Οι προσωπικές μας κατακτήσεις μπορεί να περιλαμβάνουν ζητήματα και θέματα που αφορούν την καθημερινή μας ζωή, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν και θέματα που δεν σχετίζονται μόνο με αυτήν την καθημερινότητα, αλλά μπορεί να επεκτείνονται και σε άλλες περιοχές του εσωτερικού μας κόσμου, δηλαδή στην φαντασία μας, στα αισθήματά μας, στις προσδοκίες μας για το προσωπικό και το κοινωνικό μας μέλλον.

Και, γενικά, το ρεπερτόριο αυτής της περιοχής της προσωπικότητάς μας είναι απέραντο, και εκτείνεται από τα απλούστερα για τις ανάγκες μας, έως τα πιο σύνθετα και μακροχρόνια ή και αιώνια, για όσους “προσδοκούν Ανάσταση νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος”, κατά το Σύμβολο της Πίστεως.

Άρα, το κάθε ζωντανό άτομο όσο ζει και κινείται πάνω στην γη, κατανοεί την απλή αυτή διαφορά μεταξύ των καθημερινών που αφορούν την ατομική μας επιβίωση, και των ατομικών και πάλι, τα οποία όμως δεν αφορούν αλλά και δεν αντιστρατεύονται τα προς επιβίωση. Διότι ο άνθρωπος, δηλαδή κάθε άτομο που γεννιέται, διαθέτει και ένα εσωτερικό κόσμο που υπάρχει και ενεργοποιείται μέσα στο φυσικό σώμα του, αλλά δεν αφορά μόνο την επιβίωση του φυσικού σώματος, αλλά αναφέρεται και αφορά και πράγματα-θέματα που αναφέρονται και σχετίζονται με το προσωπικό ή και το κοινωνικό και πανανθρώπινο γένος, δηλαδή όλη την ανθρωπότητα.

Διότι ζητήματα όπως το Δίκαιο και η Δικαιοσύνη και η απόδοση και εφαρμογή της στην προσωπική μας καθημερινότητα, δεν αφορά μόνο τους κατοίκους μιας περιοχής του κόσμου, αλλά είναι ζητήματα που απασχολούν κάθε ζωντανό άνθρωπο πάνω στην γη, κατά την επίγεια εδώ παραμονή του. Διότι πίσω από την Δικαιοσύνη δεν κρύβεται μόνο ο ρόλος των νομοθετών και των δικαστών, αλλά κρύβονται και τα προσωπικά μας συμφέροντα, τα οποία αφορούν ή μπορεί να αφορούν και τα παρόντα, αλλά και τα μέλλοντα. Και αυτό δεν είναι υπόθεση προσωπική μόνον – υπογραμμίζω την λέξη ΜΟΝΟΝ, αλλά αντιστοιχεί και στις αγωνίες εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως, αφού σχετίζεται άμεσα με τον τρόπο της προσωπικής επιβίωσης κάθε ζώντος οργανισμού.

Με λίγα λόγια, η Δικαιοσύνη και το Δίκαιο δεν σχετίζονται μόνο με μια στιγμή της προσωπικής μας ζωής, αλλά επεκτείνονται ή μπορεί να επεκτείνονται και σε όλες τις διαστάσεις της προσωπικότητάς μας, αφού η στέρηση της αλήθειας και του Δικαίου δεν είναι μόνο για το σήμερα ή δεν αφορά μόνο στα ζητήματα του σήμερα, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν και περιοχές του μέλλοντος, εγγύς, απώτερου, απώτατου ή και αιώνιου, όπως σημειώθηκε παραπάνω.

Άρα, το ενδιαφέρον των κατακτήσεών μας μπορεί να αφορά μικρά ζητήματα της καθημερινότητας, αλλά μπορεί να αφορά και ζητήματα, τα οποία εμπλέκουν και τις προοπτικές του προσωπικού μας μέλλοντος, με ό,τι αυτό μπορεί να περιλαμβάνει στην ατομική μας φαρέτρα ενδιαφερόντων. Διότι όλα ξεκινούν από τις μνήμες του παρελθόντος, αλλά όλα δεν τελειώνουν στο σήμερα. Πολλά – ίσως τα περισσότερα – δεν περιορίζονται μόνο στον ορίζοντα ενός 24ώρου, αλλά επεκτείνονται και σε προσδοκίες και ελπίδες του μέλλοντος, και αυτό είναι ένα ανθρώπινο στοιχείο, ίσως το πολυτιμότερο που διαθέτει κάθε ανθρώπινος οργανισμός πάνω στην γη κατά την υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού. 

Αυτό που έχει αξία σε μια προσωπική μας κατάκτηση δεν είναι μόνο η επιτυχία, αλλά εξίσου σημαντική είναι και η εμπειρία από την πορεία προς την κατάκτηση ενός στόχου. Διότι, τα πλεονεκτήματα δεν είναι μόνο στο τελικό περιεχόμενο της κατάκτησης, αλλά βρίσκονται και στις εμπειρίες μέχρι να φτάσουμε στον τελικό μας στόχο. Αυτές οι εμπειρίες αποτελούν τον πολύτιμο θησαυρό, ο οποίος εναποτίθεται μέσα στην ατομική μας συνείδηση, και αυτό το στοιχείο αποτελεί τον προσωπικό μας θησαυρό, πολύτιμο για κάθε επόμενη μέρα.

Διότι αυτός ο θησαυρός δεν πλανάται στον αέρα για να φύγει μακριά, αλλά αφήνει τα στίγματά του μέσα στην προσωπική μας συνείδηση, και αυτό εμπλουτίζει το βιολογικό μας λεξικό, προκειμένου να το αξιοποιούμε σε κάθε δεδομένη ανάγκη, η οποία μπορεί να μην έχει άμεση σχέση με όσο κόπο καταβάλλαμε για να πετύχουμε τον στόχο μας, αλλά έχει ήδη ενισχύσει και άλλες παραμέτρους της προσωπικότητάς μας, ίσως πιο κρίσιμες αποσο φανταζόμαστε εμείς προσωπικά.

Διότι ο άνθρωπος δεν είναι ρομπότ μηχανικό μόνο, αλλά είναι και ένας κόσμος πλασμένος με διασταλτικά όρια, στοιχείο που μετατρέπει το σώμα μας, υλικό, ψυχικό, και πνευματικό, σε ένα απέραντο παράδεισο εμπειριών, οι οποίες βρίσκονται μέσα εκεί, προκειμένου το σώμα μας σε όλες του τις εκφράσεις και δραστηριότητες, να μην ενεργεί  μόνο μηχανικά, αλλά να εμπλέκει σε κάθε ανάγκη του, και στοιχεία από τους άλλους κόσμους που ζουν και κινούνται μέσα στο φυσικό μας σώμα, επιστρατεύοντας εφεδρείες άγνωστες μέχρι την στιγμή που θα κληθούν αυτές για βοήθεια στην συγκεκριμένη ανάγκη μας.

Τα ψυχικά μας όρια είναι απεριόριστα. Τα στοιχεία του φυσικού μας σώματος είναι πλασμένα με διασταλτικές ιδιότητες, ώστε να φτάνουμε σε άγνωστα μέχρι εκείνη την στιγμή όρια, “ξεπερνώντας τον εαυτό μας”. Και ενώ η απογοήτευση είναι πρόχειρη, έρχεται ένας άγνωστος “ιππότης”, ο οποίος προσέρχεται απρόσκλητος, αλλά μπορεί να κάνει και την διαφορά στην προκειμένη περίπτωση.

Διότι μέσα στο φυσικό μας σώμα δεν κατοικούν και δεν λειτουργούν μόνο τα φυσικά μας όργανα, τα οποία μάς διατηρούν στην ζωή καθημερινά, αλλά μέσα σε αυτά τα φυσικά όργανα υπάρχουν και άλλα μη ορατά όργανα και στοιχεία, τα οποία, μάλιστα, είναι σε θέση να δραστηριοποιήσουν ακόμη και τυχόν νεκρά όργανα του φυσικού μας σώματος. Και αυτό συμβαίνει όταν το άτομο έχει εναποθέσει στον εσωτερικό του κόσμο, τον μη ορατό κόσμο που ζει μέσα μας, στοιχεία πέραν των αναγκαίων για την προσωπική μας επιβίωση.

Η χαρά για παράδειγμα δεν είναι όργανο, αλλά είναι ένα στοιχείο γνωστό σε όλους, ότι μπορεί να ενισχύσει την διάθεσή μας, και να μετατρέψει μια δύσκολη στιγμή, σε στιγμή νίκης, χωρίς ορατή εξωτερική παρέμβαση. Διότι, τα στοιχεία που “ενεργοποιούν την χαρά”, δεν είναι μεν ορατά, αλλά έχουν την δύναμη να μετατρέψουν τις πεποιθήσεις μας για το μέλλον, από τυχόν αδιέξοδο της αποτυχίας, στην υπέρβαση προς την επιτυχία του στόχου που μάς απασχολεί την συγκεκριμένη στιγμή της προσωπικής μας ζωής.

Και αυτή η μεταβλητή παράμετρος που διεγείρει τον εσωτερικό μας μηχανισμό από απαισιοδοξία σε αισιοδοξία, είναι ένα από τα μυριάδες στοιχεία που μπορεί να εγκατασταθούν μόνιμα μέσα μας, και να αποτελούν ένα επιπλέον εφόδιο του κάθε ατόμου για το μέλλον του.

Και η διδασκαλία του Χριστού είχε – και παραμένει σε ισχύ – το πλεονέκτημα να προσελκύει μέσα στο άτομο την οπτική γωνία της ελευθερίας της σκέψης, στοιχείο πολύτιμο για την αναγκαία υπέρβαση της δύσκολης συγκυρίας μια προσωπικής μας στιγμής μέσα στην ατομική μας καθημερινότητα. 

Αυτό που έχει πρωτεύουσα αξία για το άτομό μας, είναι η προσωπική μας κατάκτηση μέσα στο ατομικό μας καθημερινό πρόγραμμα, είτε αυτή αφορά επιτυχία στα θέματα της καθημερινότητας, είτε αφορά μακροπρόθεσμους στόχους, προκειμένου να πετύχουμε κάτι καλύτερο στο προσωπικό μας μέλλον, πράγμα όμως που προφανώς απαιτεί μακροχρόνια προσπάθεια, όπως οι επιδόσεις στις σπουδές και τα αθλήματα.

Εργαζόμαστε δηλαδή καθημερινά, αλλά ο στόχος δεν αφορά μόνο το σήμερα – προφανώς το περιλαμβάνει – αλλά αφορά ζητήματα του μέλλοντος, τα οποία ωστόσο απαιτούν μακροχρόνιες διαδικασίες και όχι μόνο στιγμιαίες αποφάσεις. Και αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο στην προσωπική μας καθημερινότητα. Διότι, άλλη προσπάθεια απαιτείται για τον άρτο τον επιούσιο – και όχι τον ανούσιο – και άλλη προσπάθεια απαιτείται όταν πρόκειται για κατακτήσεις που θα αποδώσουν το άρτο – τον επιούσιο και όχι τον ανούσιο – στο μέλλον, και μάλιστα στο μακρινό μέλλον. Δηλαδή το απώτερο, το απώτατο ή και το αιώνιο για όσους πιστεύουν ακόμη στην Ανάσταση του Χριστού.

Διότι το μέλλον περιλαμβάνει τον παράγοντα του μη ορατού – αφού δεν έχει έρθει ακόμη στην επιφάνεια  – στοιχείου, το οποίο προϋποθέτει καλλιέργεια ανταποδοτικής πίστης, δηλαδή όχι νεκρής ή καυτηριασμένης -, αλλά ζωντανή πίστη, η οποία εγγυάται και την ανταπόδοση από ένα αναστημένο και ζωντανό ακόμη και σήμερα θεό. Αυτό το άτομο, δηλαδή, δεν κινείται μόνο στο απαραίτητο για το σήμερα στοιχείο του επιουσιου άρτου, αλλά προσδοκά ανταπόδοση και για το μέλλον, στο οποίο επενδύει με πίστη στον Αναστημένο Χριστό, δηλαδή στην διδασκαλία του, όπως μάς την έχουν παραδώσει οι μαθητές του και έχει διατηρήσει η εκκλησία μέσα στους είκοσι αιώνες από τότε.

Διότι αυτή η διδασκαλία περιέχει τον λόγο του, και ο λόγος του δεν είναι μόνο λόγος ιστορικός, αλλά είναι και λόγος αληθείας, ο οποίος, όταν γίνει αποδεκτός από το άτομο στην συνείδησή του, τότε αρχίζει μέσα του ένας νέος γύρος ζωής, από την γέννηση έως την πλήρη μεταμόρφωση, όπου η αμφιβολία υποχωρεί σταδιακά μπροστά στην αλήθεια και την επιβεβαίωση από το έργο που εκτελεί μέσα στον άτομο ο λόγος της δικής του – του Χριστού – διδασκαλίας.

Αυτός ο λόγος δεν είναι μόνο λόγος γνώσης – που είναι -, αλλά είναι και θεόπνευστος, δηλαδή ανοίγει παράθυρα και σε άλλους ορίζοντες πλην των του επιουσιου άρτου. Διότι αυτός ο άρτος της διδασκαλίας του Χριστού δεν ανταποκρίνεται – που ανταποκρίνεται – μόνο στις καθημερινές μας ανάγκες, και έχουμε όσα χρειαζόμαστε για την καθημερινή μας ζωή – μια Lamborghini δεν είναι και τόσο απαραίτητη!! -, αλλά μάς τροφοδοτεί με ελπίδα και αισιοδοξία για το ατομικό μας  μέλλον, ανεξάρτητα από το τί πιστεύουν οι άλλοι για το μέλλον.

Διότι ο λόγος του Χριστού είναι λόγος αιώνιος – έχει δοκιμαστεί εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια από δισεκατομμύρια άτομα πάνω στην γη -, άρα έχουμε μια σπουδαία παράδοση αληθείας, η οποία αποτελεί και το στερέωμα της δικής μας ατομικής πίστης για την κατάκτηση των μελλοντικών πραγμάτων, όχι μόνο της καθημερινότητας, αλλά όπως εξήγησε ο ίδιος ο Χριστός, πολύ περισσότερα από όσα εμείς μπορούμε να φανταστούμε. Όχι γιατί εμείς γινόμαστε δυνατοί περισσότερο από τους άλλους, αλλά γιατί μαθαίνουμε να εφαρμόζουμε την δική του διδασκαλία, που ελευθερώνει από τις κατακτήσεις του παρελθόντος, και καλλιεργεί την πίστη για καλύτερες προσωπικές κατακτήσεις στο μέλλον. 

Τα όρια των προσωπικών μας κατακτήσεων φανερώνουν και τα προσωπικά μας ενδιαφέροντα, αλλά και τις δυνάμεις-ικανότητες που διαθέτουμε. Διότι, κάθε κατάκτηση απαιτεί από το άτομο να έχει ενδιαφέρον, όπως συμβαίνει με τους πρωταθλητές, αλλά να έχει και τις ικανότητες για να πετύχει τον στόχο του. Εάν ένα από τα δύο δεν υπάρχει, τότε καταργείται κάθε έννοια κατάκτησης, διότι, απλούστατα, ποτέ δεν πρόκειται αυτή να έρθει, εάν το άτομο δεν την διεκδικήσει μεταξύ πολλών ενδιαφερομένων συναγωνιστών ή ακόμη καιι ανταγωνιστών, αφού είναι γνωστό ότι, για τους καλούς στόχους όλοι ενδιαφέρονται, αλλά λίγοι έχουν την δύναμη και τα εφόδια, προκειμένου η επιθυμία τους να γίνει πράξη.

Ωστόσο δεν χρειάζεται απελπισία! Διότι δεν θα γίνουμε όλοι πρωταθλητές στο ίδιο αγώνισμα τον ίδιο χρόνο και περίοδο, αφού υπάρχουν άπειρα θέματα που απαιτούν κατάκτηση, άρα δεν χρειάζεται συνωστισμός σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα, πχ στο άλμα επί κοντώ, αφού μπορεί κάποιος να επιλεξει άλλο άθλημα, και εκεί να πετύχει την κατάκτηση του στόχου. Μάλιστα, η σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, αφήνει πολλά περιθώρια και για άλλες κατακτήσεις, εκτός των παραδοσιακών, οι οποίες και αποτελούν και το μεγάλο αντικείμενο ενδιαφέροντος από πολλούς συναγωνιστές.

Άρα, η επιλογή του στόχου που θα αποτελέσει το θέμα της κατάκτησης, είναι προσωπικό ζήτημα, και κάθε φυσικό πρόσωπο μπορεί να επιλέγει ανάλογα με τα ενδιαφέροντά του, και όχι ανάλογα με τον “συρμό” της εποχής. Άλλωστε, στις κατακτήσεις δεν υπάρχουν περιορισμοί, αφού η κατάκτηση ενός προσώπου, δεν απαγορεύει σε άλλο πρόσωπο να προσπαθήσει να ξεπεράσει τα προηγούμενα όρια, και να επεκταθεί ακόμη περισσότερο, καταγράφοντας νέα όρια επιτυχίας.

Και επειδή αυτά είναι κοινός τόπος στην σύγχρονη κοινωνία, υπάρχουν πλέον άπειρες περιοχές της ζωής για να κατακτήσει ένα άτομο, χωρίς να υπάρχει συνωστισμός σε ένα μόνο ζήτημα, με πολλούς συναγωνιστές, αλλά και πολλούς ανταγωνιστές. Και για τους ανθρώπους της πίστης, τα όρια των επιλογών και των στόχων είναι άπειρα, διότι, εκτός όλων των άλλων, διαθέτουν και το εφόδιο της πίστης, δηλαδή είναι σε θέση να προβλέπουν καλύτερα, και να αξιοποιούν καλύτερα, τα ειδικά προσόντα τα οποία κάθε άτομο οπωσδήποτε διαθέτει.

Δηλαδή, η πίστη δεν περιορίζει, αλλά είναι σε θέση να ανοίγει νέους ορίζοντες και νέα θέματα, αφού η πίστη εγγυάται την ζωή χωρίς τα φυσικά όρια που έχουν θέσει με τις κατακτήσεις τους οι προγενέστεροι. Και αυτό είναι το θαύμα. Η πίστη όχι μόνο δεν περιορίζει, αλλά επεκτείνει τα υπάρχοντα σε άλλες διαστάσεις χρόνου και χώρου, αφήνοντας περιθώρια για προσωπικές επιδόσεις χωρίς να απαιτείται η άδεια κανενός ανθρώπου.

Ο χώρος και ο χρόνος μέσα στους οποίους όλοι βιώνουμε την ατομική μας καθημερινότητα, δεν περιορίζεται από τις ανθρώπινες διατάξεις, αφού ο χρόνος – το πότε – είναι προσωπική υπόθεση καθενός, και ο χώρος – το που – πάνω στην γη παραμένει απέραντος. Και αυτό είναι το μεγάλο μυστικό της διδασκαλίας του Χριστού. Όχι μόνο δεν περιόρισε την θέληση του ατόμου, αλλά άνοιξε και νέους ορίζοντες με την Ανάστασή του. Ορίζοντες πέρα από τις περιοχές δράσης των αεροπλανοφόρων και της ανθρώπινης μιζέριας και κατάντιας. 

Κατάκτηση είναι κάθε προσωπική μας επιτυχία που έφερε κάτι καινούριο στην ζωή μας. Από την βρεφική ηλικία, το άτομο προσπαθεί να κατακτήσει, πρώτα ότι βλέπει στους άλλους, και αργότερα, οτιδήποτε το ίδιο το άτομο με προσωπική του θέληση θέσει ως στόχο, μακροχρόνιο ή εφήμερο, στην προσωπική του καθημερινότητα. Και αυτός ο παράγοντας είναι κρίσιμος για την επιτυχία.

Διότι, αυτός εμπλέκει το άτομο και τον εσωτερικό του κόσμο μέσω της προσωπικής του θέλησης – και όχι μόνο τυχόν άλλων – προκειμένου να ενεργοποιηθούν όλα τα εφόδια που διαθέτει στο ατομικό του οπλοστάσιο, σωματικό, ψυχικό, και πνευματικό. Διότι καμία επιτυχία δεν έρχεται μόνο μέσα από την βοήθεια των άλλων, αλλά πρέπει να ενεργοποιηθεί – κατά κανόνα – κάθε στοιχείο του ατόμου, είτε αυτό κατοικεί μέσα του ως φυσικό εφόδιο του σώματος, είτε προσλαμβάνεται εξωτερικά, αλλά ενσωματώνεται στην ατομική φαρέτρα της ψυχής του μέσω της αποδοχής της αξίας του εισερχομένου εφοδίου.

Ο Ψυχικός μας κόσμος, ο εσωτερικός μας, δηλαδή, άνθρωπος, δεν εμπλουτίζεται μόνο με τις κατάλληλες τροφές του  σώματος, αλλά εμπλουτίζεται και με κάθε καλό και εποικοδομητικό λόγο, ο οποίος, φυσικά, δεν περνά στο πεπτικό του σύστημα, αλλά στο εσωτερικό της συνείδησης και του εσωτερικού κόσμου που κατοικεί μέσα στο κάθε άτομο. Η θέληση, πχ ενισχύεται από την συμφωνία των άλλων. Η σοφία, ενισχύεται από την γνώμη και την άποψη και των άλλων. Η κρίση, προχωρεί σε δρόμους ευθείς, όταν έχει σταθερές αναφορές από την εμπειρία των άλλων.

Και, φυσικά, όλα αυτά εισάγονται στον εσωτερικό μας κόσμο όχι με τις φυσικές τροφές, αλλά με τα ακούσματα και τα μηνύματα, προφορικού ή γραπτού λόγου. Διότι, ο λόγος καλλιεργεί κατά το κύριο τμήμα τον εσωτερικό μας κόσμο, και ενισχύει το θέλω για κάθε κατάκτηση. Το αντίθετο συμβαίνει όταν ο λόγος είναι μολυσμένος, ασθενής, φαύλος, πονηρός, ψευδής, ανούσιος, και όχι υγιής. Τότε δεν υπάρχει πρόσθεση στον εσωτερικό μας κόσμο, αλλά αφαίρεση και απομείωση των δυνάμεών μας, άρα καθιστούν την οποιαδήποτε κατάκτηση αμέτοχη όλων των διαθέσιμων στοιχείων του ατόμου.

Ο καλός λόγος, οικοδομεί. Ο ψευδής λόγος, αποδομεί. Ο φαύλος λόγος, καθυστερεί και μολύνει το μέλλον. Ο πονηρός λόγος, απομακρύνει το άτομο από τον στόχο της κατάκτησης. Και η διδασκαλία του Χριστού αποδίδει σε αυτές τις καταστάσεις την αποτυχία ή την επιτυχία μιας κατάκτησης, καθημερινής, ή με προοπτικές μέλλοντος, εγγύς, απώτερου, απώτατου, ή και αιώνιου, για όσους αναζητούν την προοπτική της αιωνιότητας στις λέξεις των λόγων της διδασκαλίας του Χριστού.

Οι λόγοι του Χριστού και της υγιαίνουσας διδασκαλίας του, ενισχύουν τα εσωτερικά αποθέματα κάθε ατόμου που ενδιαφέρεται για κατακτήσεις του μέλλοντος, και όχι μόνο ικανοποίηση για το παρελθόν. Είναι δύναμη θεού θετική για κάθε καλό έργο. Αποθαρρύνει – κατά κανόνα – την προσέγγιση του πονηρού, και καλλιεργεί τον θετικό λόγο σκέψης και υπολογισμών, χωρίς υπερβολές στην διαχείριση της καθημερινότητας στους τομείς των χρημάτων και της πλεονεξίας. Η πρώτη είναι πηγή κάθε κακού. Η δεύτερη προσγειώνει το άτομο στο σήμερα, και του αποκόπτει την προοπτική του μέλλοντος της ζωής του.