Η διδασκαλία του Χριστού αφορά κατά κύριο λόγο το μέλλον
Ο φόβος είναι συναίσθημα, το οποίο παράγεται από εξωτερικούς κυρίως παράγοντες, αλλά ως συναίσθημα υφίσταται εντός του σώματος του ανθρώπου, ανεξάρτητα από τους εξωτερικούς παράγοντες που το προκαλούν. Και μπορεί το συναίσθημα αυτό να είναι στιγμιαίο ή σύντομο, αλλά μπορεί να είναι και μακροχρόνιο, δηλαδή αυτό που λέμε οι φοβίες.
Ενώ, λοιπόν, είναι προφανές ότι οι εξωτερικοί παράγοντες επιφέρουν ή παράγουν τους φόβους μας, ένας άλλος παράγοντας, ίσως ο πιο σημαντικός, είναι ο φόβος του άγνωστου. Δηλαδή, όταν το άτομο βρίσκεται μπροστά σε άγνωστα στοιχεία, δηλαδή δεν τα έχει αντιμετωπίσει άλλη φορά, αισθάνεται αδύναμος, και αυτή η αδυναμία μεταφράζεται σε φόβο.
Το ξέρουμε καλά όσοι οδηγούμε αυτοκίνητο. Η πείρα της οδήγησης απομακρύνει τον φόβο. Η απειρία, έχει περισσότερο φόβο κατά την οδήγηση. Και βέβαια, τον μεγαλύτερο φόβο τον προκαλεί η σκέψη του θανάτου, δηλαδή η απώλεια της ζωής. Ενώ, δηλαδή, ξέρουμε ότι όλοι θα πεθάνουμε, ποτέ δεν συμβιβάζεται το άτομο με την ιδέα και την σκέψη του θανάτου.
Και αυτό το συναίσθημα του φόβου του θανάτου, ισχύει σε μικρότερο βαθμό για κάθε νέο βήμα που θέλει το άτομο να κάνει στην προσωπική του ζωή, όταν πρόκειται για κάτι που δεν έχει επιχειρήσει σε προηγούμενο στάδιο της ζωής του. Ο φόβος με την έννοια του κινδύνου μιας πράξης μας, είναι έμφυτος, και δεν αντιμετωπίζεται εύκολα, όπως ξέρουμε όλοι από την προσωπική μας εμπειρία.
Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτό το στοιχείο του φόβου, ως συναίσθημα που προκύπτει από το άγνωστο μέλλον, είναι προσδοκώμενο στοιχείο, διότι η διδασκαλία του Χριστού αφορά κατά κύριο λόγο το μέλλον, άσχετα εάν το παρόν παίζει τον καθοριστικό ρόλο του μέλλοντος. Διότι, ο Χριστός εξήγησε ότι όλα έχουν ένα τέλος πάνω στην γη, επομένως το άτομο της πίστεως στην δική του υγιαίνουσα διδασκαλία, δεν πρέπει να εκπλήσσεται.
Διότι το άγνωστο είναι το μόνο βέβαιο στην προσωπική μας ζωή. Και όσο καλύτερα ενισχύουμε το εφόδιο της πίστης που διαθέτουμε όλοι οι άνθρωποι, τόσο λιγότεροι φόβοι συγκεντρώνονται στο εσωτερικό του σώματός μας, δηλαδή στον έσω άνθρωπο, δηλαδή στα συναισθήματά μας και στις σκέψεις μας. Διότι όλοι θα περάσουμε από τον τελικό μας θάνατο, αλλά και την αποτυχία μέσα στην προσωπική μας καθημερινή ζωή. Αυτό είναι αναπόφευκτο.
Ωστόσο, η ενίσχυση του εσωτερικού μας ανθρώπου με τα στοιχεία της ενίσχυσης της πίστης μας στην ανάσταση του Χριστού, αυτό πιστεύουμε όλοι οι Χριστιανοί, αυτή η ενίσχυση επιφέρει σταδιακά μια εδραίωση της δύναμης και της σκέψης, ότι κάτι καλύτερο με περιμένει στα έργα μου στην καθημερινότητα, αλλά και στην αιωνιότητα, όπως εξήγησε ο Χριστός. Διότι ο Χριστιανός δεν αποφεύγει τα παρόντα, αλλά προσδοκά και τα μέλλοντα, και κυρίως τα μετά θάνατο, χωρίς αυτό να μεταβιβάζει την παρούσα ευθύνη της καθημερινής τριβής με τον γύρω κόσμο, στην προοπτική της αιώνιας ζωής.
Η νίκη του ατόμου έναντι των φόβων του συντελείται εδώ και τώρα, και αυτή η νίκη εδραιώνει μέσα του την αισιοδοξία για την επέκεινα του τάφου ζωή. Η σημερινή νίκη στα θέματα της καθημερινότητας προϊδεάζει και για την νίκη στην επέκεινα της καθημερινότητας περίοδο της ζωής μας.