Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο άνθρωπος είναι κύριος πάνω στην γη και την διαφεντεύει όπως εκείνος, ο άνθρωπος δηλαδή, τον βολεύει. Αν και τις τελευταίες δεκαετίες έχουμε προχωρήσει και στην κυριότητα του ουρανού που είναι πάνω από τα κεφάλια μας, ωστόσο η κύρια δραστηριότητα – προς το παρόν – περιορίζεται στον φλοιό της γης.
Τα δέντρα και τα φυτά μάς ενοχλούν και θέλουμε να τα κόψουμε για εκμετάλλευση. Τις θάλασσες τις γεμίζουμε με τα απόβλητα, κολυμπώντας μετά μέσα σ’ αυτά. Τον αέρα που αναπνέουμε τον μολύνουμε με τα καύσιμα που χρησιμοποιούμε για τις ανάγκες μας. Γενικά, δηλαδή, ο άνθρωπος είναι κυρίαρχος, ανεξάρτητα από τον τρόπο που αξιοποιεί αυτή του την ικανότητα και δικαιοδοσία.
Ωστόσο αυτό δεν είναι το παν. Διότι υπάρχουν μεν περιθώρια αυταρχισμού πάνω στην φύση, ωστόσο αυτό δεν μπορεί να είναι και το μοναδικό θέμα στην κυριαρχία μας. Διότι κάθε ζημία στον φλοιό της γης, σημαίνει ότι πληγώνουμε το κλαδί του δέντρου πάνω στο οποίο καθόμαστε. Και όσο αυτό δεν γίνεται συνείδηση, τόσο οδεύουμε προς την δική μας μεγαλύτερη ζημία, και κανείς άλλος δεν έχει ευθύνη στην αυτοκαταστροφή μας. Η εξουσία της οποία ασκούμε πάνω στην γη, είναι εξουσία επιβολής και όχι συνεργασίας. Καταδυνάστευσης και όχι συμβιβασμού. Και αυτό δεν είναι αποδεκτό από καμία συνείδηση λογικού ανθρώπου, παρά μόνο από πειραγμένα μυαλά.
Και αυτή η κατάσταση ήταν προβλεπόμενη από τον δημιουργό, που ήξερε ότι ο άνθρωπος δεν έχει όρια στην αυτοκαταστροφή του, προκειμένου να βγάλει το μίσος και το πονηρό που βρίσκεται μέσα του, και για τον λόγο αυτό προετοίμασε άλλον ουρανό, και άλλη γη, στην οποία επικρατεί Δικαιοσύνη, και ειρήνη και χαρά, και όχι αδικία, μάχες, και θλίψη, όπως συμβαίνει πάνω στην γη.
Και ο Χριστός άνοιξε ένα νέο δρόμο, τον δρόμο της πίστεως, όχι για να κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε τί γίνεται πάνω στην γη, αλλά για να έχουμε ελπίδα επιβίωσης και Ανάστασης. Και ο δρόμος αυτός βάφτηκε με αίμα αθώου, προκειμένου στην πορεία αυτή προς τον άλλο ουρανό, κανείς ανισόρροπος να μην έχει πρόσβαση. Η πύλη είναι στενή – ευτυχώς – και ο δρόμος έχει θλίψη – που την αποφεύγουν όλοι – και για τον λόγο αυτό η πορεία όσων θέλουν να περάσουν από τον δρόμο αυτό, είναι προστατευμένη από την δύναμη της Αναστάσεως.
Το μακρύ χέρι του ληστή και δολοφόνου Βαραβά, δεν μπορεί να διαπεράσει τον βαθύ ουρανό και την θάλασσα της αλήθειας. Τα βέλη του πονηρού τα πυρακτωμένα, πέφτουν μπροστά στην φλόγινη ρομφαία που φυλάσσει την θύρα της εισόδου στην οδό της ζωής. Τα σιωπηλά χόρτα και τα δέντρα αποδεικνύουν ότι η ζωή που σχεδίασε ο δημιουργός δεν εξαρτάται από τα αεροπλάνα και τις βόμβες, αλλά από την απλότητα της εντολής της δημιουργίας του σύμπαντος κόσμου.
Το οξυγόνο που αναπνέουμε δεν μας στοιχίζει τίποτα – προς το παρόν, όπως δεν στοιχίζει τίποτα και στον δημιουργό και στα υπακουα δημιουργήματά του, που παράγουν και προμηθεύουν το πιο πολύτιμο πράγμα της ζωής, δηλαδή το οξυγόνο και το νερό. Στην βάση αυτή έθεσε ο Χριστός την δική του διδασκαλία. Όχι στον θόρυβο της επίδειξης δύναμης και εξουσίας, αλλά στην αθόρυβη παραγωγή έργου δυνάμεως, αγάπης και σωφρονισμού.