Τα όρια του φυσικού σύμπαντος είναι ακόμη ανεξερεύνητα και ανεξιχνίαστα. Μάλιστα, η γνώση μας για τον φυσικό κόσμο περιορίζεται – λένε οι ειδικοί – στο πέντε τοις εκατό του προσδοκώμενου συνόλου, δηλαδή 5%. Αυτό απηχεί την φτώχεια μας και την έλλειψη, άρα και το κενό που υπάρχει ανάμεσα στην δική μας θέση και στην επίγνωση της αλήθειας των πραγμάτων που μάς περιβάλλον και εμεις τα αγνοούμε, εν συνόλω ή εν μέρει.
Και αυτή η προσδοκία για την κάλυψη της απόστασης μεταξύ της αναγκαίας γνώσης για την καθημερινότητα και της ουσιαστικής αλήθειας της πληρότητας, είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο, στο οποίο όλοι οι άνθρωποι, εκόντες άκοντες, πορευόμαστε, προκειμένου να μην μείνουμε πίσω ή παραρρυωμεν. Αυτή πραγματικότητα αναγκάζει το άτομο να μένει δραστήριο, να αγωνίζεται για να κατανοήσει τις επερχόμενες ή ακόμη και τις υφιστάμενες αλλαγές, διότι πιέζεται από τα γεγονότα, μέσα στα οποία βλέπει ή νιώθει την ζωή του να απειλείται από το περιβάλλον, κυρίως των κοινωνικών περιπλοκών.
Άρα, το άτομο παλεύει μέσα στην καθημερινότητα, από την μια να συνειδητοποιήσει την παρούσα συγκυρία, και από την άλλη να προετοιμαστεί για όσα δεν βλέπει ακόμη, αλλά είναι βέβαιο ότι θα έρθουν ως αλλαγές στην προσωπική μας καθημερινότητα, και όποιος βρεθεί προετοιμασμένος, αυτός θα υποστεί τις μικρότερες ζημιές από τις μεταβολές που θα συντελεστούν στο δικό του χώρο και χρόνο.
Και όλοι κατανούμε ότι η υφιστάμενη σήμερα γνώση μας μπορεί να φαίνεται επαρκής, αλλά είναι βέβαιο ότι αυτό σε λίγο θα μετατραπεί σε έλλειψη, λόγω των μεγάλων απαιτήσεων του επερχόμενου μέλλοντος. Και αυτή η πραγματικότητα που δεν είναι ορατή αλλά είναι εγγύς, δημιουργεί το άγχος και στρέφει την προσοχή μας στην εξερεύνηση και εξιχνίαση, όχι μόνον των φυσικών μας ορίων σε χώρο και χρόνο, αλλά στρέφει την προσοχή μας σε ακόμη μεγαλύτερη διάσταση εξιχνιάσεων, πέραν του ορατού και αισθητού, δηλαδή στον χώρο που μόνο η πίστη μπορεί να εξιχνιάσει πράγματα μη ορατά ακόμη με τα φυσικά μας αισθητήρια.
Και αυτό το στοιχείο της πίστης βρίσκεται μέσα μας σε ύπνωση, μέχρι να φτάσει η στιγμή της ανάγκης, η οποία και θα τροφοδοτήσει την μετάβαση του ατόμου από την αδιαφορία, την αδράνεια και την απιστία, στον χώρο της έρευνας και της εξερεύνησης πραγμάτων που δεν είναι ορατά μεν, αλλά είναι βέβαιο ότι υπάρχουν. Και η καλλιέργεια της πίστης δεν είναι θέμα των άλλων, αλλά είναι ένα προσωπικό ζήτημα, που απαιτεί την συνέργεια πολλών πραγμάτων, με κέντρο την θέληση του ατόμου.
Όταν το άτομο θέλει, μπορεί. Όσο περισσότερο θέλει, τόσο περισσότερο μπορεί. Όσο μπαίνει στον χώρο του προβληματισμού και της εξιχνίασης των ανισοτήτων, τόσο οι προβληματισμοί του βρίσκουν βάση απαντήσεων. Διότι, τα μη ορατά δεν είναι μετρήσιμα με το ανθρώπινο μόνο μέτρο. Αφορούν και διαστάσεις και μεθόδους πέραν των φυσικών, οι οποίες μπορεί να μην καταργούνται, αλλά ενσωματώνονται στο νέο κάθε φορά περιβάλλον των προσωπικών μας αναζητήσεων.
Και εδώ η υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού δίνει τις απαντήσεις. Όχι μυστηριακά, αλλά πρακτικά μέσα από τα ερωτηματικά που δημιουργούνται από το κάθε άτομο μέσα από τα γεγονότα της προσωπικής του καθημερινότητας. Ο Χριστός δεν ήρθε να φέρει μυστήρια, αλλά ήρθε να εξηγήσει τα μυστήρια που θέτει η προσωπική μας εμπειρία μέσα από τα αδιέξοδα και τις συμπληγάδες της προσωπικής μας καθημερινότητας.