Η αποδοχή ενός μηνύματος που φτάνει σε εμάς είναι ένα πρώτο βήμα ή ένα βήμα πιο κοντά στην επαφή μας με τον αποστολέα. Αυτή η αποδοχή σηματοδοτεί για τον αποστολέα την βεβαιότητα ότι ήρθε σε επαφή μαζί μας, και έχει την απόδειξη στα χέρια του ότι είμαστε σε επικοινωνία, άρα μπορεί να στέλνει και άλλα μηνύματα, προκειμένου να ολοκληρώσει το θέμα της επαφής μας.
Με λίγα λόγια, το θέμα ενός μηνύματος μπορεί να είναι απλό και για μία φορά, αλλά μπορεί να είναι και σύνθετο, και να αφορά θέματα του μέλλοντος και όχι μόνο του παρόντος, δηλαδή την περίοδο που στάλθηκε ένα μήνυμα. Και αυτό αποδεικνύει την επαφή, αλλά και την σχέση του αποστολέα με τον παραλήπτη. Εάν πρόκειται για θέμα απλό, τότε το μήνυμα έχει ολοκληρώσει τον σκοπό του. Εάν όμως το θέμα είναι σύνθετο, τότε θα πρέπει να υπάρξουν και άλλα μηνύματα, τα οποία να εξειδικεύουν το ζήτημα, δηλαδή να οδηγούν τον παραλήπτη σε ενέργειες, ανάλογα με το θέμα του μηνύματος.
Το χρέος για παράδειγμα στο κράτος, συνήθως περιλαμβάνει σωρεία μηνυμάτων, προκειμένου να μην προκύψουν δυσάρεστες συνέπειες. Το ίδιο και για τους λογαριασμούς ενέργειας, και δεκάδες άλλες ενημερώσεις που λαμβάνουμε μέσω μηνυμάτων του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή και του παραδοσιακού ταχυδρομείου. Και η διάκριση, η κατηγοριοποίηση των μηνυμάτων δεν είναι έργο του αποστολέα, αλλά του παραλήπτη, ανάλογα με το θέμα.
Τα μηνύματα που έχουν συνέπειες, λαμβάνονται υπόψη περισσότερο από όσα δεν έχουν συνέπειες και πρόκειται απλά για ενημέρωση. Όταν όμως οι συνέπειες πρόκειται να είναι σοβαρές με επιπτώσεις στην προσωπική μας ζωή, τότε η ευθύνη απέναντι στην διαχείριση των μηνυμάτων αυτής της κατηγορίας, λαμβάνει άλλες διαστάσεις για τον παραλήπτη. Διότι η διευθέτηση των υποθέσεων έγκαιρα, δεν είναι θέμα του αποστολέα του μηνύματος, αλλά το παραλήπτη, ο οποίος, ως φυσικός αποδέκτης, έχει την ευθύνη των ενεργειών του προς αποφυγή των συνεπειών.
Και στην υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού, για όσους ενδιαφέρονται να την ενσωματώσουν στην προσωπική τους καθημερινή ζωή σε σχέση με τις σκέψεις, και τις πράξεις τους απέναντι στον εαυτό τους και την γύρω κοινωνία, το θέμα αυτό των μηνυμάτων παίζει σπουδαίο ρόλο. Η φύση διδάσκει και προειδοποιεί. Οι νόμοι του κράτους προειδοποιούν. Η πρακτική μας ζωή είναι ζωσμένη με νόμους και διατάξεις, από τις οποίες παίρνουμε μηνύματα για την θέση μας στην πραγματική ζωή και όχι στην θεωρία.
Και θα μπορούσαμε να πούμε ότι, η ζωή μας σήμερα, τον 21ο αιώνα, είναι μια καθημερινή επαφή με χιλιάδες μηνύματα, από τα οποία γίνεται αντιληπτή η θέση μας. Και εφόσον αυτή δεν συμφωνεί με την αλήθεια της ζωής, πρακτική και νομική, τότε το άτομο φέρει την ευθύνη της διόρθωσης και όχι το κράτος και οι νόμοι. Διότι το κράτος δεν παρεμβαίνει σε μικρές αποκλίσεις από το νόμο. Ωστόσο, εάν αυτές συνεχιστούν τότε το κράτος έχει το δικαίωμα να επιβάλλει την τάξη με τις προβλεπόμενες συνέπειες.
Αυτό είναι το έργο του κράτους. Το έργο του ατόμου – κατά την διδασκαλία του Χριστού – είναι να βλέπει και να ακούει τα μηνύματα, πριν αυτά λάβουν διαστάσεις παρανομίας, Διότι τότε το μήνυμα είναι η απόδειξη της γνώσης μας για την παρανομία, και την επιμονή μας να συνεχίζουμε την παρανομία. Και αυτό είναι καταδικαστικό για το άτομο που θέλει το αύριο να είναι καλύτερο από το σήμερα και όχι χειρότερο.