Ο Χριστός δεν κατέκτησε τον κόσμο, αλλά κατέκτησε το κλειδί, και το έδωσε στον άνθρωπο για να κατακτήσει και αυτόν τον κόσμο – για όσο τον χρειάζεται – αλλά και την αιωνιότητα, για όσους πιστεύουν στην υγιαίνουσα διδασκαλία του, με την οποία δίδαξε τον δρόμο και τις μεθόδους αποφυγής λαθών και εκτέλεσης πράξεων, από τις οποίες προκύπτει το καθημερινό κέρδος για την στήριξη στην πίστη στην προοπτική της αιωνιότητας.

Διότι η αιωνιότητα δεν είναι ένα “χαπάκι”, δεν είναι ένα βότανο του βουνού, με το οποίο  ο άνθρωπος, το κάθε άτομο λυτρώνεται από τα λάθη του, αλλά είναι μάθημα ζωής, καθημερινής ζωής, με τις τριβές μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία, η οποία δεν είναι αγγελικά πλασμένη, αλλά περιλαμβάνει τον στίβο για να κερδίσει κάθε ενδιαφερόμενος την κατάκτηση που υποσχέθηκε ο ίδιος ο Χριστός. Η παρούσα ζωή είναι σύντομη, το ξέρουμε όλοι, έχει αρχή και τέλος, που δηλώνεται στο Ληξιαρχείο, ωστόσο δεν είναι άνευ σημασίας ούτε είναι για πέταμα. Διότι αυτή την περίοδο το άτομο μαθαίνει να διακρίνει το καλό από το κακό, το ωφέλιμο από το επιζήμιο, το εφήμερο από το μεγαλύτερης διαρκείας, το πρόσκαιρο από το αιώνιο. Αυτά δεν είναι “χάπια”, αλλά είναι το αποτέλεσμα του αγώνα για την επίγνωση της κατάκτησης του Δικαίου και της Δικαιοσύνης μέσα από τις ατομικές μας πράξεις κατά την καθημερινή μας ζωή.

Η κατάκτηση της αιωνιότητας έχει δύο δεδομένα. Από την μια την πραγματικότητα του ολοκληρωμένου έργου του Χριστού, και από την άλλη την ατομική μας μέριμνα, για να κατανοήσουμε την αξία αυτού του έργου του Χριστού, και μέσα από αυτή την κατανόηση, να αποφεύγουμε το πονηρό και να δεχόμαστε για εκτέλεση το καλό και το καλύτερο. Αυτή η ατομική κατάκτηση της καθημερινής επίγνωσης του  έργου του Χριστού στην προσωπική μας ζωή, αυξάνει, μεγαλώνει το εσωτερικό απόθεμα πίστης και γνώσης του ατόμου προς τον Χριστό και τον Πατέρα του που τον έστειλε, για να ανοίξει τον κλειστό μέχρι τότε δρόμο προς το δέντρο του καρπού της αιώνιας ζωής.

Η αιωνιότητα δεν κατακτάται. Χαρίζεται. Αλλά το άτομο μεριμνά, μέσα στην καθημερινή του πρακτική ζωή, ώστε να εργάζεται την Δικαιοσύνη, και να προφυλάγει τον εσωτερικό του παράδεισο από ύπουλες υπεραπλουστεύσεις και έωλες θεωρίες. Οι προσωπικές μας κατακτήσεις είναι πάντα μέσα στα μέτρα τα ανθρώπινα και τα ατομικά όρια του κάθε ενδιαφερόμενου προσώπου, το οποίο επιλέγει την πίστη στην Ανάσταση του Χριστού και στην υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού.

Η Ανάσταση είναι η απόδειξη της δυνάμεως του Θεού. Τα δικά μας έργα αποδεικνύουν την δική μας κατανόηση και αξιοποίηση αυτής της δυνάμεως στην καθημερινή μας ζωή, ώστε να υπερβαίνουμε τα στενά όρια της προσωπικής μας αδυναμίας μπροστά στον φόβο και τα καθημερινά αδιέξοδα. Η πίστη του ατόμου στην Ανάσταση του Χριστού ενισχύει τον εσωτερικό του κόσμο απέναντι στις απειλές και τις δυσκολίες της προσωπικής μας καθημερινότητας. Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού δεν αντικαθιστά το άτομο, αλλά το ενισχύει με πνεύμα δυνάμεως, αγάπης, και σωφρονισμού, ώστε να ελαττώνει τα μοιραία λάθη του, και να αυξάνει τις ορθές επιλογές του.

Κάθε κατάκτηση μάς κάνει υπερήφανους και νιώθουμε δικαιωμένοι για τις προσπάθειές μας. Ωστόσο, ενώ αυτό είναι φυσικό επακόλουθο για κάθε άνθρωπο, εκεί ακριβώς βρίσκεται και το ευαίσθητο σημείο της προσωπικής μας συνείδησης. Διότι η υπερηφάνεια όταν προέρχεται από κόπους, συνήθως παραμένει μέσα μας ως απλή ικανοποίηση. Όταν όμως δεν προέρχεται από δικές μας προσπάθειες, τότε ξεφεύγει, και γίνεται αλαζονεία, δηλαδή μη ελεγχόμενη υπερηφάνεια, από την οποία είναι βέβαιο ότι θα προκύψουν λάθη εκτιμήσεων, άρα και λανθασμένες ενέργειες, οι οποίες θα μάς εκθέσουν αρνητικά.

Για τον λόγο αυτό και ο Χριστός δίδαξε πράξεις και όχι θεωρία. Διότι η θεωρητική γνώση είναι πολύτιμη, εάν βεβαίως έχει και έργα εφαρμογής. Διαφορετικά γεννά υπερηφάνεια, ίσως και αλαζονεία και ύβρη, η οποία αποκόπτει το άτομο από την πραγματική ζωή. Και αυτό σημαίνει για τον κάθε ενδιαφερόμενο να διατηρήσει την πιστη του, ότι πρέπει η θεωρητική γνώση να συνοδεύεται ως αντίβαρο και από πρακτικά έργα αντίστοιχου βάρους, ώστε να ελαττώνονται οι πιθανότητες της αλαζονείας, η οποία στερεί το άτομο από την πολύτιμη ταπείνωση.

Διότι η αλαζονεία θέτει  για το άτομο φραγμούς στην επαφή με τον δημιουργό του σύμπαντος κόσμου, άρα και με την ενίσχυση της δύναμης που έχουμε καθημερινά ανάγκη. Αντίθετα, η ταπείνωση πηγαίνει μπροστά από την επιτυχία της κατάκτησης. Αυτή ήταν η πρακτική του Χριστού όταν ήταν ως άνθρωπος πάνω στην γη. Ταπεινώθηκε για να δείξει τον δρόμο της κατάκτησης. Όχι γιατί δεν είχε την δύναμη, αλλά έπρεπε να δείξει τον δρόμο της επιτυχίας σε όσους ενδιαφέρονταν για αυτό τον δρόμο και όχι μόνο για το χειροκρότημα και την ανθρώπινη αναγνώριση και έπαινο.

Μάλιστα, όταν προκλήθηκε να κάνει ένα θαύμα για να πιστέψουν στο πρόσωπό του, τους παρέπεμψε στο θαύμα του προφήτη Ιωνά. Κανένα θαύμα δεν έκανε ο Χριστός κατά παραγγελία, ή για το χειροκρότημα. Έκανε θαύματα που ήταν πολύτιμα για τους γύρω του, θεραπεύοντας και ελευθερώνοντας ανθρώπους που υπόφεραν, ενώ για τους μαθητές του δεν έκανε κανένα θαύμα, αρκούμενος μόνο στα μαθήματα και τις εξηγήσεις για όσα ήξεραν από την Παλαιά Διαθήκη.

Ο Χριστός δεν κατέκτησε τον ουρανό και την γη γιατί έκανε θαύματα, αλλά γιατί εκτελούσε το θέλημα του πατέρα του, λέγοντας και εξηγώντας, ότι όποιος θέλει να έρθει στην βασιλεία του θεού, απαραίτητη προϋπόθεση είναι  η εκτέλεση του θελήματος του θεού, και όχι μόνο η επίκληση του ονόματος του θεού. Τα έργα αποδεικνύουν τις κατακτήσεις μας. Και τότε η κατάκτηση είναι για οικοδομή της πίστης και της αρετής, και όχι τροφή για την αλαζονεία του βίου μας.

Στην Ελληνική γλώσσα η λέξη κατάκτηση περιλαμβάνει τόσο το τέλος, όσο και τις διαδικασίες για να φτάσει κάποιος στο τέλος. Είναι, δηλαδή, η κατάκτηση ένα φαινόμενο με διάρκεια, αλλά έχει – κάποτε – και ένα τέλος, τον “θρίαμβο”, όπως έλεγαν οι αρχαίοι την τελετή της κατάκτησης ενός εχθρού, εξ ου και οι αψίδες του θριάμβου.

Και αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο όταν μιλάμε για μια κατάκτηση. Συνήθως αγνοούμε τις διαδικασίες, και εστιάζουμε μόνο στον θρίαμβο. Ωστόσο, αυτό δημιουργεί ψευδαισθήσεις, και οι ανόητοι θεωρούν ότι ο θρίαμβος ήρθε μόνος του, χωρίς τις διαδικασίες που προηγήθηκαν, χωρίς την πάλη και την αγωνία του αγώνα, χωρίς το ρίσκο και τον κίνδυνο της αποτυχίας, χωρίς κανένα προσωπικό κόστος. Οι ανόητοι και αστήρικτοι κρίνουν μόνο τον θρίαμβο και την τελετή, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους το τί είχε προηγηθεί αυτής της τελετής.

Έτσι, όσοι θέλουν να αγνοούν την αλήθεια των πραγμάτων της πρακτικής – και όχι της θεωρητικής – ζωής, κάνουν σημαία την τελετή του θριάμβου, για δικούς τους σκοπούς εξαπάτησης των αφελών και ακάκων ανθρώπων, οι οποίοι εμπιστεύονται άκριτα κάθε κατεργάρη, ο οποίος για δικούς του σκοπούς συμφέροντος, προβάλλει μόνο την τελετή του θριάμβου και όχι όσα – “πικρά” – είχαν προηγηθεί.

Και αυτή είναι η μεγαλύτερη απάτη ψεύδους. Διότι έχει μεν το στοιχείο της αλήθειας, ότι δηλαδή πράγματι κατακτήθηκε κάτι, αλλά αποκρύπτει την αιτία και τον τρόπο που αυτό το κάτι κατακτήθηκε. Για τον λόγο αυτό και ο Χριστός παρέπεμψε όχι στις προθέσεις και στην φαντασία, αλλά στην πραγματικότητα του έργου που προηγήθηκε του θριάμβου. Διότι, εξήγησε, δεν θα θεωρηθεί κατακτητής όποιος επικαλείται τους θριάμβους του Κυρίου, αλλά εκείνος που έκανε τον “δικό του θρίαμβο” μέσα στις συμπληγάδες της προσωπικής του καθημερινής ζωής.

Όποιος κατάφερε να κερδίσει από την δική του τριβή με τον κόσμο τον πονηρό, και κατάφερε να πάρει μισθό από την δική του επιτυχία, αυτός είναι άξιος. Όποιος κατέβηκε μέσα στον στίβο, μέσα στον αγώνα και όχι από τις κερκίδες του παρατηρητή του αγώνα των άλλων, αυτός κρίνεται δίκαιος, και όχι όποιος χειροκροτεί τους θριάμβους των άλλων, χωρίς ο ίδιος να θέσει τον εαυτό του βορά των θηρίων του κόσμου, και να κερδίσει στον άνισο αγώνα. Και η εξήγηση του Χριστού ήταν και παραμένει ακριβής.

Μην χειροκροτάτε μόνο τους άλλους για τις επιτυχίες τους, αλλά κατεβείτε στον στίβο, αγωνιστείτε, προσπαθήστε να κερδίσετε τον αντί-παλο, ο οποίος θέλει να σάς κρατήσει δικούς του ομήρους με την άγνοια, χωρίς την δική σας ελευθερία, που προσφέρει η γνώση της αλήθειας και της πραγματικότητας. Χωρίς ελευθερία βούλησης και ενεργειών, δεν μπορεί να υπάρχει έπαινος για μια κατάκτηση. Ο θρίαμβος ανήκει στους νικητές που αγωνίστηκαν μέσα στον στίβο της ζωής με δική τους απόφαση και δικό τους κόστος και κινδύνους ζωής. Εκ του ασφαλούς δεν υπάρχουν – κατά κανόνα – κατακτήσεις και θρίαμβος. Ο θρίαμβος τελείται ως πράξη επαίνου, όταν έχει ολοκληρωθεί ο σκληρός αγώνας με τον αντίπαλο, ο οποίος ξέρει ότι εσύ έχεις μεγαλύτερη δύναμη, αλλά πρέπει να το αποδείξεις και στην πράξη. 

Στην προσωπική μας καθημερινή ζωή οι κατακτήσεις είναι πάντοτε ατομικές. Διότι μπορεί να συμβάλλουν και άλλοι ή να συμβάλλει και το κοινωνικό μας περιβάλλον, ωστόσο, το κέρδος είναι πάντα – κατά κύριο λόγο – προσωπικό. Προσωπική επίσης είναι και η ζημία, σε περίπτωση αποτυχίας. Και όλοι καταλαβαίνουμε ότι το κέντρο είναι σε κάθε περίπτωση το άτομο, το συγκεκριμένο πρόσωπο που ζει, κινείται, προσπαθεί, για να πετύχει τον στόχο του.

Και αυτό είναι κρίσιμο θέμα στην προσωπική μας ζωή καθημερινά. Σε κάθε αποτυχία ή λάθος, αποδίδουμε το λάθος στους άλλους. Σε κάθε δυσκολία, πάντα παρατηρούμε την αρνητική συμβολή των άλλων, απαλλάσσοντας τους εαυτούς μας από την ευθύνη. Και αυτό είναι λάθος. Όχι γιατί οι άλλοι δεν έχουν βάλλει το χεράκι τους στις δυσκολίες μας, αλλά γιατί δεν βγαίνει τίποτα με το να αποδίδουμε σε άλλους τις δικές μας ευθύνες, ή μη κατανοώντας τα δικά μας λάθη, από τα οποία έχει προκύψει το λάθος και το αδιέξοδο.

Πάντα, ή κατά κανόνα, εκ προοιμίου έχουμε απαλλάξει τους εαυτούς μας από τις ευθύνες, και αυτό λειτουργεί διπλά εναντίον μας. Πρώτον, διότι “τυφλώνουμε” την συνείδησή μας, μη αναγνωρίζοντας το δικό μας μερίδιο ευθύνης. Και δεύτερον, διότι χάνουμε τον χρόνο μας χωρίς διόρθωση, δηλαδή κινδυνεύουμε να επαναλάβουμε το ίδιο λάθος με τις ίδιες συνέπειες.

Η μη λογική απαλλαγή του εαυτού μας από τις ευθύνες, εγκυμονεί κινδύνους αυτοδικαίωσης. Αντίθετα, η αποδοχή και κατανόηση των δικών μας ευθυνών, φέρνει ωρίμανση, φέρνει δυνατότητες βελτίωσης του εαυτού μας. Δηλαδή, προχωρούμε βαθύτερα στο “γνώθι σ αυτον”, ελαττώνοντας τις πιθανότητες για τυχόν παρόμοια λάθη στο μέλλον. Και αυτό είναι το ζητούμενο. Να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, και όχι να ρίχνουμε τις ευθύνες μόνο στους άλλους.

Και η διδασκαλία του Χριστού έχει αυτή την βάση. Μη κρίνετε τους άλλους, γιατί και εσείς θα κριθείτε. Και με όποιο μέτρο μετράς τους άλλους, με το ίδιο μέτρο θα μετρηθούν και οι δικές σου πράξεις. Άρα, η προσοχή πρέπει να στρέφεται πρώτα στις δικές μας λανθασμένες διαγνώσεις και κινήσεις, και κατόπιν στο κοινωνικό και οικογενειακό μας περιβάλλον. Και αυτό είναι μια σπουδαία προσωπική κατάκτηση. Όχι το αυτομαστίγωμα, αλλά η παραδοχή των λαθών, και η μετάνοια, προκειμένου να μην τα επαναλάβουμε. Αυτή η στάση απέναντι στην αλήθεια φέρνει το άτομο πλησιέστερα προς την τελειότητα, την οποία όλοι θέλουμε, αλλά αποφεύγουμε να κινηθούμε προς αυτήν, διότι ξέρουμε ή υποπτευόμαστε το κόστος.

Και η διδασκαλία του Χριστού – ο Χριστός ήταν και ονόμαζε τον εαυτό του Διδάσκαλο – συνοψίζεται σε ότι είπε ο ίδιος στον Πόντιο Πιλάτο, όταν γινόταν η κρίση του για τον Σταυρικό του θάνατο. Έχω έρθει και γεννήθηκα για να αποκαλύψω την αλήθεια. [Ιωάννης 18,37. “Εγώ εις τούτο γεγέννημαι και εις τούτο ελήλυθα εις τον κόσμον, ίνα μαρτυρήσω τη αληθεία.”] Και αυτός, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι ο θεμέλιος λίθος της διδασκαλίας του Χριστού. Η αλήθεια ελευθερώνει και ανοίγει δρόμους στην προσωπική μας ζωή καθημερινά.  

Η κάθε κατάκτηση του ατόμου στην προσωπική του ζωή είναι αρχικά προς το συμφέρον και τον πλουτισμό του, πάντοτε σε σχέση με το ατομικό του παρελθόν. Διότι κάθε κατάκτηση, προφανώς προσθέτει και δεν αφαιρεί. Διότι τότε δεν θα πρόκειται για κατάκτηση, αλλά θα πρόκειται για απώλεια. Όμως, ακόμη και η κατάκτηση της σταθεροποίησης των προηγούμενων κατακτήσεων προσθέτει βάρος αξιών, και όχι κατ’ ανάγκη νέες κατακτήσεις. Δηλαδή, και η προσπάθεια διατήρησης των ήδη κεκτημένων και κατακτηθέντων προσθέτει και δεν αφαιρεί.

Και αυτή είναι η αλήθεια, μέχρι το όριο της απώλειας, όταν καποιοι άλλοι προχωρούν στις ίδιες κατακτήσεις και εγώ μένω στάσιμος, είτε γιατί έχω κουραστεί, είτε γιατί δεν έχω ενδιαφέρον να προχωρήσω σε νέες κατακτήσεις. Διότι η δική μου απόφαση, προφανώς δεν δεσμεύει κάποιον άλλον να προχωρήσει σε κατακτήσεις, τις οποίες εγώ θα μπορούσα να έχω πετύχει, αλλά αμέλησα, χωρίς, βέβαια, αυτό να δηλώνει ότι απαγορεύω εγώ σε κάποιον άλλον να κατακτά αυτό που εγώ αμέλησα! Με λίγα λόγια, η δική μου αμέλεια δεσμεύει μόνο το πρόσωπο το δικό μου και δεν μπορεί να σταματήσει την διαδικασία της εξέλιξης με την συμμετοχή και άλλων ενδιαφερομένων για το ίδιο θέμα, στο οποίο εγώ στο παρελθόν είχα πετύχει τις δικές μου κατακτήσεις.

Δηλαδή, είναι προφανές ότι ο δρόμος είναι ανοικτός για τους άλλους, εφόσον εγώ αποφασίζω να σταματήσω τις προσπάθειές μου για νέες κατακτήσεις, ενώ κάποιοι άλλοι συνεχίζουν – ή αρχίζουν – την ίδια πορεία κατακτήσεων στον τομέα των δικών μου ενδιαφερόντων. Και αυτός είναι παγκόσμιος νόμος. Τον εαυτό σου μπορείς να τον θέσεις κάτω από τις δικές σου αποφάσεις. Τους άλλους δεν μπορείς, διότι η ελευθερία της σκέψης δεν ελέγχεται από κανένα άλλον, παρά μόνο από το άτομο. Το άτομο σκέφτεται, υπολογίζει το κέρδος, κάνει τις επιλογές του, και προσπαθεί να κερδίσει ένα έπαθλο, μια κατάκτηση, που για στον εαυτό του θα φέρει κέρδος ζωής και τιμής.

Εγώ δεσμεύομαι από την αμέλεια ή την αδράνειά μου. Δεν μπορώ να δεσμεύσω τις σκέψεις και τις επιλογές και αποφάσεις ή και τις νόμιμες ενέργειες κάποιων άλλων, διότι αυτό είναι παράνομο κατά την φύση της αλήθειας. Και κάθε παράβαση αυτής της αλήθειας επιφέρει δυσάρεστες συνέπειες στην ζωή του παραβάτη. Διότι η δύναμη της αλήθειας είναι ισχυρότερη από την δύναμη της απάτης, η οποία προσωρινά μπορεί να φαίνεται ότι κερδίζει, όμως τελικά αποτυγχάνει. Διότι η φύση και ο δημιουργός της είναι ο τελικός κριτής και όχι κάποιος άλλος.

Για τον λόγο αυτό και ο Χριστός έθεσε την επίγνωση της αλήθειας στο πρώτο πλάνο χρονολογικά και αξιολογικά. Διότι η αλήθεια ελευθερώνει όταν γίνει γνωστή, ενώ η άγνοια εγκυμονεί κινδύνους απώλειας της ελευθερίας. Πίστη στον Χριστό σημαίνει πρώτα αναγνώριση του προσώπου του Θεού, και στην συνέχεια επίγνωση και γνώση της αλήθειας του περιεχομένου της πίστεως. Διαφορετικά, η πίστη κινδυνεύει να ναυαγήσει, και οι κόποι να πάνε χαμένοι, αν και το ξεκίνημα ήταν θετικό. Η κατάκτηση επισφραγίζει την επιτυχία.