Η αφαίρεση έφερε την πληρότητα
Οι νέες οικοδομές είναι – κατά κανόνα – πιο ελκυστικές για αγορά σε σχέση με τις παλαιότερες οικοδομές. Διότι το νέο πάντα φαίνεται καλύτερο – αν και πολλές φορές δεν είναι στην πραγματικότητα – αρκεί βέβαια να διαθέτει κάποιος το ανάλογο ποσό για την αγορά. Διότι τίποτα δεν χαρίζεται. Και όσο νεότερο είναι αυτό που θέλει το άτομο να αποκτήσει, τόσο βαθύτερα πρέπει να βαλει και το χέρι στην τσέπη του. Διότι όλοι θέλουμε το καλύτερο, και ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος, άρα θα πρέπει να πλειοδοτήσουμε για την απόκτησή του.
Και αυτό είναι απόλυτα κατανοητό, αν κρίνει κανείς από την καθημερινή εικόνα της αγοράς αξιόλογων ακινήτων. Όποιος άνθρωπος έχει και κατέχει περισσότερα, αυτός θα προσφέρει και τα περισσότερα, και φυσικά αυτός θα γίνει κύριος του πολύτιμου ακινήτου. Αυτή είναι η καθημερινή αλήθεια της ζωής. Βγάζουμε από την τσέπη μας, για να πληρώσουμε κάτι που θα αποκτήσουμε, το οποίο όμως κρίνουμε ότι αξίζει περισσότερο από όσα εμείς θα καταβάλλουμε.
Και αυτός ο νόμος έχει ένα ενδιαφέρον στοιχείο. Για να λάβεις πρέπει να δώσεις. Διότι δίνοντας αφαιρείς από όσα έχεις, και δημιουργείς ένα κενό στον δικό σου χώρο, και το κενό αυτό θα γεμίσει στην συνέχεια από το νέο απόκτημα. Δεν μπορείς να λάβεις χωρίς να δώσεις, διότι “εμποδίζεται” η είσοδος από την υφιστάμενη ήδη πληρότητα, η οποία και δεν επιτρέπει την είσοδο άλλων πραγμάτων στον ίδιο χώρο.
Και αυτή η αλήθεια παίζει σπουδαίο ρόλο στην διαχείριση της καθημερινότητας από όποιο άτομο επιθυμεί να θέσει την πίστη του στην υπηρεσία του δικού του συμφέροντος. Διότι προϋπόθεση της ορθής κίνησης είναι η κατανόηση του συμφέροντος, και αυτό υπάρχει ως ακρογωνιαίος λίθος μέσα στην διδασκαλία του Χριστού.
Όλα μπορώ να τα κάνω, αλλά όλα δεν με συμφέρουν, και για τον λόγο αυτό επιλέγω το συμφέρον μου μέσα από όλες τις επιλογές που εμφανίζονται μπροστά μου. Αυτό είναι το κρίσιμο στοιχείο: ο εντοπισμός του ατομικού συμφέροντος ανάμεσα στο πλήθος των προτάσεων που είναι στην διάθεσή μας. Και αυτό το στοιχείο της επιλογής του συμφέροντος και της “εκβολής” υπαρχόντων για την “είσοδο” νέων αποκτημάτων, καθορίζει σε πολλές περιπτώσεις και τις προτιμήσεις μας.
Διότι όσα περισσότερα δώσεις, τόσο περισσότερο ελεύθερο χώρο θα δημιουργήσεις, ώστε το νέο να αποβεί προς το συμφέρον σου. Το νέο είναι πολύτιμο και το ξέρουμε από την απλή καθημερινή μας ζωή και τις δοσο/ληψίες μας. Η προσπάθειά μας να πάρουμε χωρίς να δώσουμε καταλήγει – κατά κανόνα – σε ευτελισμό και επαιτεία. Αντίθετα, η λογική λέει και υποδεικνύει τον κανόνα του πρώτα θα αφαιρέσεις και κατόπιν – αφού εμφανιστεί το κενό – θα λάβεις το συμφέρον για την δική του ανάγκη.
Ο Χριστός πρώτα έδωσε, και μετά του δόθηκε και έλαβε την εξουσία στον ουρανό και στην γη. Η αφαίρεση έφερε την πληρότητα. Διότι το κενό γεμίζει. Το πλήρες δεν χωράει τίποτα άλλο. Και μπορεί να έχουμε την δυνατότητα να αποκτήσουμε κάτι καινούριο, αλλά πρέπει πρώτα να πληρώσουμε, να βγάλουμε από αυτά που έχουμε, για να έρθει το νέο στην ζωή μας. Το αντίστροφο δεν ισχύει, αλλά παραλύει το ενδιαφέρον μας για το καλύτερο, που δεν χαρίζεται αλλά πληρώνεται.Ο Ζακχαίος πρώτα έβγαλε από την περιουσία του, και κατόπιν έλαβε την υπόσχεση της σωτηρίας του οίκου του.