Η εργασία είναι συνδεδεμένη με την ζωή του ατόμου. Χωρίς εργασία, χωρίς συγκεκριμένη απασχόληση, το άτομο δεν μπορεί να ζήσει, όχι μόνο λόγω έλλειψης, ο μη εργαζόμενος μηδέ εσθιέτω, αλλά και για υπαρξιακούς λόγους. Η εργασία μάς φέρνει σε επαφή με τον κόσμο. Μέσω της καθημερινής μας απασχόλησης κατανοούμε τους άλλους, αλλά – περισσότερο – κατανοούμε και τον εαυτό μας.
Η εργασία, ο χώρος, ο χρόνος απασχόλησης, οι αμοιβές, ο σκοπός κάθε έργου μας, καθορίζει και την προσωπικότητά μας. Εκεί, στον χώρο και στον χρόνο ερασίας βρίσκουμε τα λάθη της συμπεριφοράς μας, ή βρίσκουμε την πονηριά και την κλοπή των άλλων. Εκεί εμφανίζεται το ενδιαφέρον, και οι συγκρούσεις για το συμφέρον. Εκεί, στον χώρο εργασίας, συμβαίνουν τα περισσότερα πράγματα της προσωπικής μας ζωής, και βρίσκουμε το νόημα και τον σκοπό της ζωής μας. Και είναι προφανές ότι όλα αυτά δεν είναι παρωνυχίδες της ζωής μας, αλλά, αντίθετα, είναι ο στίβος της επιτυχίας και της αποτυχίας μας, άρα εκεί παίρνουμε και τα μαθήματα για τις κατακτήσεις μας.
Διότι δεν είναι μόνο ο βιοποιρισμός, που μάς εξαναγκάζει να εργαζόμαστε, αλλά η εργασία είναι συνδεδεμένη και με την ύπαρξή μας, και για τον σκοπό που υπάρχει ένα άτομο πάνω στην ζωή. Μέσα από την εργασία και την απασχόληση, μέσα από την δράση και την αντίδραση, ζυμώνεται η προσωπική μας καθημερινότητα, και σε μεγάλο βαθμό, καθορίζεται και το μέλλον μας. Το στοιχείο του βιοπορισμού είναι θεμελιακό, αλλά δεν είναι το μοναδικό και το αποκλειστικό. Διότι μέσα από την απασχόληση μαθαίνουμε τους άλλους, και οι άλλοι μαθαίνουν εμάς.
Ο χώρος της εργασίας και του επαγγέλματος κάθε ατόμου αποτελεί τον δημόσιο χώρο, εντός του οποίου το άτομο εκτίθεται, δίνει και παίρνει, προσφέρει και απολαμβάνει, και, γενικά, η εργασία μας αποτελεί τον σύνδεσμό μας με την κοινωνία καθημερινά. Και όλοι κατανοούμε ότι αυτό είναι στοιχείο της προσωπικής μας ζωής, χωρίς το οποίο το άτομο δεν ολοκληρώνεται κατά την έννοια της πληρότητας. Ο τρόπος που εργαζόμαστε, ο στόχος και οι προσπάθειες που καταβάλλουμε καθημερινά, αποτελούν τα στοιχεία, με τα οποία κρίνεται ολόκληρη η ζωή και η προσωπικότητά μας. Με λίγα λόγια, το άτομο υπάρχει για να εργάζεται, διότι χωρίς αυτό το στοιχείο χάνει το στοίχημα της ζωής.
Δεν έχει σημασία το επάγγελμα, δεν έχει σημασία η κοινωνική αναγνώριση του έργου μας. Η αξία βρίσκεται στην επαφή του ατόμου με την κοινωνία και τις δικές της ανάγκες, οι οποίες αποτελούν και δικές του ανάγκες. Αυτό το στοιχείο της αμοιβαίας επαφής του ατόμου και της κοινωνίας και αντίστροφα, παίζει καθοριστικό ρόλο στην ψυχική – και όχι μόνον – ισορροπία του ατόμου. Η εργασία εξαναγκάζει το μυαλό μας να βρίσκει τρόπους αντιμετώπισης της αλήθειας των πραγμάτων που μάς περιβάλλουν, και το άτομο ακονίζει και γυμνάζει τα αισθητηρια του για διάκριση μεταξύ καλού και κακού, καλού και καλύτερου, και καλού και πονηρού. Αυτό το στοιχείο της διάκρισης αποτελεί και τον βασικό πυλώνα, μέσα από τον οποίο το κάθε άτομο ωριμάζει και μεταφέρεται εκτός των δυσμενών κοινωνικών συνθηκών, όταν αυτές δοκιμάζουν τις αντοχές του.
Το κληροδότημα της διάκρισης αποτελεί ένα εφόδιο που ανοίγει τα μάτια της συνειδήσεως, και μπορεί το άτομο να κατανοεί το καλύτερο συμφέρον του. Η αποκάλυψη του θελήματος του θεού συντελείται – κατά κανόνα – μέσα στα πλαίσια του καθημερινού μας έργου. Και αυτό εξήγησε ο Χριστός στην περίπτωση του εκατόνταρχου, όταν διαπίστωσε ότι η δική του πίστη που είχε αναπτυχθεί μέσα στις συνθήκες του στρατοπέδου ήταν μεγαλύτερη από την θρησκευτική των υπηρετών του ναού του Σολομωντα.