Αντιληπτική ικανότητα του Χριστού
Οι διαστάσεις των ικανοτήτων κάθε ζωντανού ανθρώπου δεν είναι απεριόριστες. Έχουν όρια χώρου και χρόνου, αλλά και δυνάμεων, με τις οποίες ενεργοποιούνται και λειτουργούν τα όργανα του φυσικού μας σώματος, εντός των οποίων – οργάνων – κατοικούν οι ικανότητες κάθε ατόμου.
Αυτές οι ικανότητες, κατοικούν μεν μέσα στο φυσικό μας σώμα, αλλά ελέγχονται και δραστηριοποιούνται από τον ανθρώπινο εγκέφαλο, όπως ξέρουμε πολύ καλά πλέον από τις σχετικές επιστήμες. Συνεπώς, ο εγκέφαλος παίζει τον ρυθμιστικό ρόλο στην έκταση των ενεργών ικανοτήτων κάθε ατόμου, διότι εκτός από την μηχανική δραστηριότητα απαιτείται και εκτίμηση των αποτελεσμάτων για κάθε ενέργεια ή πράξη, την οποία διαπράττει στην ατομική του ζωή.
Στο μυαλό του ατόμου γίνεται η επεξεργασία των εσωτερικών και εξωτερικών δεδομένων, οπότε ο εγκέφαλος αποφασίζει για την δράση ή την αντίδραση, ανάλογα με τα δεδομένα που εισπράττει κάθε στιγμή. Ιδιαίτερα είναι γνωστό στους οδηγούς των οχημάτων, ότι αυτή η ικανότητα του ανθρώπου να αντιλαμβάνεται και να κατανοεί την γύρω του πραγματικότητα, αλλά και την εσωτερική του πραγμαιτικότητα και αλήθεια, παίζει καθοριστικό ρόλο στην πορεία που έχει χαράξει με το όχημά του.
Διότι ξέρουμε ότι αυτά τα δεδομένα μεταβάλλονται ή μπορεί να μεταβληθούν από στιγμή σε στιγμή, και αυτό αναγκάζει όλους του οδηγούς, να είμαστε σε κατάσταση ετοιμότητας για κάθε ενδεχόμενο και απρόοπτο. Ενώ όμως στα πρακτικά της καθημερινής μας ζωής αυτή η ικανότητα της αντίληψης είναι κατανοητή, δεν είναι κατανοητή η έκταση αυτών των δυνατοτήτων για κάθε άτομο.
Και αυτό μάς φέρνει στην συγκράτηση των δυνατοτήτων του φυσικού μας σώματος, οι οποίες – δυνατότητες – ποτέ δεν είναι άνευ ορίων. Ωστόσο αυτό δεν είναι για απογοήτευση και κλάματα. Διότι ξέρουμε – και το ξέρουμε όλοι οι ζώντες – ότι αυτή η ανθρώπινη αντιληπτική ικανότητα βελτιώνεται μέσα από την χρήση και την εξάσκησή της στην προσωπική μας καθημερινότητα. Ο νέος οδηγός είναι σφιγμένος, γιατί δεν γνωρίζει. Ο παλιός οδηγός είναι πιο άνετος, γιατί γνωρίζει από την πείρα του, ότι έχει ακόμη περιθώρια για να αντιδράσει.
Με λίγα λόγια, ξέρουμε ότι η εμπειρία, πρακτική και θεωρητική, παίζει καθοριστικό ρόλο στην διεύρυνση της αντιληπτικής του ικανότητας, καθώς από την μια το φυσικό του σώμα δραστηριοποιείται, και από την άλλη συλλέγει την πείρα, για να γίνει πληρέστερος και ασφαλέστερος στις δικές του δραστηριότητες. Ο ψυχικός άνθρωπος που κατοικεί μέσα στο φυσικό μας σώμα και στα όργανά του, έχει την δυνατότητα να προσθέτει και να αυξάνει την αντιληπτική του ικανότητα μέσα από την τριβή με τον γύρω του κόσμο.
Αυτό ήταν το βαθύ μυστικό του Ρωμαίου στρατιωτικού εκατόνταρχου, όταν κατέφυγε στην αντιληπτική ικανότητα του Χριστού για να θεραπεύσει τον άρρωστο δούλο του. Η δική του – του εκατόνταρχου – ικανότητα, την οποία είχε αξιολογήσει στην επαφή με τους στρατιώτες και τους δούλους του, αυτή η ανθρώπινη ικανότητα, ενώ λειτουργούσε ως εξουσιαστική αρχή επί των στρατιωτών και των δούλων, δεν είχε την απαιτούμενη εξουσιαστική δύναμη, στο μέτρο που είχε ακούσει ότι διέθετε ο Χριστός.
Αυτή η αναγνώριση των αβυσσαλέων μεγεθών μεταξύ δύο φυσικών προσώπων – του εκατόνταρχου και του Χριστού – έφερε την εξωτερική θεϊκή δύναμη και θεραπεύτηκε ο δούλος. Παράλληλα, ο ίδιος ο Χριστός εξήγησε ότι αυτή η πίστη του στρατιωτικού ανοίγει την θύρα προς την προοπτική της αιώνιας ζωής.