Το πρόσχημα, δηλαδή η επίπλαστη δικαιολογία,  είναι χαρακτηριστικό των Χριστιανών όταν προσποιούνται ότι θέλουν κάτι, αλλά η πραγματικότητα είναι άλλη.

Αναπόφευκτα βέβαια, είναι κατανοητό ότι η προσχηματική συμπεριφορά οδηγεί σταδιακά στην λανθασμένη κρίση και εκτίμηση των πραγμάτων και τελικά έχει ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση από την αλήθεια και την πράξη της εφαρμοσμένης πίστης και την αδράνεια και έλλειψη ενδιαφέροντος για την πρόοδο στην επίγνωση του θεού.

Αυτή την προσχηματική στάση αναλύει ο ίδιος ο Χριστός με αφορμή μια δήλωση ενός ανώνυμου Ιουδαίου κατά τη διάρκεια γεύματος που μας περιγράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς στο κεφ. 14. Κύριο χαρακτηριστικό στην προσχηματική στάση, η στέρηση και τελικά η απώλεια πολυτίμων πραγμάτων, τα οποία ο Θεός έχει προετοιμάσει.

Εδώ δηλαδή, εξηγείται γιατί η λογική του εκατόνταρχου, η προνοητικότητα και ευρηματικότητα του Ζακχαίου, η αναζήτηση της Σαμαρείτισσας, και η επιλογή της κατάλληλης στιγμής σε κάθε σπουδαία καθημερινή πράξη μας, αποτελούν τον θεμέλιο λίθο κάθε επιτυχίας, η οποία καλύπτει και ικανοποιεί το σήμερα αλλά ταυτόχρονα αφήνει ανοικτό και το μέλλον.

Αν και από τον τίτλο φαίνεται ότι κομίζω γλαύκα εις Αθήνας, ωστόσο μερικές φορές σε πολλά πράγματα είμαστε απρόσεχτοι.

Ενώ δηλαδή κανένας δεν αμείβει κάποιον αν δεν εργαστεί, στα θέματα της πίστης θεωρούμε ότι χωρίς εργασία μπορούμε να έχουμε τα δώρα και τη ζωή της πίστης. Ακούμε πολλά για την χριστιανική πίστη, αλλά δεν πράττουμε τίποτα, αφού δεν υπάρχει πρόκληση, δεν υπάρχει ενδιαφέρον, δεν καλλιεργείται υγιής ανταγωνισμός, δεν αξιοποιούμε τις δυνατότητες και τα δικαιώματα που μας χορηγεί η πίστη μας, και φυσικά δεν βλέπουμε τα αποτελέσματα της πίστης στην καθημερινότητά μας.

Αντίθετα, θεωρούμε ότι η πίστη είναι μόνο για την Κυριακή το πρωί στην εκκλησία και κάποιες ακόμη εκκλησιαστικές υποχρεώσεις, χωρίς προσμονή για κάτι καλύτερο αύριο, χωρίς ελπίδα ότι με την πίστη στον ζωντανό θεό, καλύτερα πράγματα θα προκύψουν στη ζωή μου, χωρίς αναζητήσεις, χωρίς αξιολόγηση με βάση τις αξίες της πίστης.

Αντίθετα, από τα Ιερά Κείμενα είναι προφανές ότι χωρίς προσωπικό ενδιαφέρον, χωρίς έργο, χωρίς αναζητήσεις, χωρίς καινοτομίες, χωρίς ευρηματικότητα, χωρίς έλεγχο των αποτελεσμάτων της καθημερινότητας, καμιά αμοιβή δεν προβλέπεται, το μέλλον είναι επισφαλές, κανείς δεν εγγυάται για τίποτα. Αυτό προκύπτει από το κεφάλαιο 19 του κατά Λουκά Ευαγγελίου.

Σε αντίθεση με άλλες περιπτώσεις, (εκατόνταρχος, σαμαρείτισσα, κλπ), στο κεφάλαιο 19 ο Ευαγγελιστής Λουκάς, περιγράφει τη συνάντηση του Χριστού με έναν επώνυμο και πολύ καλά γνωστό – με αρνητικό πρόσημο – πρόσωπο της εποχής του, τον Ζακχαίο.

Αν και το όνομα δεν είναι οικείο στην γλώσσα μας, η περίπτωσή του είναι ισχυρή απόδειξη ότι όποιος αναζητά θα βρει αυτό που ψάχνει. Ο ίδιος αναζητούσε τον Χριστό, δεν μπορούσε να τον συναντήσει λόγω του πλήθους που περικύκλωνε κατά κανόνα τον Διδάσκαλο, και αποφάσισε να ανέβει σε ένα δένδρο κάτω από το οποίο θα περνούσε ο Χριστός.

Αυτή η πράξη πίστης και ενδιαφέροντος, εκτιμήθηκε θετικά από τον Χριστό, ο οποίος όχι μόνο μίλησε στον Ζακχαίο, αλλά και κατά παράβαση των ηθικών και κοινωνικών κανόνων της εποχής εκείνης, έμεινε στο σπίτι του και τα αποτελέσματα της επίσκεψης αυτής του Χριστού, περιγράφονται αναλυτικά και με πολύ ενδιαφέρον μόνον από τον Ευαγγελιστή Λουκά.

Στις μέρες μας, ο ρόλος του χρόνου και της κάθε στιγμής, έχουν εξαιρετική σημασία, είτε αφορά την προσωπική μας ζωή, την εργασία μας, τις σχέσεις μας, είτε την κοινωνική καθημερινότητά μας.

Πολύ περισσότερο είναι προφανές ότι ο σωστός χρόνος για να γίνει κάτι, είναι κρίσιμος παράγοντας επιτυχίας ή αποτυχίας σε ό, τι κάνουμε. Σήμερα, ακόμη και οι στιγμές και τα δευτερόλεπτα έχουν κρίσιμη και ουσιαστική σημασία, ειδικά όταν πρόκειται για δύσκολα γεγονότα, όπως η οδήγηση ενός αυτοκινήτου με μεγάλη ταχύτητα ή η προσγείωση ενός αεροπλάνου.

Ανάλογη σημασία έχει στη ζωή μας κάθε στιγμή που πρέπει ή δεν πρέπει να κάνουμε κάτι. Η σωστή στιγμή εγγυάται επιτυχία. Η λάθος στιγμή εγγυάται την αποτυχία. Και φυσικά δεν κάνει μάθημα φιλοσοφικό ο Χριστός στο έβδομο κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου για την αξία του κατάλληλου χρόνου, αλλά δίνει μαθήματα για αποτελεσματική καθημερινή και αιώνια ζωή.

Ακόμη και ο λόγος που εκφωνείται σε κατάλληλο χρόνο είναι αποτελεσματικός, ενώ σε λάθος χρόνο δεν έχει κανένα αποτέλεσμα.