόλος και το έργο του θεού πάνω στον άνθρωπο δεν είναι μόνο κατά την διάρκεια του Εκκλησιασμού, αλλά συντελείται κάθε δευτερόλεπτο μέσα στον άνθρωπο, και τον μεταμορφώνει προς την τελειότητα του δημιουργού του. Προηγείται η αύξηση της καρποφορίας.