Κατάκτηση είναι κάθε προσωπική μας επιτυχία που έφερε κάτι καινούριο στην ζωή μας. Από την βρεφική ηλικία, το άτομο προσπαθεί να κατακτήσει, πρώτα ότι βλέπει στους άλλους, και αργότερα, οτιδήποτε το ίδιο το άτομο με προσωπική του θέληση θέσει ως στόχο, μακροχρόνιο ή εφήμερο, στην προσωπική του καθημερινότητα. Και αυτός ο παράγοντας είναι κρίσιμος για την επιτυχία.
Διότι, αυτός εμπλέκει το άτομο και τον εσωτερικό του κόσμο μέσω της προσωπικής του θέλησης – και όχι μόνο τυχόν άλλων – προκειμένου να ενεργοποιηθούν όλα τα εφόδια που διαθέτει στο ατομικό του οπλοστάσιο, σωματικό, ψυχικό, και πνευματικό. Διότι καμία επιτυχία δεν έρχεται μόνο μέσα από την βοήθεια των άλλων, αλλά πρέπει να ενεργοποιηθεί – κατά κανόνα – κάθε στοιχείο του ατόμου, είτε αυτό κατοικεί μέσα του ως φυσικό εφόδιο του σώματος, είτε προσλαμβάνεται εξωτερικά, αλλά ενσωματώνεται στην ατομική φαρέτρα της ψυχής του μέσω της αποδοχής της αξίας του εισερχομένου εφοδίου.
Ο Ψυχικός μας κόσμος, ο εσωτερικός μας, δηλαδή, άνθρωπος, δεν εμπλουτίζεται μόνο με τις κατάλληλες τροφές του σώματος, αλλά εμπλουτίζεται και με κάθε καλό και εποικοδομητικό λόγο, ο οποίος, φυσικά, δεν περνά στο πεπτικό του σύστημα, αλλά στο εσωτερικό της συνείδησης και του εσωτερικού κόσμου που κατοικεί μέσα στο κάθε άτομο. Η θέληση, πχ ενισχύεται από την συμφωνία των άλλων. Η σοφία, ενισχύεται από την γνώμη και την άποψη και των άλλων. Η κρίση, προχωρεί σε δρόμους ευθείς, όταν έχει σταθερές αναφορές από την εμπειρία των άλλων.
Και, φυσικά, όλα αυτά εισάγονται στον εσωτερικό μας κόσμο όχι με τις φυσικές τροφές, αλλά με τα ακούσματα και τα μηνύματα, προφορικού ή γραπτού λόγου. Διότι, ο λόγος καλλιεργεί κατά το κύριο τμήμα τον εσωτερικό μας κόσμο, και ενισχύει το θέλω για κάθε κατάκτηση. Το αντίθετο συμβαίνει όταν ο λόγος είναι μολυσμένος, ασθενής, φαύλος, πονηρός, ψευδής, ανούσιος, και όχι υγιής. Τότε δεν υπάρχει πρόσθεση στον εσωτερικό μας κόσμο, αλλά αφαίρεση και απομείωση των δυνάμεών μας, άρα καθιστούν την οποιαδήποτε κατάκτηση αμέτοχη όλων των διαθέσιμων στοιχείων του ατόμου.
Ο καλός λόγος, οικοδομεί. Ο ψευδής λόγος, αποδομεί. Ο φαύλος λόγος, καθυστερεί και μολύνει το μέλλον. Ο πονηρός λόγος, απομακρύνει το άτομο από τον στόχο της κατάκτησης. Και η διδασκαλία του Χριστού αποδίδει σε αυτές τις καταστάσεις την αποτυχία ή την επιτυχία μιας κατάκτησης, καθημερινής, ή με προοπτικές μέλλοντος, εγγύς, απώτερου, απώτατου, ή και αιώνιου, για όσους αναζητούν την προοπτική της αιωνιότητας στις λέξεις των λόγων της διδασκαλίας του Χριστού.
Οι λόγοι του Χριστού και της υγιαίνουσας διδασκαλίας του, ενισχύουν τα εσωτερικά αποθέματα κάθε ατόμου που ενδιαφέρεται για κατακτήσεις του μέλλοντος, και όχι μόνο ικανοποίηση για το παρελθόν. Είναι δύναμη θεού θετική για κάθε καλό έργο. Αποθαρρύνει – κατά κανόνα – την προσέγγιση του πονηρού, και καλλιεργεί τον θετικό λόγο σκέψης και υπολογισμών, χωρίς υπερβολές στην διαχείριση της καθημερινότητας στους τομείς των χρημάτων και της πλεονεξίας. Η πρώτη είναι πηγή κάθε κακού. Η δεύτερη προσγειώνει το άτομο στο σήμερα, και του αποκόπτει την προοπτική του μέλλοντος της ζωής του.