Συνήθως λέμε ότι τα μηνύματα έρχονται βροχή στο κινητό μας, προκειμένου να δηλώσουμε την πληθώρα των μηνυμάτων που φτάνουν στην προσωπική μας συσκευή. Δηλαδή, όπως η βροχή δεν μπορεί να μετρηθεί με τις σταγόνες που πέφτουν, έτσι και τα μηνύματα δεν μπορούν, πολλές φορές, να μετρηθούν με αριθμούς. Όχι γιατί δεν μπορούν να μετρηθούν πραγματικά, αλλά γιατί ο όγκος των αριθμών θα είναι τεράστιος, και αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι οι αριθμοί, αλλά η ποσότητα της βροχής που θα φέρει καλά αποτελέσματα οπουδήποτε πέσει.

Και αυτή η λογική της καταμέτρησης των μηνυμάτων φέρνει στον εσωτερικό μας κόσμο, ένα πλήθος πληροφοριών, και το άτομο καλείται να τις επεξεργαστεί και να αντιδράσει ανάλογα κατά περίπτωση, σύμφωνα με το δικό του συμφέρον. Δεν είναι, δηλαδή, όλα τα μηνύματα σημαντικά για το άτομο που τα παραλαμβάνει, αλλά σε κάθε περίπτωση όλα πρέπει να τα διαβάσει, να τα επεξεργαστεί στοιχειωδώς, και να αντιδράσει ανάλογα με τα ενδιαφέροντά και τις ανάγκες του.

Άρα, το θέμα δεν είναι μόνο ο αποστολέας ενός μηνύματος, αλλά και ο αποδέκτης, ο οποίος και πρέπει να μπει στον κόπο να τα δει και να τα επεξεργαστεί ανάλογα. Και αυτό φέρνει το άτομο στο προσκήνιο του ενδιαφέροντος. Διότι ο αποστολέας μπορεί να είναι άγνωστος, σε κάθε περίπτωση όμως ο παραλήπτης δεν είναι άγνωστος, αφού για να φτάσει το μήνυμα στην δική του συσκευή, κάποιος πρέπει να ήξερε τον αριθμό και τα ενδιαφέροντα του συγκεκριμένου ατόμου, ώστε να του στείλει το συγκεκριμένο μήνυμα.

Και ενώ ο αποδέκτης ήταν μέχρι την παραλαβή ήσυχος και ανυποψίαστος, ξαφνικά έρχεται από το κινητό του τηλέφωνο ένας ήχος – ειδοποίηση, ότι έχεις ένα μήνυμα! Τότε το άτομο παραλήπτης μπαίνει στην διαδικασία της επαφής με τον αποστολέα του μηνύματος, άσχετα εάν θα ενεργήσει και θα ανταποκριθεί, ή θα το αγνοήσει και θα το απορρίψει, είτε στην πραγματικότητα, είτε στην εγκατάλειψη. Ωστόσο, κάθε ενέργεια ή μη ενέργεια του παραλήπτη αντανακλά την θέλησή του σε σχέση με το μήνυμα που έλαβε στο δικό του κινητό τηλέφωνο.

Άρα, δεν υπάρχουν μηνύματα “άγνωστα”, αλλά υπάρχουν άγνωστες αντιδράσεις από τον παραλήπτη, και αυτό συνδέει αυτόματα με θετικό ή αρνητικό τρόπο τον παραλήπτη με τον αποστολέα. Και αυτή η καθημερινή μας εμπειρία έρχεται να επιβεβαιώσει την διδασκαλία του Χριστού ως ένα μήνυμα που φτάνει στην δική μας συνείδηση, εκεί δηλαδή που γίνεται η επεξεργασία όλων των πληροφοριών που φτάνουν σε ένα ζωντανό άτομο, στον εσωτερικό του κόσμο.

Τα μηνύματα που φτάνουν εκεί, στην συνείδηση του ατόμου, έχουν αποστολέα και παραλήπτη, άσχετα από τον τρόπο, τον χρόνο, και τον τόπο που έγινε η αποστολή και η παραλαβή των μηνυμάτων. Και το άτομο αντιδρά κατά την ανάγκη και τα προσωπικά του ενδιαφέροντα. Η ανταπόκριση του ατόμου, άσχετα εάν είναι θετική ή αρνητική ή αδιάφορη, αποδεικνύει τον βαθμό του ενδιαφέροντος σε σχέση με τον αποστολέα του μηνύματος και το περιεχόμενο που περιέχει το μήνυμα.

Τα μηνύματα της προοπτικής της  ζωής φτάνουν στην “κινητή μας συνείδηση” όπως φτάνουν στο κινητό μας τηλέφωνο τα δεκάδες μηνύματα καθημερινά. Το άτομο αποφασίζει εάν θα ανταποκριθεί ή θα διαγράψει το μήνυμα. Ευτυχώς που ο αποστολέας δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει την αποστολή του ίδιου μηνύματος πολλάκις και πολυτρόπως σε κάθε άνθρωπο που διαθέτει ανοιχτές τις κεραίες της δικής του συνείδησης. 

Προστατεύουμε ότι έχει ανάγκη από προστασία, είτε γιατί κινδυνεύει, είτε γιατί εμείς θέλουμε να το προστατεύσουμε για δικούς μας λόγους. Σε κάθε όμως περίπτωση, η προστασία περιλαμβάνει μέτρα και δράσεις, ανάλογα με την αξιολογική μας εκτίμηση για το αντικείμενο της προστασίας. Άλλου είδους προστασίας αφορά ένα βρέφος, άλλου είδους ένα κατοικίδιο, άλλου είδους ένα βάζο της κουζίνας ή ένα φυτό. Καθένα έχει τις δικές του ανάγκες για προστασία, και εμείς αξιολογούμε τον βαθμό προστασίας και τις αναγκαίες δράσεις μας για να το προστατεύσουμε.

Ωστόσο, αυτό είναι μια γενικότητα, η οποία εφαρμόζεται σε όλες τις περιπτώσεις που καλούμαστε να προστατέψουμε κάτι. Ανάλογα με την αξία που του αποδίδουμε, είναι και οι πράξεις μας σε μέγεθος, ποιότητα, και αμεσότητα. Σε κάθε περίπτωση ο χρόνος παίζει ένα κρίσιμο ρόλο. Το βρέφος που κινδυνεύει, έχει άμεση ανάγκη και προηγείται. Το όχημα που προστατεύουμε μπορεί να περιμένει λίγο. Το ίδιο και τα φυτά και όλα τα άλλα που φροντίζουμε καθημερινά στην προσωπική και κοινωνική μας ζωή.

Η προστασία είναι ένα καθήκον του ανθρώπου, καθήκον το οποίο συνδέεται άμεσα με τον ρόλο του μέσα στο σύνολο των δημιουργημάτων της δημιουργίας που βιώνουμε καθημερινά. Όλα τα άλλα ζωντανά πλάσματα, μεριμνούν για την προστασία των μελών τους. Ο άνθρωπος μεριμνά για τα πάντα, ή τουλάχιστον προσπαθεί, γιατί αισθάνεται την ανάγκη να προστατέψει οτιδήποτε βρίσκεται στην δική του επιρροή εξουσίας. Και αυτό αποδεικνύει τον ρόλο του ατόμου μέσα στην συνολική δημιουργία που μάς περιβάλλει.

Δεν δημιουργήθηκε ο άνθρωπος για αμεριμνησία, αλλά για να λαμβάνει μέριμνα για τα πάντα, όσα βρίσκονται κάτω από την δική του εξουσία, και τίποτα δεν εξαιρείται από αυτό τον κανόνα. Ακόμη και τα λιοντάρια και οι ελέφαντες έχουν την ανάγκη προστασίας από τον άνθρωπο, όχι γιατί θα τα βοηθήσει να ξεπεράσουν  ένα μεμονωμένο πρόβλημα, αλλά γιατί έτσι αισθάνεται την ανάγκη της συνύπαρξης πάνω στον πλανήτη. Και αυτό ακριβώς στο στοιχείο της ευθύνης απέναντι στην υπόλοιπη δημιουργία και προφανώς και στον ίδιο τον άνθρωπο, φέρνει το άτομο σε ένα βαθμό ενδιαφέροντος για τα πάντα.

Από τον αέρα και το νερό, μέχρι την μετακίνηση, όλα βρίσκονται κάτω από το μικροσκόπιο της ανθρώπινης μέριμνας για προστασία. Και επειδή η προστασία είναι στοιχείο που αποδεικνύει το ενδιαφέρον, αυτόματα συνδέεται με την αγάπη, δηλαδή ξοδεύουμε χρόνο και δυνάμεις για να προστατέψουμε οτιδήποτε μάς αφορά. Και αυτό δηλώνει περίτρανα, ότι ο άνθρωπος έχει έμφυτη την τάση να προστατεύει τον εαυτό του πρώτα, και στην συνέχεια και την υπόλοιπη δημιουργία που κινείται και ζει δίπλα του.

Αυτή η τάση δηλώνει και το εκ φύσεως και της δημιουργίας του ανθρώπου εσωτερικό του κίνητρο. Ο άνθρωπος αγαπά την δημιουργία και τα δημιουργήματα που βρίσκονται δίπλα του, αν και πολλές φορές η πρακτική μας δεν το επιβεβαιώνει. Η αγάπη είναι έμφυτη στον άνθρωπο και στο κάθε άτομο, γιατί ο δημιουργός του είναι αγάπη και μέριμνα για τα πάντα, όσο και να θέλουμε να αγνοήσουμε αυτή την παράμετρο.

Κανείς ζωντανός δεν ήρθε στον κόσμο με δική του θέληση. Όλοι κουβαλάμε μέσα μας – και γύρω μας – οτιδήποτε έχει θέσει ο δημιουργός μέσα μας, ακόμη και όταν εμείς δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τα φαινόμενα. Ο Χριστός με την διδασκαλία του δεν εξήγησε μονολεκτικά την έννοια της αγάπης, αλλά έδωσε παραδείγματα από την καθημερινότητα, και στο τέλος σφράγισε την αγάπη του με την ύψιστη ταπείνωση, για να προβιβάσει το αίσθημα του ανθρώπου για κατανόηση της αλήθειας και της αγάπης. 

Οι αλλοιώσεις στην επιφάνεια είναι εμφανείς και αντιμετωπίσημες, είτε με ολική απόρριψη, είτε με καθαρισμό και παρακράτηση του καθαρού και μη αλλοιωμένου τμήματος. Αυτό ισχύει μόνο για την περίπτωση που η αλλοίωση περιορίζεται μόνο στην επιφάνεια, και ο καθαρισμός είναι ευχερής και δυνατός.

Δεν ισχύει όμως για τις περιπτώσεις που η αλλοίωση έχει φτάσει μέχρι το βάθος, οπότε κάθε προσπάθεια καθαρισμού αποβαίνει μάταιη, διότι δεν απομένει καθαρό τμήμα για αξιοποίηση. Στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει άλλη επιλογή από την ολική απόρριψη και την απώλεια, όσο οδυνηρή και αν αυτή φαίνεται. Διότι, τυχόν κατανάλωση του αλλοιωμένου, θα επιφέρει περιπέτειες ή ακόμη και τον θάνατο. Και αυτό, νομίζω, είναι απόλυτα κατανοητό μέσα από την καθημερινή μας εμπειρία στα τρόφιμα, αλλά και όχι μόνον.

Διότι, για παράδειγμα, μια φιλία που άρχισε καλά, αλλά στην συνέχεια υπέστη αλλοίωση, την οποία διαπιστώνουμε στην πρακτική μας καθημερινότητα, δεν έχει νόημα, αφού η συνέχιση της επαφής με το άτομο που αλλοίωσε την σχέση μας, δεν είναι δυνατόν να επιφέρει καλό αποτέλεσμα, αλλά θλίψη και αδιέξοδα. Και αυτό το στοιχείο μεταξύ ανθρώπων φίλων, είναι απόλυτα κατανοητό, ότι απηχεί μια σοβαρότερη έκφραση της αλλοίωσης, διότι το φρούτο το πετάς, αλλά τον φίλο/η δεν μπορείς εύκολα να τον πετάξεις, διότι εσύ πληγώνεσαι.

Άρα, η αλλοίωση στις ανθρώπινες σχέσεις – κατά την κοινωνική έννοια – δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμες, διότι επιφέρουν δυσάρεστες συνέπειες και μερικές φορές και απελπισία και αδιέξοδα. Και για τον λόγο αυτό είμαστε προσεκτικοί στις επιλογές των κοινωνικών μας δεσμών, προκειμένου να μην μετανοούμε αργότερα, ενώ ένα αλλοιωμένο μήλο θα το πετάξουμε χωρίς μεγάλο προβληματισμό. Και αυτό το στοιχείο – της προσεκτικής αποδοχής ανθρώπων που θα σχετιστούν μαζί μας – έθεσε ο Χριστός στο κέντρο της διδασκαλίας του.

Εκείνος μιλούσε σε όλους όσους ήθελαν να τον ακούσουν. Λίγους όμως επέλεγε για να μένουν κοντά του, και αυτούς αποκαλούσε φίλους του. Στο τέλος έμεινε μόνος του πάνω στον σταυρό, ανάμεσα σε δύο ληστές. Σχεδόν κανένας δεν μπόρεσε να αντέξει το βάρος αυτής της φιλίας, διότι ήταν ανθρωπίνως δυσβάσταχτο. Διότι, η φιλία με τον θεό δεν είναι εύκολη, αφού πολλές φορές στην σχέση αυτή υπάρχουν και θέματα που αντίκεινται στις ανθρώπινες αντιλήψεις για το καλό και το πονηρό, άρα η συνέχιση της φιλίας απαιτεί συμβιβασμούς και κατανόηση των εκατέρωθεν ορίων, πράγμα που φέρνει το φυσικό πρόσωπο σε αμφιβολία πίστεως.

Και στο στοιχείο αυτό βρίσκεται και το κριτήριο της συνέχισης. Εάν επιμείνει το άτομο στην ανθρώπινη μόνο έννοια, τότε σύντομα η σχέση δεν είναι αμφίδρομη, και το άτομο πορεύεται την δική του πορεία. Η αλλοίωση στην σχέση με τον δημιουργό, είναι δύσκολα αναγνωρίσιμη, γιατί έχει πολλά πράγματα πρωτόγνωρα για το άτομο, σε αντίθεση με τον “φίλο” του θεό, που γνωρίζει τα πάντα και μπορεί τα πάντα.

Οι δυσκολίες και οι αλλοιώσεις που παρατηρούμε στις ανθρώπινες σχέσεις, είναι ένα μάθημα κατανόησης και της σχέσης του ανθρώπου με τον ζωντανό δημιουργό του. Εκείνος θέλει και μπορεί, εμείς θέλουμε, αλλά δεν μπορούμε πάντα, και αυτή η αδυναμία μας είναι το κριτήριο για την κατανόηση της αλλοίωσης στην σχέση μας. Είναι ο δείκτης ότι σύντομα πρέπει να βρούμε το σημείο του δρόμου που χάσαμε την ορθή πορεία σχέσης, και επιστρέφοντας, να προχωρήσουμε εκεί που εκείνος μάς περιμένει. 

Η αλλοίωση των τροφίμων είναι ένα καθημερινό παράδειγμα για το τι ακριβώς σημαίνει αλλοίωση, ιδιαίτερα όταν αυτή έχει σχέση με την υγεία και την καθημερινή – και όχι μόνο – ζωή μας. Ξέρουμε όλοι ότι, τα αλλοιωμένα τρόφιμα, είτε γιατί πέρασαν οι μέρες, είτε γιατί μάς περίσσεψαν, είναι επικίνδυνα για την υγεία μας, και όλοι αποφεύγουμε να τα καταναλώσουμε, ξέροντας ότι θα το πληρώσουμε με πόνους ή με νοσοκομείο ή – θεός φυλάξει! – και με θάνατο.

Αυτός είναι ο λόγος που πετάμε στα απορρίμματα οτιδήποτε δεν είναι κατάλληλο για να εισέλθει στο σώμα μας, αφού ξέρουμε ότι αυτό θα είναι για ζημία και όχι για όφελος. Και για τα μεν τρόφιμα και φάρμακα ξέρουμε όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι ότι, όσα έχουν υποστεί αλλοίωση, δεν είναι κατάλληλα και ωφέλιμα για τον οργανισμό μας, και αποφεύγουμε – αν και πολλές φορές μάς πιάνει η τσιγκουνιά μας – να τα καταναλώσουμε, ξέροντας ότι αυτό πιθανόν θα το πληρώσουμε ακριβά.

Άρα, η καθημερινή πρακτική μάς οδηγεί στην αποφυγή κατανάλωσης αλλοιωμένων τροφών, ξέροντας τις συνέπειες. Και αυτό δεν είναι φιλοσοφία, αλλά είναι η πρακτική καθημερινή μας ενέργεια. Ο,τιδήποτε έχει λήξει η αξία του, και έχει περάσει στην αλλοίωση, δεν είναι καλό και ωφέλιμο για κατανάλωση. Μάλιστα, έχω εντοπίσει στην προσωπική μου ζωή, ότι πολλές φορές η αλλοίωση είναι ορατή, αλλά υπάρχουν και πολλές περιπτώσεις που χρειάζεται να δοκιμάσεις, και ανάλογα να κρατήσεις ή να το απορρίψεις, αν και ξέρεις ότι σου στοιχίζει αυτή η απόρριψη.

Οτιδήποτε δεν έχει εξωτερικά αλλοιωθεί, μπορεί με την δοκιμή να το εξετάσεις και να ενεργήσεις κατάλληλα για το δικό σου συμφέρον. Και προφανώς, οτιδήποτε έχει αλλοιωθεί εξωτερικά, μυρίζει αποκρουστικά, έχει ορατούς μικροοργανισμούς, έχει αλλοιωθεί η όψη του, κλπ δεν το δοκιμάζουμε καν, αλλά το θέτουμε εκ προοιμίου στην απόρριψη. Και αυτό μπορεί να μάς στοιχίζει, αλλά το προτιμούμε από το να τρέχουμε σε γιατρούς και νοσοκομεία.

Αυτή η πρακτική που εφαρμόζουμε όλοι, αποδεικνύει την τάση που έχουμε όλοι να εκτιμούμε την υγεία μας πάνω από το οικονομικό μας συμφέρον, ξέροντας ότι ένα λάθος μπορεί να μάς στοιχίσει περισσότερο, ακόμη και οικονομικά. Δηλαδή, με λίγα λόγια, όλοι εξετάζουμε τις τροφές με βάση πρώτα την υγεία μας και κατόπιν το οικονομικό συμφέρον.

Και ενώ αυτή είναι η καθημερινή πρακτική για τα τρόφιμα που συγκρατούν το σώμα μας σε υγιεινή κατάσταση όταν εισέλθουν μέσα μας, δεν κάνουμε το ίδιο, δηλαδή δεν εξετάζουμε, όσα τρέφουν τον εσωτερικό μας άνθρωπο, δηλαδή τον άνθρωπο των σκέψεων, των υπολογισμών, των επιλογών και των συναισθημάτων, που και αυτός κατοικεί μέσα στο σώμα μας και κατευθύνει τις σκέψεις και τις αποφάσεις μας. Στην περιοχή αυτή της προσωπικότητάς μας δεν δίνουμε – κατά κανόνα – καμία σημασία και δεν κάνουμε κανένα έλεγχο των εισερχομένων.

Αφήνουμε τα πάντα να εισέλθουν στον εσωτερικό μας κόσμο, χωρίς να λαμβάνουμε τα μέτρα μας για έλεγχο, και μάλιστα ενδελεχή, διότι αυτή η τροφή του εσωτερικού μας κόσμου, θα φέρει αύριο και στο μέλλον την υγεία ή την νωθρότητα στον εσωτερικό μας κόσμο, και το αποτέλεσμα θα είναι εις βάρος μας, εφόσον κάτι δεν είναι προς όφελος. Και ο Χριστός στην βάση αυτή έβαλε το κέντρο της διδασκαλίας του, υποδεικνύοντας το αλάτι ως παράδειγμα απόρριψης όταν έχει χάσει την δύναμη της αλμύρας του. Το πετάς ως άχρηστο. Δεν ξεγελάς τον εαυτό σου, διότι δεν θα ωφεληθεί κανείς. 

Οι παιδικές καρικατούρες δεν μπορούν να παίξουν κάποιο ρόλο στην ώριμη ηλικία μας, διότι προξενούν θυμηδία, και όχι εμπιστοσύνη στο πρόσωπο που θέλει να παίξει κάποιο ρόλο στην σύγχρονη ζωή. Διότι οι καρικατούρες είναι για την ηλικία των παιδιών, και όχι των ενηλίκων, οι οποίοι εμπλέκονται μέσα στην καθημερινή ζωή της σύγχρονης κάθε φορά κοινωνίας. Οι ενήλικες παίρνουν αποφάσεις με συνέπειες, ενώ τα παιδιά παίρνουν αποφάσεις για παιχνίδι. Οι ενήλικες διαχειρίζονται θέματα ζωής, τα παιδιά απλά περνάνε καλά.

Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Χριστός είπε “των τοιούτων είναι η βασιλεία του θεού” και όχι τούτων. Δηλαδή, δεν απευθύνθηκε στα παιδιά, αλλά στους ενήλικες που τον ακολουθούσαν από προσωπικό ενδιαφέρον, για να ακούσουν την δυνατή σε λόγο – αλλά και πράξεις – διδασκαλία του. Τα παιδιά τον πλησίαζαν από παιδικό ενδιαφέρον για όσα έβλεπαν ή άκουγαν από τους άλλους. Οι ενήλικες είχαν ερωτήματα και αδιέξοδα στην ατομική και οικογενειακή – αλλά και κοινωνική τους – ζωή, και τον ακολουθούσαν, γιατί ήθελαν να πάρουν σοφία και δύναμη προς το δικό τους κέρδος, και όχι βέβαια για να διασκεδάσουν με παιδική αφέλεια.

Οι ενήλικες έχουμε ευθύνη. Τα παιδιά όχι. Και αυτό είναι το λάθος που διαπράττουμε – κατά κανόνα – όλοι. Θεωρούμε ότι ο Χριστός απευθύνθηκε στα παιδιά, ενώ το μήνυμα ήταν για τους ενήλικες και για την δική τους ευθύνη. Δεν ήθελε από τους ενήλικες καρικατούρες στην δική τους καθημερινή ζωή, αλλά ήθελε ωριμότητα σκέψης και επιλογών, ώστε η ζωή τους να έχει μια σταθερή πορεία προς τον σκοπό που όλοι οι ενήλικες κατανοούσαν. Επρεπε να ανακαλύψουν τα μυστικά της ζωής που πίστευαν ότι θα ήταν προς το δικό τους πρακτικό συμφέρον, και όχι να ακούν χωρίς να πράττουν.

“Των τοιούτων” εννοούσε την παιδική απλότητα της πίστης και εμπιστοσύνης των παιδιών προς τους γονείς τους, αλλά όχι την παιδική και ανώριμη ηλικία, δηλαδή ότι η διδασκαλία του απευθυνόταν μόνο σε παιδιά με την παιδική αφέλεια και άγνοια. Διότι ο ενήλικας έχει ευθύνη απέναντι στον εαυτό του, στην οικογένεια και στο κοινωνικό του σύνολο και όχι τα παιδιά. Και μάλιστα αυτή η ευθύνη δεν μεταβιβάζεται, ούτε υπολογίζεται εις βάρος άλλων.

Ο Χριστός ήταν ακριβής στον λόγο που εκφωνούσε. Οι άνθρωποι δεν κατανοούμε το περιεχόμενο, αλλά το διαστρεβλώνουμε από άγνοια ή το κακώς εννοούμενο συμφέρον, και αυτό είναι άκρως επικίνδυνο, όσο επικίνδυνο είναι να αγνοούμε την σημασία των χιλιάδων σημάτων της σύγχρονης καθημερινότητας: από τα σήματα της τροχαίας, μέχρι τα σήματα επί της συσκευασίας των τροφίμων. Η άγνοια δεν δικαιολογείται, όταν η σήμανση δηλώνει κάτι που μάς αφορά, και επισημαίνει το περιεχόμενο, αλλά εμείς δεν ενδιαφερόμαστε για την αλήθεια του περιεχομένου. Και τα λάθη τα πληρώνουμε κάθε μέρα χωρίς κανένα οίκτο.