Τα μηνύματα που λαμβάνουμε είναι – κατά κανόνα – προσωπικά, δηλαδή έχουν αποδέκτη το άτομο που λαμβάνει το μήνυμα, αλλά ο αποστολέας – συνήθως – δεν είναι ένα φυσικό πρόσωπο που γνωρίζουμε, αλλά – μπορεί – να είναι και ένα νομικό πρόσωπο, οπότε απαιτείται προσοχή. Διότι τα νομικά πρόσωπα εκπροσωπούνται από φυσικά πρόσωπα, άρα η απάντηση αφορά κατ’ αρχήν το/α φυσικό/α πρόσωπο/α, τα οποία εκπροσωπούν το νομικό πρόσωπο.
Δεν μπορεί να υπάρξει νομικό πρόσωπο, το οποίο να μην εκπροσωπείται από ένα τουλάχιστον φυσικό πρόσωπο, το οποίο έχει αναλάβει να εκπροσωπεί το νομικό πρόσωπο, στο οποίο μπορεί να συμμετέχουν – θεωρητικά και πρακτικά – απέραντα φυσικά πρόσωπα, χωρίς ευθύνη, αφού την έχουν αναθέσει σε ένα φυσικό πρόσωπο να τους εκπροσωπεί. Αυτός είναι ο ανθρώπινος νόμος.
Άρα, κάθε μήνυμα που λαμβάνουμε, πρέπει να ξέρουμε όχι μόνο το όνομα του νομικού προσώπου – εταιρεία, σύλλογο, σύνδεσμο, οργανισμό, κλπ. – αλλά πρέπει να ξέρουμε και το φυσικό πρόσωπο που το εκπροσωπεί, στο οποίο κατ’αρχήν γίνεται η αναφορά της δικής μας απάντησης στο δικό του μήνυμα. Και, φυσικά, όλα εξαρτώνται από το μήνυμα που λαμβάνουμε, δηλαδή εάν μάς αφορά, και εάν μάς ενδιαφέρει το θέμα το οποίο μεταφέρει αυτό το μήνυμα.
Διότι, εάν δεν μάς αφορά, και δεν μάς ενδιαφέρει, το διαγράφουμε και το θέμα τελειώνει εδώ. Εάν όμως το θέμα του μηνύματος μάς ενδιαφέρει ως θέμα και όχι ως προσωπική υπόθεση – δώστε βοήθεια στα παιδιά του πολέμου τάδε – τότε καθένας που λαμβάνει το μήνυμα δεν υποχρεούται να απαντήσει ή να ανταποκριθεί, αλλά εάν το κάνει, τότε αυτό δηλώνει το προσωπικό του ενδιαφέρον και όχι σε σχέση με κάποιον άλλον, ο οποίος και αυτός έχει λάβει το ίδιο μήνυμα, αλλά δεν ενδιαφέρεται για το θέμα του μηνύματος.
Με λίγα λόγια, η ανταπόκριση σε ένα μήνυμα είναι απόλυτα προσωπική υπόθεση – εγώ δίνω, εσύ δεν δίνεις – και αυτό είναι ζήτημα των προσωπικών μας επιλογών. Διότι τα μεγάλα ζητήματα φτάνουν ως μήνυμα στην συνείδησή μας, αλλά η απάντηση και η ανταπόκριση παραμένει πάντα και απόλυτα προσωπική. Και αυτή είναι η κεντρική αλήθεια για όλα τα μηνύματα που δεχόμαστε ή στέλνουμε καθημερινά. Το άτομο αποφασίζει για την δική του στάση και ανταπόκριση σε κάθε μήνυμα, και όχι η κοινωνία των ανθρώπων.
Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτό το στοιχείο της προσωπικής ευθύνης απέναντι σε κάθε μήνυμα που φτάνει στα αυτιά μας ή και μέχρι την συνείδησή μας, είναι κρίσιμο ζήτημα. Εάν κρίνεις ότι το θέμα του μηνύματος, γραπτού, προφορικού ή με κάθε μέσο που φτάνει σε σένα σε αφορά, γιατί καλύπτει ένα κενό στην προσωπική σου καριέρα, τότε αναλαμβάνεις την ευθύνη της διαχείρισης εσύ.
Εάν ανταποκριθείς, η ευθύνη είναι δική σου. Εάν δεν απαντήσεις, η άρνηση και πάλι ανήκει σε σένα και όχι σε εκείνον που μπήκε στον κόπο να σου στείλει ένα μήνυμα, διότι έκρινε ότι αυτό θα ήταν για το καλό σου. Σε κάθε περίπτωση, η ευθύνη περνάνει στον παραλήπτη, και η ανταπόκριση, θετική ή αρνητική, ανήκει αποικλειστικά στον παραλήπτη. Ο Θεός στέλνει μηνύματα με ευθύ ή με πλάγιο τρόπο. Ο άνθρωπος αποφασίζει εάν θα αξιοποιήσει τα μηνύματα αυτά, για να προχωρήσει στην αξιοποίηση του πλούτου που εκείνος έχει προετοιμάσει, για να τον απολαύσουμε εμείς μέσα από τις ατομικές μας επιλογές.