Είναι προφανές ότι ο άρτος αναφέρεται στην αξία που έχει για το σώμα μας, και το θέαμα για την αξία του στον εσωτερικό μας κόσμο, τον κόσμο που κατοικεί μέσα στο σώμα μας, αλλά δεν ταυτίζεται και δεν περιορίζεται από αυτό, και είναι αυτός που λέμε ο ψυχικός μας κόσμος.

Ο άρτος, δηλαδή οι τροφές, τρέφουν το σώμα μας κατά κυριολεξία, αλλά και μεταφορικά, αφού εκτός από την ξηρά τροφή λαμβάνουμε και νερό και διάφορα ποτά για τις ανάγκες του σώματος. Αντίστοιχα λειτουργεί και το θέαμα. Δεν είναι μόνο αυτό που παρακολουθούμε στην οθόνη, αλλά είναι κάθε είδους θέαμα, δηλαδή ο,τιδήποτε αποτελεί αντικείμενο της οράσεως, η οποία και αυτή είναι μέρος του σώματος.

Κατά συνέπεια, όλα επικεντρώνονται στις ανάγκες του σώματος, είτε αυτό εκλαμβάνεται ως σάρκα, είτε ως ο,τιδήποτε κατοικεί μέσα σε αυτό. Το σώμα μας, δηλαδή, έχει ανάγκες πολλαπλές, και αυτές καλούμαστε καθημερινά όλοι οι άνθρωποι να αντιμετωπίσουμε με τον καλύτερο τρόπο, δηλαδή τον πιο αποδοτικό τρόπο, ώστε η καθημερινότητά μας να είναι ανεκτή και αυξανόμενη προς την κατεύθυνση που κάθε άτομο επιθυμεί να αυξηθεί.

Και επειδή δεν είναι όλα τα πράγματα ορατά στο σώμα μας, είτε γιατί λειτουργούν εντός, άρα δεν τα βλέπουμε με γυμνό μάτι, είτε γιατί δεν είναι ούτως ή άλλως ορατά, διότι δεν υπάρχουν σε φυσική μορφή, δηλαδή να γίνονται αντιληπτά από τις πέντε αισθήσεις, το άτομο καλείται να διαχειριστεί μέσα στην καθημερινότητά του όλα αυτά, ορατά και μη ορατά, με όποια μέσα και εφόδια διαθέτει.

Και επειδή για τα ορατά υπάρχουν οδηγίες χρήσεως, από τα τρόφιμα μέχρι τα σκεύη και τα εργαλεία που χρησιμοποιούμε, το μόνο που απομένει στο άτομο και μάλιστα με αποκλειστική δική του ευθύνη, είναι η διαχείριση των μη ορατών πραγμάτων, αυτών δηλαδή που κατοικούν μέσα στο σώμα μας, αλλά δεν μπορεί να προσδιοριστούν με φυσικό τρόπο και εργαλεία.

Και για την ανάγκη αυτής της διαχείρισης ο δημιουργός έχει θέσει μέσα στο σώμα μας – αλλά άγνωστο πού – το όργανο της πίστης, όργανο – εφόδιο – ικανότητα, με το οποίο το άτομο γίνεται ικανό να αντιλαμβάνεται αυτά τα μη ορατά, και να τα διαχειρίζεται ανάλογα με το δικό του συμφέρον, όπως συμβαίνει και με τα λοιπά φυσικά μας όργανα. Και αυτή είναι η αποκάλυψη που έκανε ο Χριστός όταν ήρθε εδώ στην γη.

Αποκάλυψε ότι ο άρτος και το θέαμα είναι υπαρξιακές μας καθημερινές ανάγκες. Αλλά δεν περικλείονται όλα μέσα σε αυτές τις δύο περιοχές, διότι υπάρχει και η θλίψη, η στεναχώρια, οι απογοητεύσεις, τα αδιέξοδα, και μυριάδες άλλα ζητήματα της καθημερινότητας που μάς βασανίζουν, και ο Χριστός σε αυτή την ανάγκη εστίασε την διδασκαλία του, αυτή που ακούμε στην Εκκλησία.

Προσδιόρισε αυτή την περιοχή της προσωπικότητάς μας, δηλαδή, την ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε τα μη ορατά, ως περιοχές όπου ενεργοποιείται το εφόδιο της πίστης, με το οποίο το άτομο καταφεύγει για λύση των προβλημάτων του στον ίδιο τον θεό και όχι μόνο στους ανθρώπους. Αυτή η περιοχή της πίστης, που κατοικεί μέσα στο άτομο, δεν είναι ορατή με γυμνό μάτι, αλλά είναι αντιληπτή και κατανοητή από την πίεση που δέχεται το άτομο καθημερινά από τα άλυτα μυστήρια της προσωπικής του ζωής.

Δηλαδή, έχει εξαντλήσει όλα τα ανθρώπινα – φυσικά και κοινωνικά – εφόδια, χωρίς να έχει βρει απαντήσεις και λύτρωση από την πίεση που δέχεται. Πρώτο στοιχείο αυτής της επαφής του ατόμου με την υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού είναι το αποτέλεσμα της ελευθερίας, διότι ο Χριστός ελευθερώνει πρώτα τον άνθρωπο από τα εσωτερικά του ερωτήματα και αδιέξοδα. 

Ανάμεσα στα πολλά μηνύματα που λαμβάνουμε καθημερινά, και αφορούν το άτομό μας, είναι και κάποια με ιδιαίτερη βαρύτητα, διότι αφορούν ζητήματα της προσωπικής μας ζωής και υπόστασης. Είναι εκείνα τα μηνύματα που δεν αφορούν μόνο τις εργασιακές ή τις συναισθηματικές μας σχέσεις, αλλά υπεισέρχονται στην περιοχή της ατομικής μας κρίσης, δηλαδή στην συνείδη κάθε ατόμου που αγαπά την ζωή, και αναζητά περισσότερη ζωή για το πρόσωπό του.

Και αυτό δεν σημαίνει περισσότερα πράγματα και απολαύσεις μόνο, αλλά δηλώνει και βαθύτερες αναζητήσεις, εκείνες που απαιτούν απαντήσεις στα μυριάδες “γιατί” της προσωπικής, αλλά και της κοινωνικής μας καθημερινότητας. Τα τρόφιμα και η καλοπέραση δεν μπορεί να είναι ο μόνος στόχος του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος ξέρει να διαβάζει και να διαχειρίζεται συσκευές, που δίνουν προέκταση στο νου και στις γνώσεις του. Αντίθετα, υπάρχουν και άλλες περιοχές της ζωής, οι οποίες εκτείνονται πέραν αυτών των αναγκαίων και πολύτιμων της προσωπικής μας καθημερινότητας.

Και εδώ κάνουμε πολλοί από εμάς σοβαρό λάθος. Αντι – διαστέλλουμε τις αναγκαίες πράξεις της φυσικής μας καθημερινότητας, από τις αναζητήσεις στα σοβαρά ερωτήματα της ζωής, ερωτήσεις που δεν μπορεί να είναι μόνο η μάρκα του φαγητού για το σκυλάκι, αλλά έχουν άλλους ενεργητικούς διαύλους στην ατομική μας συνείδηση. Η προσκόλληση στο ένα για να μην ικανοποιήσουμε το άλλο, είναι προφανές λάθος, διότι και τα δύο – ή τα χιλιάδες παρόμοια παραδείγματα – είναι απαραίτητα στην προσωπική μας ζωή, αλλά δεν έχουν την ίδια βαρύτητα και τις ίδιες συνέπειες στην προσωπική μας ζωή.

Εκτός από τα απαραίτητα που κάθε ζωντανός ξέρει ότι χωρίς αυτά δεν μπορεί να επιβιώσει, υπάρχουν και άλλα υπαρκτά στοιχεία, τα οποία είναι παρόντα, αλλά δεν ενοχλούν το φυσικό μας  σώμα και τις πέντε αισθήσεις, με αποτέλεσμα να τα παραβλέπουμε και να τα υποτιμούμε, αφήνοντας κενά στην συνείδησή μας. Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την πτώση του εσωτερικού μας ανθρώπου, όταν εμφανίζονται ως ερινύες στην προσωπική μας – κατά τα άλλα – πλήρη καθημερινή ζωή.

Διότι ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη μόνο τροφές για να αυξηθεί και σύντροφο για να πολλαπλασιαστεί – κατά την πρόβλεψη της Βίβλου,- αλλά έχει ανάγκη και από απαντήσεις απόλυτα προσωπικές – [και όχι εκ μέρους των άλλων] – για ζητήματα υπαρξιακά και καθορισμού αξιών ζωής.  Ο άρτος και το θέαμα είναι οι δύο συνήθεις αναπόφευκτοι παράγοντες της προσωπικής μας καθημερινότητας. Ωστόσο και τα δύο αυτά θέματα καλύπτουν μόνο τον επιφανειακό μας άνθρωπο. Διότι ερωτήματα όπως το Δίκαιο και η Αδικία, η πλεονεξία και η αρπακτικότητα, το μίσος και η ανταπόδοση του κακού, όπως και μυριάδες άλλα ερωτήματα δεν εμφανίζονται, εάν το άτομο δεν διαθέτει ευαίσθητη και όχι καυτηριασμένη ή νεκρή συνείδηση.

Διότι το φαινόμενο παράγεται. Η παραγωγή όμως παίζει τον καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση του φαινομένου, και δεν συμβαίνει ποτέ το αντίστροφο. Όλα κυοφορούνται μέσα μας, και όταν εμφανιστούν,, εξήγησε ο Χριστός, απλά αποτελούν τους δείκτες των αξιών της πραγματικής μας ζωής, η οποία δεν έχει σχέση με ενδύματα και τροφές, αλλά συνδέονται με την διαχείριση των αξιών της ζωής, τις οποίες καθένα άτομο ταξινομεί ιεραρχικά στην προσωπική του καθημερινότητα. Τα μηνύματα που εισέρχονται στην συνείδησή μας, αποτελούν και τον “δωρητή”, ο οποίος διεγείρει τους βαθύτερους εσωτερικούς προβληματισμούς. 

Οι αλλαγές στην επικοινωνία του 21ου αιώνα είναι πρωτοφανείς στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ποτέ στο παρελθόν ο ένας άνθρωπος δεν ήταν τόσο κοντά επικοινωνιακά με τον άλλον, όσο είναι σήμερα ο παγκόσμιος πληθυσμός. Τώρα κάθε στιγμή ανταλλάσσουμε μηνύματα μεταξύ μας σε βαθμό ανυποψίαστο για αμέτρητα θέματα, χωρίς αυτό να εμποδίζει και την προσωπική μας ζωή. Αντίθετα, την διευκολύνει σε κάποιες τουλάχιστον περιπτώσεις.

Η σπουδαιότητα όμως δεν βρίσκεται μόνο στην ευκολία της επικοινωνίας, αλλά και στις διαστάσεις του χώρου και του χρόνου που αυτή η επικοινωνία περιλαμβάνει, διότι δεν χρησιμοποιούμε πλέον χαρτί και μολύβι, ούτε περιστέρια και ταχυδρόμους, όπως κάναμε στο παρελθόν. Τώρα μέσω της τεχνολογίας μπορούμε να είμαστε σε συνεχή επικοινωνία με αμέτρητους ανθρώπους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, ανά πάσα ώρα και στιγμή, και αυτό είναι μια επανάσταση στην επικοινωνία των ανθρώπων, με ότι αυτή συνεπάγεται για την ποιότητα της ζωής μας.

Και αυτή η επικοινωνιακή ευκολία φέρνει το άτομο σε μια νέα πραγματικότητα, την οποία καλείται να διαχειριστεί προς το συμφέρον του. Διότι, δεν είναι μόνο τα θετικά από μια ευκολία επικοινωνίας, αλλά είναι και τα αρνητικά, τα οποία καλούμαστε να τα διαχειριστούμε κάθε στιγμή. Διότι τα μηνύματα που φτάνουν σε μάς, δεν είναι μόνο για την απλή καθημερινότητα, αλλά υπάρχουν και μηνύματα που επηρεάζουν και το μέλλον μας, και αυτό είναι κρίσιμο σημείο.

Τα καθημερινά είναι σπουδαία και αναγκαία. Το μέλλον όμως έχει μεγαλύτερη αξία, όταν το προβλέπουμε, και δεν θέλουμε να το καθορίζουν άλλοι, ενώ θα μπορούσαμε εμείς να το προβλέψουμε –  κατά τα μέτρα και την δύναμή μας – και όχι κάποιοι άλλοι. Πολλά μηνύματα δεν αφορούν μόνο το σήμερα, αλλά μάς δεσμεύουν και για το μέλλον, το οποίο κανείς ακόμη δεν το γνωρίζει. Διότι η δέσμευση μπορεί να είναι οικονομική ή κοινωνική, αλλά αυτό είναι εύκολα κατανοητό και μπορούμε να το αποφεύγουμε. Εκείνο που δεν είναι πολλές φορές αντιληπτό βρίσκεται στις δεσμεύσεις του εαυτού μας σε πράγματα που δεν θα θέλαμε να δεσμευτούμε, διότι μπορεί να αποτελέσουν παγίδα για το προσωπικό μας μέλλον.

Διότι το μέλλον είναι άγνωστο σε βάθος χρόνου, και αυτή η άγνοια γίνεται παγίδα εις βάρος της συνειδήσεώς μας. Κάθε τι που επιφέρει μακροχρόνια εξάρτηση στο άτομο, απαιτεί μεγάλη προσοχή στις επιλογές του. Διότι το χαλασμένο μήλο το πετάς και τελείωσε. Τον σύντροφο δεν μπορείς να το πετάξεις, διότι θα υποφέρεις. Και μπορεί τον σύντροφο να τον απομακρύνεις, αλλά οτιδήποτε είναι κολλημένο μέσα στην συνείδησή σου, αυτό δεν μπορείς να το αποβάλλεις, διότι είναι ταυτισμένο με την προσωπικότητά σου.

Άρα, τα μεν μηνύματα που αφορούν την απλή καθημερινότητα μπορούμε να τα ελέγξουμε και να τα διαχειριζόμαστε. Όσα όμως μηνύματα επηρεάζουν την συνείδησή μας, απαιτούν βαθύτερη έρευνα και εξέταση, διότι τα αποτελέσματα της παρουσίας τους μέσα στην συνείδησή μας θα φανούν αργότερα, στο μέλλον, αλλά τότε θα είναι αργά, γιατί θα έχουν φέρει τους αρνητικούς καρπούς στην προσωπική μας ζωή, χωρίς δυνατότητα αποδέσμευσης από τις αρνητικές συνέπειες. Ο Χριστός εξήγησε ότι το άτομο πρέπει να προσέχει τα μηνύματα που φτάνουν στην συνείδησή του. Οι τροφές του σώματος σύντομα αποβάλλονται. Η τροφή της συνειδήσεως ποτέ δεν αποβάλλεται, αλλά εγκαθίσταταιι μόνιμα μέσα μας και παράγει τους προβλεπόμενους από την φύση τους καρπούς.

Τα τρόφιμα είναι το πρώτο θέμα, στο οποίο αντιμετωπίζουμε την αλλοίωση, γιατί ξέρουμε ότι εάν δεν προσέξουμε θα το πληρώσουμε με πόνους, και ίσως όχι μόνο. Ωστόσο, όλοι κατανοούμε ότι δεν αλλοιώνονται μόνο οι τροφές όταν περάσει ο χρόνος που αντέχουν, αλλά αλλοιώνονται και άλλα πράγματα, όπως είναι το ίδιο μας το σώμα, το οποίο, ενώ στην νεότητα έχει ένα χαρακτήρα, όσο περνούν τα χρόνια, αυτός ο χαρακτήρας του σώματος αλλοιώνεται – φευ! – και μάλιστα χωρίς το θέλουμε, ανεχόμαστε αυτή την αλλοίωση, κάνοντας υπομονή, και μόνο οτιδήποτε μπορεί να το βελτιώσουμε εξωτερικά, αυτό προσπαθούμε να κάνουμε.

Όμως η αλλοίωση είναι αλλοίωση, και δεν αλλάζει ο χαρακτήρας και οι συνέπειες από αυτήν, όσο και αν προσπαθούμε εμείς να την αγνοήσουμε. Στο τέλος η αλλοίωση οδηγεί σε μεγαλύτερη αλλοίωση και συνέπειες, και τελικά οδηγεί και στον θάνατο, είτε το αποδεχόμαστε είτε όχι!

Ωστόσο αυτά είναι μόνο τα εξωτερικά γνωρίσματα της αλλοίωσης της ζωής. Διότι υπάρχουν και οι εσωτερικοί μηχανισμοί που την προκαλούν, και αυτούς τους μηχανισμούς προσπαθούμε όλοι να κατανοήσουμε, προκειμένου να επιβραδύνουμε την αλλοίωση, όπως γίνεται με τα ψυγεία του σπιτιού μας, όπου φυλάσσουμε τα τροφιμα για να διατηρηθούν σε μεγαλύτερο χρόνο κατάλληλα για την τροφή μας.

Και επειδή αυτό δεν είναι φιλοσοφία, αλλά είναι το πρακτικό τμήμα της προσωπικής μας καθημερινότητας, όσοι έχουμε ενδιαφέρον και για την ψυχική μας υγεία, δηλαδή ο εσωτερικός μας κόσμος να μην είναι έρμαιο κάθε ανοησίας που κάθε κατεργάρης θέλει να μας πουλησει ως υγιεινή διατροφή του εσωτερικού μας ανθρώπου, όσοι ενδιαφερόμαστε και για αυτή την υγεία, αναζητούμε τρόπους να την διατηρήσουμε σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου σε κατάσταση υγιεινή, ώστε και οι σκέψεις, και οι υπολογισμοί, και οι επιλογές μας για τα καθημερινά μας ζητήματα, να μην στηρίζονται σε πρακτικές και αλλοιωμένες ουσίες που έχουν ήδη λήξει και είναι επικίνδυνες για την ζωή μας, αλλά να εφευρίσκουμε τρόπους να διατηρούμε και αυτά τα στοιχεία που τροφοδοτούν τον εσωτερικό μας οργανισμό, δηλαδή τον έσω άνθρωπο, να είναι κατάλληλα για αυτήν την διατροφή μας.

Με λίγα λόγια, όπως επιλέγουμε την τροφή και την προστατεύουμε να μην αλλοιωθεί γιατί θα καταστεί επικίνδυνη για την υγεία μας, έτσι και οι πληροφορίες με τις οποίες σιτίζεται ο εσωτερικός μας άνθρωπος, πρέπει να μην έχουν λήξει, διότι η παρουσία και η χρήση τους μπορεί να επιφέρει και αλλοιώσεις στον εσωτερικό μας κόσμο, Δηλαδή, μπορεί να καταστήσει τμήμα του εσωτερικού μας κόσμου ασθενές, με κίνδυνο μεγαλύτερης μόλυνσης, εάν δεν λάβουμε τα μέτρα μας.

Είναι λοιπόν φυσικό, όσοι ενδιαφερόμαστε να διατηρήσουμε την πίστη που αποτελεί το κυριότερο στοιχείο στήριξης του εσωτερικού μας κόσμου, να μην αρκούμαστε μόνο στις εξωτερικές πληροφορίες όταν αυτές συσκευάστηκαν, αλλά να δοκιμάζουμε και την οσμή, και την εικόνα που αυτές παρουσιάζουν, προκειμένου τα μεν προφανή να μην τα καταναλώνουμε, ενώ τα πιο σοβαρά να τα θέτουμε σε κατάσταση καλής διατήρησης για το μέλλον. Κατά την διδασκαλία του Χριστού, η αλλοίωση είναι τόσο επικίνδυνη, που αποτελεί τον πλέον κατάλληλο τρόπο για να χάσουμε την εσωτερική μας υγεία, και να βρεθούμε σε κατάσταση ατροφίας του εσωτερικού μας κόσμου, ή και σε κατάσταση σήψης, εφόσον κάνουμε λάθη στην προσωπική μας καθημερινή διατροφή. 

Η αλλοίωση των τροφίμων είναι ένα καθημερινό παράδειγμα για το τι ακριβώς σημαίνει αλλοίωση, ιδιαίτερα όταν αυτή έχει σχέση με την υγεία και την καθημερινή – και όχι μόνο – ζωή μας. Ξέρουμε όλοι ότι, τα αλλοιωμένα τρόφιμα, είτε γιατί πέρασαν οι μέρες, είτε γιατί μάς περίσσεψαν, είναι επικίνδυνα για την υγεία μας, και όλοι αποφεύγουμε να τα καταναλώσουμε, ξέροντας ότι θα το πληρώσουμε με πόνους ή με νοσοκομείο ή – θεός φυλάξει! – και με θάνατο.

Αυτός είναι ο λόγος που πετάμε στα απορρίμματα οτιδήποτε δεν είναι κατάλληλο για να εισέλθει στο σώμα μας, αφού ξέρουμε ότι αυτό θα είναι για ζημία και όχι για όφελος. Και για τα μεν τρόφιμα και φάρμακα ξέρουμε όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι ότι, όσα έχουν υποστεί αλλοίωση, δεν είναι κατάλληλα και ωφέλιμα για τον οργανισμό μας, και αποφεύγουμε – αν και πολλές φορές μάς πιάνει η τσιγκουνιά μας – να τα καταναλώσουμε, ξέροντας ότι αυτό πιθανόν θα το πληρώσουμε ακριβά.

Άρα, η καθημερινή πρακτική μάς οδηγεί στην αποφυγή κατανάλωσης αλλοιωμένων τροφών, ξέροντας τις συνέπειες. Και αυτό δεν είναι φιλοσοφία, αλλά είναι η πρακτική καθημερινή μας ενέργεια. Ο,τιδήποτε έχει λήξει η αξία του, και έχει περάσει στην αλλοίωση, δεν είναι καλό και ωφέλιμο για κατανάλωση. Μάλιστα, έχω εντοπίσει στην προσωπική μου ζωή, ότι πολλές φορές η αλλοίωση είναι ορατή, αλλά υπάρχουν και πολλές περιπτώσεις που χρειάζεται να δοκιμάσεις, και ανάλογα να κρατήσεις ή να το απορρίψεις, αν και ξέρεις ότι σου στοιχίζει αυτή η απόρριψη.

Οτιδήποτε δεν έχει εξωτερικά αλλοιωθεί, μπορεί με την δοκιμή να το εξετάσεις και να ενεργήσεις κατάλληλα για το δικό σου συμφέρον. Και προφανώς, οτιδήποτε έχει αλλοιωθεί εξωτερικά, μυρίζει αποκρουστικά, έχει ορατούς μικροοργανισμούς, έχει αλλοιωθεί η όψη του, κλπ δεν το δοκιμάζουμε καν, αλλά το θέτουμε εκ προοιμίου στην απόρριψη. Και αυτό μπορεί να μάς στοιχίζει, αλλά το προτιμούμε από το να τρέχουμε σε γιατρούς και νοσοκομεία.

Αυτή η πρακτική που εφαρμόζουμε όλοι, αποδεικνύει την τάση που έχουμε όλοι να εκτιμούμε την υγεία μας πάνω από το οικονομικό μας συμφέρον, ξέροντας ότι ένα λάθος μπορεί να μάς στοιχίσει περισσότερο, ακόμη και οικονομικά. Δηλαδή, με λίγα λόγια, όλοι εξετάζουμε τις τροφές με βάση πρώτα την υγεία μας και κατόπιν το οικονομικό συμφέρον.

Και ενώ αυτή είναι η καθημερινή πρακτική για τα τρόφιμα που συγκρατούν το σώμα μας σε υγιεινή κατάσταση όταν εισέλθουν μέσα μας, δεν κάνουμε το ίδιο, δηλαδή δεν εξετάζουμε, όσα τρέφουν τον εσωτερικό μας άνθρωπο, δηλαδή τον άνθρωπο των σκέψεων, των υπολογισμών, των επιλογών και των συναισθημάτων, που και αυτός κατοικεί μέσα στο σώμα μας και κατευθύνει τις σκέψεις και τις αποφάσεις μας. Στην περιοχή αυτή της προσωπικότητάς μας δεν δίνουμε – κατά κανόνα – καμία σημασία και δεν κάνουμε κανένα έλεγχο των εισερχομένων.

Αφήνουμε τα πάντα να εισέλθουν στον εσωτερικό μας κόσμο, χωρίς να λαμβάνουμε τα μέτρα μας για έλεγχο, και μάλιστα ενδελεχή, διότι αυτή η τροφή του εσωτερικού μας κόσμου, θα φέρει αύριο και στο μέλλον την υγεία ή την νωθρότητα στον εσωτερικό μας κόσμο, και το αποτέλεσμα θα είναι εις βάρος μας, εφόσον κάτι δεν είναι προς όφελος. Και ο Χριστός στην βάση αυτή έβαλε το κέντρο της διδασκαλίας του, υποδεικνύοντας το αλάτι ως παράδειγμα απόρριψης όταν έχει χάσει την δύναμη της αλμύρας του. Το πετάς ως άχρηστο. Δεν ξεγελάς τον εαυτό σου, διότι δεν θα ωφεληθεί κανείς.