Κάθε πρόσωπο θέλει την αλήθεια
Η υποκριτική είναι σπουδαία τέχνη, και αναπτύχθηκε από τους αρχαίους Έλληνες ήδη από τον έκτο προ Χριστού αιώνα, με εξαιρετική επιτυχία, γεγονός που μετέφερε αυτή την τέχνη από την αρχαία Ελληνική περίοδο μέχρι σήμερα, οπότε και αναπτύχθηκε ακόμη περισσότερο με την τεχνολογία του κινηματογράφου και των θεάτρων ανά τον κόσμο.
Ιδιαίτερα τον 20ο και 21ο αιώνα, η υποκριτική αναδείχθηκε σε μεγάλη οικονομική – και όχι μόνο – επιχείρηση, αφού μπορεί να μεταφέρει μηνύματα μέσω μιας ευχάριστης διαδικασίας σε κάθε θεατή. Δηλαδή, η υποκριτική τέχνη αναπτύχθηκε όχι τυχαία, αλλά σκόπιμα, διότι κάλυπτε μια ανάγκη του ανθρώπου να παρακολουθήσει μια αναπαράσταση, διότι μέσα από αυτή την παράσταση έβλεπε τον εαυτό του, και μπορούσε να κάνει αυτοκριτική, ή ακόμη και να λύσει προσωπικούς του προβληματισμούς για την Δικαιοσύνη, τον Θεό, την συμπεριφορά των ανθρώπων και των κοινωνιών, και δεκάδες άλλες παραμέτρους που βασάνιζαν ή έστω απασχολούσαν την ανθρώπινη κοινωνία ανέκαθεν.
Η τέχνη, δηλαδή, της υποκριτικής αποκάλυπτε πτυχές της αλήθειας, και, επειδή η γνώση της αλήθειας ελευθερώνει την ψυχή του ανθρώπου από την άγνοια και τον φόβο, είχε σπουδαία αποτελέσματα στην ζωή των θεατών, παράλληλα βέβαια με το “σκότωμα του χρόνου”, όταν αυτός υπήρχε.
Ωστόσο, ενώ αυτή η υποκριτική έλυνε προβλήματα στο άτομο, η υποκρισία δεν έλυνε προβλήματα, αλλά δημιουργούσε και συσσώρευε προβλήματα στις συνειδήσεις των ανθρώπων, με αποτέλεσμα οι κοινωνίες που δεν διέθεταν υποκριτική-θεατρική τέχνη, να στερούνται αυτή την απελευθέρωση, την οποία άλλοι λαοί απολάμβαναν.
Και στην περίπτωση της Παλαιστίνης στην οποία εμφανίστηκε ο Χριστός ως διδάσκαλος της αλήθειας, ένα από τα κύρια προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει δεν ήταν το θέατρο, αλλά ο θεατρινισμός, δηλαδή ο εμπαιγμός των απλών πολιτών, οι οποίοι όμως, ενώ κατανοούσαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στην κοινωνία, δεν είχαν τρόπο να αναγνωρίσουν την διαφορά μεταξύ αλήθειας και θεατρινισμού.
Δηλαδή, ενώ η τέχνη της υποκριτικής ήταν και είναι για να ελευθερώνει το άτομο από τις αγκυλώσεις του εσωτερικού του κόσμου, ο θεατρινισμός, η υποκρισία, έφερνε τα αντίθετα αποτελέσματα. Αυτός ήταν και ο μοναδικός λόγος για τον οποίο κατέβηκε – όπως ο ίδιος δήλωσε – ο Χριστός. Δηλαδή, να μαρτυρήσει για την αλήθεια, η οποία ήταν – και συνεχίζει να παραμένει – κρυμμένη πίσω από υποκριτικές συμπεριφορές για παραπλάνηση των θεατών από την αλήθεια.
Ωστόσο αυτή η παραπλάνηση δεν γίνεται από άγνοια, αλλά από σκοπιμότητα συμφερόντων, και για τον λόγο αυτό είναι δύσκολος ο εντοπισμός της. Διότι μοιάζει με την αλήθεια, αλλά δεν είναι αλήθεια, αλλά εξαπάτηση της αλήθειας, όταν το άτομο, ο θεατής, δεν έχει γνώση της αλήθειας, ώστε να διακρίνει τις διαφορές. Μάλιστα, για τους Χριστιανούς υπάρχει η γνωστή φράση του Χριστού “ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές”, όπου ο Χριστός εξηγεί γιατί αυτή η συμπεριφορά δεν ελευθερώνει, αλλά παραπλανά το ενδιαφερόμενο πρόσωπο από την ανακάλυψη της αλήθειας.
Κάθε πρόσωπο θέλει την αλήθεια, γιατί ξέρει ότι αυτή είναι καλύτερη από την παραπλάνηση και αποπλάνηση. Οι δυσκολίες όμως για την ανακάλυψη της αλήθειας πίσω από την παραπλάνηση και την απάτη δεν είναι ούτε μικρές, ούτε εύκολες για όποιο άτομο επιχειρήσει να απομακρύνει την παραπλανητική εικόνα, για να ανακαλύψει την αλήθεια που θα το ελευθερώσει από την δουλεία του ψεύδους και της απάτης.