Τα στερεότυπα δεν επαρκούν
Ο περιορισμός της ανθρώπινης ικανότητας να κατανοεί το περιβάλλον, φυσικό και κοινωνικό, είναι προφανής για όλους τους ανθρώπους, ακόμη και για αυτούς που θεωρούμε ισχυρούς στην καθημερινή πραγματικότητα. Διότι το άγνωστο παραμένει αχανές, ενώ το γνωστό αυξάνεται μεν, απέχει όμως πολύ από το να θεωρηθεί ότι ξέρουμε ή ότι μπορούμε να μάθουμε τα πάντα σαν άνθρωποι.
Διότι το κατασκεύασμα, το ανθρώπινο σώμα με το περιεχόμενό του έχει όρια χώρου – [δεν μπορεί να χωρέσει τα πάντα] – και όρια χρόνου – [αφού δεν μπορεί να ζήσει για πάντα]. Άρα, αν και η τεχνιτή νοημοσύνη έρχεται να προσθέσει σε ευκολία μάθησης στο κάθε άτομο, ωστόσο, η απόσταση από την αλήθεια είναι αβυσσαλέα και αγεφύρωτη μέχρι σήμερα. Το μόνο που απομένει – αλλά όχι μοιρολατρικά – είναι να κατανοήσουμε την αδυναμία και τους περιορισμούς που θέτει το θνητό μας σώμα, και να καταφύγουμε στο στοιχείο εκείνο που εκτείνει, επεκτείνει τα όρια της ανθρώπινης αντιληπτικής ικανότητας, δηλαδή στο στοιχείο της πίστης.
Διότι η λογική και η φυσική έχουν όρια την φύση με τις απλές προεκτάσεις της μέσω των οργάνων που διαθέτει σήμερα ο άνθρωπος, όπως λχ τα τηλεσκόπια και οι δορυφόροι. Ωστόσο, είναι σήμερα πραγματικότητα, ότι αυτά τα όργανα, τα οποία αναμφίβολα έχουν επεκτείνει τα όρια της γνώσης μας, δεν μπορούν να καλύψουν το επέκεινα της φύσεως κενό, μέσα στο οποίο όλοι όμως βρισκόμαστε έτοιμοι να εισχωρήσουμε μετά τον βιολογικό μας θάνατο.
Με λίγα λόγια, η σημερινή γνώση προσφέρει επάρκεια και ικανοποίηση για το σήμερα, αλλά αφήνει αναπάντητα τα ερωτήματα για το επόμενο τμήμα της ζωής, δηλαδή το άγνωστο μέλλον, είτε αυτό αφορά το προσδόκιμο ζωής, είτε αφορά το επέκεινα του εγγύς μέλλοντος διάστημα ζωής. Διότι κανένα άτομο δεν πιστεύει ότι γεννήθηκε για να πεθάνει, και κανείς άνθρωπος δεν συμφιλιώθηκε ποτέ με την απώλεια της ζωής και τον θάνατο.
Ο άνθρωπος έχει πλαστεί για να ζήσει χωρίς διακοπή, και αυτό προσπαθεί να γεφυρώσει με τις καθημερινές του επιλογές: την παράταση της ζωής. Οι άνθρωποι επιζητούμε την ζωή όχι μόνο γιατί μάς αρέσει – πολλοί υποφέρουν -, αλλά γιατί είμαστε έτσι πλασμένοι: να αγαπάμε την ζωή και να αποστρεφόμαστε τον θάνατο και την έλλειψη της ζωής, δηλαδή να προτιμούμε την επαφή και την κοινωνικότητα.
Το πρόσωπο του άλλου δίνει ζωή στο άτομο που αντικρίζει αυτό το ξένο πρόσωπο, άσχετα από την γνωριμία. Ο λόγος του άλλου ανθρώπου είναι πολύτιμος, όπως και το άγγιγμα του άλλου όταν γίνεται με εκτίμηση. Η κοινωνικότητα των ανθρώπων προσθέτει ζωή, και ανακαλύπτει κανόνες και μεθόδους για καλύτερη ζωή. Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτό είναι κεντρικό στοιχείο υγείας. Χωρίς το άλλο πρόσωπο, ο άνθρωπος είναι λειψός, κάτι του λείπει και θέλει να το αποκτήσει.
Την στέρηση της ικανότητας του ενός μπορεί να την καλύψει η δύναμη και η ικανότητα του άλλου. Και αυτό είναι το καταπληκτικό. Ο ένας άνθρωπος συμπληρώνει τον άλλον, ακόμη και αν υπάρχει ζημία. Και αυτή η παραγωγική σχέση είναι η βάση, πάνω στην οποία οικοδομείται η πίστη. Και η πίστη με την σειρά της γίνεται η βάση για επέκταση της ανθρώπινης αντιληπτικής ικανότητας.
Τα στερεότυπα δεν επαρκούν. Η πίστη δεν γκρεμίζει τα στερεότυπα, αλλά τα μπολιάζει και τα ανανεώνει στην νέα κάθε ημέρα πραγματικότητα της ζωής. Η ακινησία στα στερεότυπα, γκρεμίζει το μέλλον της ζωής.