Για όποιο άτομο ενδιαφέρεται να κατανοήσει τον κόσμο που ζει και κινείται γύρω του – αλλά και μέσα του -, το πρώτο μέλημα για την πορεία αυτής της κατανόησης, δηλαδή, της αντίληψης για την πραγματικότητα που υφίσταται μέσα του και γύρω του, είναι η αποδοχή της αλήθειας ως Αρχή της προσωπικής του ζωής.
Χωρίς την επίγνωση, δηλαδή την πρακτική έκφραση της αλήθειας, κανένα επόμενο βήμα δεν μπορεί να υπάρξει προς την κατεύθυνση της ορθής κατανόησης των πραγμάτων που μάς περιβάλλουν, ορατά και μη ορατά. Διότι, τα μεν ορατά και αισθητά είναι εύκολα να τα εντοπίσουμε, αλλά τα μη ορατά και αισθητά δεν είναι εύκολο, διότι είναι θέματα και πράγματα που δεν υποπίπτουν στην καθημερινή μας αντίληψη, αφού δεν έχουν σχέση με την ύλη, η οποία επιδρά και λειτουργεί μέσα στο σώμα μας με τις πέντε αισθήσεις μας.
Επομένως, το άτομο που ενδιαφέρεται να κατανοήσει τον κόσμο, δεν έχει μόνο το πεδίο της φυσικής και του αισθητού κόσμου να κατανοήσει, αλλά πρέπει να επιστρατεύσει και τις ικανότητες που διαθέτει μέσα του, και δεν είναι ορατές και περιγραπτές με τον λόγο της φυσικής ή της χημείας. Διότι, οι μη ορατές λειτουργίες μπορεί να προκαλούν στο φυσικό μας σώμα περιγραπτές αντιδράσεις και λειτουργίες – η χαρά μας χαλαρώνει, η λύπη μάς στεναχωρεί -, αλλά αυτό είναι το αποτέλεσμα και όχι η γενεσιουργός αιτία που τα έχει προκαλέσει.
Άρα η παρατήρηση των φυσικών φαινομένων που προκαλούν οι μη ορατές λειτουργίες είναι μεν κλάδος αληθείας, αλλά δεν εντοπίζει και την πηγή που προκαλεί το αποτέλεσμα. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Διότι για την κατανόηση αυτής της περιοχής του κόσμου είναι απαραίτητη η ενεργοποίηση της πίστης που υπάρχει εν υπνώσει μέσα σε κάθε άνθρωπο και πρέπει να ξυπνήσει, να “ανανήψει” από το λήθαργο, και να μπει σε παραγωγική διαδικασία, για την οποία μίλησε ο Χριστός. Δηλαδή, να λάβει μήνυμα, πνοή ζωής και να ανταποκριθεί στην πρόκληση και πρόσκληση για την εξερεύνηση του κόσμου μέσω της πίστεως.
Διότι, βάση της κατανόησης του κόσμου, ορατού και μη ορατού – κατά την διδασκαλία του Χριστού – είναι η ορθή και λογική πίστη στην δική του διδασκαλία και δύναμη, η οποία διοχετεύεται μέσα στο άτομο από την ακοή της δικής του υγιαίνουσας διδασκαλίας. Η συνέχεια της εξερεύνησης του κόσμου εναπόκειται πλέον, μετά την αποδοχή της πίστης, δηλαδή της εμπιστοσύνης του ατόμου προς την διδασκαλία του Χριστού, εναπόκειται στην κατεύθυνση που θα λάβει το άτομο προσωπικά και ατομικά.
Οι γύρω βοηθούν ή εμποδίζουν. Το άτομο αποφασίζει και δραστηριοποιείται πάνω στην πορεία που έχει χαράξει για την κατανόηση του κόσμου, ορατού και μη ορατού, μέσω της πίστης στην δύναμη της Αναστάσεως του Χριστού. Οι ανθρωπινες διαστάσεις βοηθούν ή εμποδίζουν. Δεν μπορούν όμως να αποκλείσουν το άτομο από τη πορεία που έχει επιλέξει, προκειμένου να φτάσει στον στόχο του, δηλαδή να κατανοήσει και να αξιοποιήσει την εμπειρία του μέσα στην προσωπικη του καθημερινότητα.
Η δύναμη της Ανάστασης του θεού, την οποία εφάρμοσε στην περίπτωση του Χριστού, είναι υπέρτερη κάθε άλλης ανθρώπινης ή κοινωνικής δύναμης, και καμία εξωτερική δύναμη δεν μπορεί να το αποκλείσει από τη πορεία προς την επίγνωση της Αλήθειας. Η επίγνωση της Αλήθειας ελευθερώνει από κάθε άλλη παρέμβαση.