Για τους Χριστιανούς στην Βίβλο, το Ιερόν και Θείον Ευαγγέλιον, η κατάκτηση έχει διάφορες έννοιες, και με αυτές τις έννοιες γίνεται κατανοητή η διδασκαλία του Χριστού, για όποιον Χριστιανό, βεβαίως, ενδιαφέρεται να την κατανοήσει και να την εφαρμόσει στην προσωπική του καθημερινότητα, δηλαδή στην συμπεριφορά και τις πράξεις του απέναντι στον εαυτό του πρώτα, και κατόπιν απέναντι στους άλλους ανθρώπους, και γιατί όχι – για τους τολμηρούς – και απέναντι στον θεό, για όποιο άτομο ενδιαφέρεται και για αυτή την διάσταση της προσωπικής του ζωής.

Διότι η προσωπική μας ζωή δεν είναι στην πραγματικότητα και τόσο “προσωπική” όπως εμείς πολλές φορές εκλαμβάνουμε την δική μας σχέση με τον γύρω κόσμο, ο οποίος μάς παρακολουθεί με την άκρη – ή ακόμη και με το κέντρο στις περισσότερες στιγμές – του ματιού του, προκειμένου να μάς “βαθμολογήσει” ανάλογα με τις δικές του εκτιμήσεις για την προσωπική ζωή και τα ζητήματα που συνδέονται με αυτήν καθημερινά. Ο ένας παρακολουθεί τον άλλον άνθρωπο – με την καλή ή την αρνητική έννοια -, και κρίνει, δηλαδή μετράει τις πράξεις μας με τα δικά του μέτρα, και, εάν είναι ειλικρινής αποσιωπά τα βλεπόμενα. Εάν όμως δεν είναι ειλικρινής τότε γίνεται εκτιμητής των άλλων, αλλά με τις δικές του εκτιμήσεις για τα ζητήματα της προσωπικής ζωής.

Και για μεν την κρίση και την γνώμη των άλλων ο ίδιος ο Χριστός εξήγησε ότι αυτό αποτελεί ματαιότητα χωρίς κανένα κέρδος για τον θεατή των πραγμάτων που συμβαίνουν στον άλλο άνθρωπο, κατακρίνοντας ουσιαστικά τον εαυτό του. Ωστόσο αυτό το μάθημα του Χριστού, πολύτιμο κατά τα άλλα, δεν μάς βοηθά στην δική μας καθημερινότητα, διότι αυτή είναι μόνο η πλευρά που αφορά τα έργα των άλλων, και όχι βέβαια τα δικά μας. Διότι τα έργα που κάνουν οι άλλοι αφορούν τους άλλους και κρίνονται από τον κριτή και όχι μόνο από τους ανθρώπους.

Και είναι φυσικά κατανοητό το κενό, για όποιο άτομο περιορίζει την κρίση του Δημιουργού στην άποψη που έχουν οι άλλοι άνθρωποι, δηλαδή κρίνει εμάς με βάση όχι τις δικές μας πράξεις, δηλαδή αυτά που κάνουμε – ή λεμε – εμείς, αλλά με βάση τις πράξεις των άλλων και την γνώμη που έχουμε εμείς για τις ξένες πράξεις. Αυτό, για τους Χριστιανούς είναι μεγάλη παγίδα, αφού αποστρέφει το ενδιαφέρον από την δική μας πλευρά, και το στρέφει αποκλειστικά στην πλευρά των άλλων, των οποίων δεν γνωρίζουμε κατά κανόνα τίποτα άλλο εκτός από την πληροφόρηση που φτάνει σε μάς, εάν αυτή είναι πλήρης, είναι ορθή, και τα κριτήρια του μεταφορέα της πράξης του άλλου είναι υγιή.

Διότι, πολλές φορές – σχεδόν στην πλειονότητα – η αλήθεια δεν βρίσκεται στην είδηση που φτάνει σε εμάς, αλλά είναι εκ διαμέτρου αντίθετη ή προσομοιάζει, με αποτέλεσμα να κατακρίνουμε ή να επαινούμε πράγματα για τα οποία δεν γνωρίζουμε στην πραγματικότητα την αλήθεια σε όλες τις διαστάσεις της. Και αυτό το φαινόμενο της καθημερινότητάς μάς αποτρέπει από το εκτιμούμε τον εαυτό μας με τις πράξεις του, απομακρύνοντας την έννοια της κατάκτησης, δηλαδή της κατανόησης του εαυτού μας και των στοιχείων που περιλαμβάνει ο δικός μας χαρακτήρας ή όπως αυτός εμφανίζεται προς τους έξω.

Η ενασχόληση με τις πράξεις των άλλων λέγεται κατάκριση, και αυτό δεν προσθέτει, αλλά αφαιρεί χρόνο και προσθέτει πίκρα στον εσωτερικό μας άνθρωπο. Η ενασχόληση με τον εαυτό μας και τις δικές μας πράξεις, φέρνει κέρδος και προοπτικές υπέρβασης των προσωπικών μας αδυναμιών. Αυτή είναι μια σπουδαία κατάκτηση η οποία αξίζει, και φέρνει αποτελέσματα στο μέλλον. 

Οι κατακτήσεις της γης και οι κατακτήσεις των επιγείων πραγμάτων και θεμάτων απασχολούν τους ηγέτες των χωρών του πλανήτη, πάνω στον οποίο περνάμε ολόκληρο τον επίγειο βίο μας. Και αυτές οι κατακτήσεις ορίζουν και καθορίζουν και τους κυβερνήτες, οι οποίοι με την σειρά τους παίζουν τον καθοριστικό ρόλο στην καθημερινότητα όλων των υπηκόων τους.

Αυτή είναι η κλασσική οπτική της άσκησης εξουσιών πάνω στον πλανήτη, χωρίς να χρειάζεται να σχολιάσουμε τα υπέρ ή τα κατά κάθε κυβερνήτη κάθε κράτους. Διότι, καθένας έχει το κράτος και τους υπηκόους του, τους οποίους κρίνει, αλλά και ο ίδιος κρίνεται για τους χειρισμούς του στην διαχείριση της εξουσίας που του αναθέτουν ή εν πάσει περιπτώσει ασκεί ο κυβερνήτης. Και αυτός ο κυβερνήτης δεν είναι ένας, αλλά είναι πολλοί, αφού καθένα άτομο δεν έρχεται σε επαφή με τον κυβερνήτη, αλλά με την κυβέρνησή του και τα όργανα άσκησης της εξουσίας, που το κάθε όργανο έχει επωμιστεί να τηρεί. Αυτός είναι ο γενικός κανόνας, η γενική εικόνα της ανθρώπινης κοινωνίας σήμερα, αλλά σε γενικές γραμμές αυτή ήταν πάντοτε με μικρές ή μεγάλες ίσως αποκλίσεις.

Και αυτό αποδεικνύει την ισχύ της εξουσίας, η οποία παρά την δισαρμονία με τους υπηκόους της, συνεχίζει να υφίσταται ως γενική αρχή εξουσίας – τα πρόσωπα εναλλάσσονται στην άσκηση της εξουσίας, και όχι οι εξουσίες – και αυτή η εξουσία παίζει τον καθοριστικό ρόλο στην ποιότητα της ζωής των ατόμων που είναι εξαρτημένα ή υπόκεινται στην συγκεκριμένη εξουσία. Και με βάση αυτή την κοινωνική εικόνα των ανθρωπίνων κοινωνιών, εύκολα γίνεται κατανοητή η διαφορά μεταξύ των ηγετών.

Διότι υπάρχουν ηγέτες που κρίνονται με καλό βαθμό, αλλά υπάρχουν και ηγέτες που κρίνονται με αρνητικό βαθμό, ανάλογα με το πόσο ωφελούνται οι υπήκοοι τους οποίους εξουσιάζει. Και αυτή είναι η αρχή, με την οποία οι άνθρωποι της πίστεως ασκούν τα καθημερινά τους κοινωνικά καθήκοντα, δηλαδή εντάσσονται μέσα στην κοινωνία στην οποία ζουν. Δηλαδή, κατανοούν τις διαφορές μεταξύ των κοινωνικών δεδομένων που είναι υποχρεωτικά, και μεταξύ των ατομικών δεδομένων, τα οποία είναι επιλογές του ατόμου και δεν επιβάλλονται έξωθεν.

Τα άτομα δηλαδή της πίστεως στην Ανάσταση του Χριστού, οι Χριστιανοί δηλαδή, δεν έχουν μόνο τον επίγειο άρχοντα στον οποίο κάνουν υπακοή εξ ανάγκης, αλλά έχουν και έναν άλλο άρχοντα, ο οποίος καθορίζει την επέκεινα του τάφου ζωή, αλλά παρεμβαίνει και στην ατομική καθημερινότητα, προκειμένου το άτομο να υπερβαίνει τα εμπόδια και να αυξάνεται στην δύναμη της πίστεως, μέσω της οποίας αυξάνεται και κατά την εσωτερική του δύναμη, δηλαδή δύναμη θέλησης και σοφίας, ώστε να υπερβαίνει και όχι να παραβαίνει τους επίγειους κανόνες, οι οποίοι – κατά κανόνα – περιορίζουν ή και εμποδίζουν την ελεύθερη επιλογή μεταξύ πολλών δεδομένων.

Αυτή είναι η βασική αρχή της διδασκαλίας του Χριστού. Όχι παράβαση των κοινωνικών αρχών που ορίζουν οι άρχοντες του κόσμου, αλλά αναζήτηση των αρχών που εξοπλίζουν το άτομο με ικανότητα διάκρισης και δύναμη υπέρβασης του ψεύδους και της απάτης, μέσω της αλήθειας και της αρετής. Οι άρχοντες του κόσμου τούτου μεταχειρίζονται αυτές τις μεθόδους, του ψεύδους και της επιθυμίας της απάτης. Ο άρχοντας Χριστός υποδεικνύει στο άτομο, και ενισχύει το άτομο, να κατανοεί το μακροχρόνιο συμφέρον του έναντι του προσωρινού και εφήμερου. Αυτή είναι η σπουδαία κατάκτηση για τον άνθρωπο της πίστεως. 

Για κάθε κατάκτηση απαιτείται στόχος. Τον στόχο τον αποφασίζει και τον χωροθετεί το ενδιαφερόμενο άτομο μέσα στα πλαίσια της προσωπικής του ζωής. Και μπορεί αυτό να ακούγεται εύκολο (όλοι θέλουμε μεγάλους στόχους), αλλά ξεχνάμε ότι όσο μεγαλύτερος είναι ο στόχος, τόσο μεγαλύτερος κόπος θα απαιτηθεί για την κατάκτησή του. Και τους μεν κόπους θα τους καταβάλλει το ενδιαφερόμενο άτομο, αλλά τις διαδικασίες για τη κατάκτηση δεν τις καθορίζει το άτομο, αλλά είναι προκαθορισμένες, εκτός εάν πρόκειται για κάτι σπάνιο, το οποίο, ή με το οποίο, δεν έχει ασχοληθεί κανείς νωρίτερα.

Διότι οι γνωστοί στόχοι έχουν απασχολήσει νωρίτερα άλλους ενδιαφερόμενους, και η πολιτεία έχει θέσει τους κανόνες για την κατάκτηση, άρα το κάθε νέο πρόσωπο που ενδιαφέρεται για τον ίδιο στόχο, θα πρέπει να εφαρμόσει τις ήδη γνωστές διαδικασίες για να θεωρηθεί νόμιμη η κατάκτησή του. Χωρίς νομιμότητα ενεργειών, η κατάκτηση είναι άκυρη, αν και το άτομο μπορεί να έχει επιτελέσει ένα σπουδαίο άθλο. Η νομιμότητα προηγείται, και χωρίς νομιμότητα ο κόπος πάει χαμένος.

Και αυτή είναι η εμπειρία όσων τόλμησαν να αμφισβητήσουν την αξία, και τον ρόλο των προβλεπόμενων από το νόμο διαδικασιών. Έχασαν τον χρόνο και τους κόπους τους, και αυτό ισχύει σε κάθε ζήτημα, στο οποίο κάποιο άτομο θέλει να δοκιμάσει τις δικές του δυνάμεις και ιναότητες. Όλα κρίνονται. Η νομιμότητα δεν κρίνεται, αλλά αυτή κρίνει το τελικό αποτέλεσμα, εάν κατακτήθηκε με νόμιμο τρόπο, ή πρέπει να απορριφθεί ως παράνομη πράξη επιτυχούς επιτυχίας. Και αυτός είναι μεγάλος κίνδυνος, γνωστός στα αγωνίσματα για την κατάκτηση τίτλων μεγάλων ή και μικρών βραβείων. Η νομιμότητα προέχει, και η έλλειψή της στέλνει την επιτυχία στο καλάθι των αχρήστων.

Άρα, κάθε ενδιαφερόμενο άτομο έχει την απλή υποχρέωση, πριν ξεκινήσει την πορεία μιας καλής – κατά τα άλλα – κατάκτησης, να εξερευνήσει και τις νομικές υποχρεώσεις, ώστε να κινείται μέσα στα όρια που προβλέπουν οι κανόνες και ο νόμος. Διαφορετικά κινδυνεύει να χάσει τον κόπο και την προσπάθειά του. Και επειδή αυτά είναι γνωστά στους σύγχρονους αγώνες, οι οποίοι και αποφέρουν σοβαρά κέρδη στον νικητή, είναι χρήσιμο την ίδια τακτική να ακολουθούμε και όταν θελήσουμε να κατακτήσουμε ένα σπουδαίο – για εμάς – στόχο.

Η μελέτη των προβλεπομένων νόμων και κανόνων είναι απαραίτητη, αφού υπάρχει ο κίνδυνος της απώλειας. Και όσο σοβαρός είναι ο στόχος, και όσο σοβαρό κόστος θα έχει στην προσωπική μας ζωή, τόσο μεγαλύτερη εξέταση και έλεγχος απαιτείται, ώστε το άτομο να μην ακολουθήσει λάθος πορεία, αλλά να παραμείνει εντός της νομιμότητας, η οποία και θα κρίνει την τελική επιτυχία ή όχι της κατάκτησης. Εάν κάποιος δεν λειτουργεί μέσα στον αγώνα σύμφωνα με τους προβλεπόμενους νόμους και κανόνες, τότε ο αγώνας του είναι μάταιος και ο κόπος χαμένος.

Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτός είναι κεντρικός άξονας κάθε καλοπροαίρετης προσπάθειας για επιτυχία. Η γνώση και η συμμόρφωση με τον νόμο, ο οποίος προβλέπεται για τον συγκεκριμένο αγώνα. Διότι, άλλος νόμος προβλέπει για το ποδόσφαιρο, και άλλος για την ορειβασία. Η κατάκτηση του στόχου ανήκει στο άτομο. Η νομοθεσία ανήκει στον δημιουργό του αγωνίσματος, και στον ρυθμιστή των διατάξεων. Το τελικό αποτέλεσμα κρίνεται από τον κριτή, αλλά με βάση τα πραγματικά γεγονότα και τις προβλέψεις του νόμου. Χατίρια και προσωποληψίες δεν υπάρχουν στην διδασκαλία του Χριστού. 

Κάθε κατάκτηση προϋποθέτει και στόχο, ανεξάρτητα εάν πρόκειται για ένα ή περισσότερους στόχους. Κάθε κατάκτηση απαιτεί και τον δικό της στόχο, κύριο ή δευτερεύοντα, και δεν υπάρχει καμία εξαίρεση. Ακόμη και όταν κάτι συμβαίνει χωρίς να το περιμένουμε ως αποτέλεσμα της πορείας σε άλλον στόχο, ακόμη και σε αυτή την περίπτωση η κατάκτηση εγγράφεται μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της προσπάθειάς μας για την κατάκτηση ενός μεγαλύτερου στόχου, άρα ο κανόνας ως αρχή, δηλαδή ότι καμία κατάκτηση δεν υπάρχει χωρίς στόχο, παραμένει σε ισχύ και δεν αμφισβητείται σε καμία περίπτωση.

Κεντρικό, λοιπόν, ρόλο για μια κατάκτηση, δηλαδή για μία αλλαγή, μια βελτίωση της υφιστάμενης καλής ή κακής κατάστασης, αποτελεί ο εντοπισμός ενός στόχου, προς τον οποίο στρέφονται όλες μας οι διαθέσιμες δυνάμεις, προκειμένου να τον κατακτήσουμε, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την βελτίωση της προσωπικής μας ζωής στην ατομική – και όχι μόνο – καθημερινότητα.

Άρα, ο καθορισμός ενός στόχου είναι απαραίτητος, διότι αυτός ο στόχος ως κέντρο θα παίξει τον καθοριστικό ρόλο και ως προς την χάραξη της πορείας προς την κατακτηση του. Αυτό συμβαίνει σε ένα ταξίδι με το αεροπλάνο, το αυτοκίνητο, το καράβι. Κάθε μετακίνηση προϋποθέτει τον στόχο, προς τον οποίο θα κινηθεί η ζωή την επόμενη στιγμή, ώρα, μέρα, χρόνο, αιώνες ή και ολόκληρη την προσωπική μας ζωή. Και αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο για όποιο άτομο ενδιαφέρεται για να κατακτήσει, όχι μόνο τα αναγκαία για την επιβίωσή του στην καθημερινότητα, αλλά έχει προσωπικό ενδιαφέρον και για κατακτήσεις πέραν αυτής, δηλαδή κατακτήσεις του μέλλοντος, εγγύς, απώτερου, απώτατου ή και αιώνιου για όσους πιστεύουν στον Χριστό, στην διδασκαλία του, και στο Σύμβολο της Πίστεως.

Διότι, ο στόχος του Χριστού όταν κατέβηκε από τον ουρανό, δεν ήταν να μάς τιμωρήσει, να μας κρίνει και να μάς κατακρίνει για τα λάθη και τις ανοησίες μας, αλλά στόχος του ήταν να αποκαλύψει την αλήθεια της ζωής. Και μάλιστα, όχι μόνο της καλύτερης καθημερινότητας – αυτό ήταν το πρώτο του  μέλημα όπως περιγράφεται στην Καινή Διαθήκη με τις παρεμβάσεις του στις ανάγκες της τότε τοπικής κοινωνίας -, αλλά στόχος του ήταν να μάς αποκαλύψει και άλλους στόχους, στόχους πέραν των ορατών και σημερινών αναγκαίων, στόχους τους οποίους μόνον όσοι ενδιαφέρονται να κατακτήσουν μπορεί να τους κατανοήσουν.

Διότι, όπως περνώντας απ έξω από μια τράπεζα δεν σημαίνει ότι πήρα και τα χρήματα, έτσι και στις κατακτήσεις που αποκάλυψε ο Χριστός, μόνο όποιο άτομο  ενδιαφέρεται προσωπικά, μπορεί να τους κατακτήσεις. Με το ζόρι δεν υπάρχει καμία κατάκτηση.

Προϋπόθεση της ανταποδοτικής πίστεως, για την οποία μίλησε και δίδαξε ο Χριστός, είναι η ελεύθερη βούληση, η προσωπική επιθυμία από το άτομο, που θέλει, και είναι διαθέσιμο, να υποστεί την ταλαιπωρία για την κατάκτηση αυτή. Ο όρος της ελευθερίας είναι ο πρώτος αναγκαίος  στόχος και όχι ο τελευταίος. Διότι μόνο το ελεύθερο άτομο μπορεί να αξιοποιήσει την ανταπόδοση, δεδομένου ότι ο θεός ανταποδίδει πρώτα στο φυσικό πρόσωπο που αναζητά την ανταπόδοση, και μετά στο περιβάλλον του το κοινωνικό. Χωρίς το άτομο που έχει πραγματικό ενδιαφέρον για την κατάκτηση για την οποία μίλησε και δίδαξε ο Χριστός, δεν μπορεί να υπάρξει καμία κοινωνική κατάκτηση για τους πολλούς.

Κατάκτηση δεν υπάρχει, μέχρι να φτάσει το ενδιαφερόμενο άτομο στο τέλος της διαδρομής, δηλαδή να φτάσει στον στόχο, τον οποίο είχε θέσει όταν ξεκίνησε αυτή την συγκεκριμένη πορεία. Τυχόν αλλαγή στόχου κατά την πορεία υπάρχουν πολλές πιθανότητες η κατάκτηση να αποτύχει και το άτομο να χάσει οτιδήποτε έχει επενδύσει στην συγκεκριμένη απόφασή του να κατακτήσει ένα σημαντικό – για τον ίδιο – στόχο.

Και αυτό δηλώνει ότι πριν ξεκινήσει κάποιο άτομο ένα ταξίδι για ένα στόχο, πρέπει να έχει ελέγξει στον ύψιστο βαθμό την αξία του στόχου, δηλαδή να αξίζει τους κόπους της κατάκτησης. Διότι, όλοι οι στόχοι περιστοιχίζονται από απαιτήσεις και εμπόδια, και, μάλιστα, όσο πιο υψηλοί είναι οι στόχοι, τόσο μεγαλύτερα είναι τα εμπόδια, οι απαιτήσεις, αλλά και οι συναγωνισμοί ή και ανταγωνισμοί από κάποιους άλλους δίπλα του.

Με λίγα λόγια, δεν αρκεί μόνο η ωραία εικόνα των “μεταλλίων” της κατάκτησης, αλλά θα πρέπει το άτομο να έχει εξερευνήσει και όλες τις κρυφές – ή και απόκρυφες πολλές φορές – απαιτήσεις για την άφιξη στον στόχο. Και αυτή η έρευνα δεν αφορά τους άλλους, αλλά αποκλειστικά το ενδιαφερόμενο άτομο, το οποίο και θα πληρώσει το κόστος της διαδρομής. Και αυτό το κόστος δεν είναι μόνο οικονομικό – θα μπορούσε αυτό να είναι προβλέψιμο -, αλλά το μεγαλύτερο κόστος αφορά τα πράγματα που θυσιάζει το άτομο, προκειμένου να ασχοληθεί με την διαδρομή σε κόπους και χρόνο, αφήνοντας άλλα θέματα της καθημερινότητας – και όχι μόνο – στην άκρη.

Και αυτή η αθέατη πλευρά του κόστους απαιτεί υψηλή προσωπική ανάλυση σχέσης κόστους και κέρδους. Δηλαδή εάν το κέρδος είναι ασήμαντο, προφανώς κανείς δεν θα θέλει να επενδύσει και να θυσιάσει πολύτιμο χρόνο, χρήμα και κόπο. ‘Αρα, οι υπολογισμοί πρέπει να είναι σοβαροί και υπεύθυνοι με αριθμητικές προσεγγίσεις, όπως εξήγησε ο Χριστός προκειμένου για θέματα της ζωής, παρούσας καθημερινής, αλλά και μέλλουσας.

Το παράδειγμα που όλοι σχεδόν γνωρίζουμε για το θέμα αυτό είναι το ξεκίνημα ενός αεροπλάνου για ένα ταξίδι. Στην περίπτωση αυτή ο υπεύθυνος πιλότος είναι υποχρεωμένος, όχι μόνο να ξέρει τον τελικό του στόχο και προορισμό, αλλά να έχει ελέγξει και το σκάφος, εάν έχει την ικανότητα, τα όργανα και τα εφόδια, για τον προορισμό που πρέπει να φτάσει. Πρόχειροι υπολογισμοί δεν αρκούν, για να είναι το αποτέλεσμα ασφαλές και η άφιξη στον στόχο επιτυχής. Και αυτό το απλό στοιχείο της φροντίδας και του ελέγχου για τους ανθρώπους της πίστης το τόνισε και το ανέλυσε ο ίδιος ο Χριστός.

Η επιθυμία για ζωή, παρούσα και μέλλουσα, είναι μέσα στους στόχους της πίστης στην δύναμη που διαθέτει ο Χριστός. Όμως, το ταξίδι και την διαδρομή δεν την κάνει ο Χριστός – αυτός το έκανε με επιτυχία εφάπαξ -, αλλά το κάνει ή θέλει να το κάνει το άτομο, που αγαπά – ή τουλάχιστον έτσι λέει – τον Χριστό, και θα πρέπει να συμπεριφερθεί με σοφία ελάγχου όλων των παραμέτρων μιας τέτοιας αναζήτησης και κατάκτησης του στόχου, όπως το εξήγησε ο Χριστός στην υγιαίνουσα διδασκαλία του.

Οι προχειρότητες και η επίκληση της συνδρομής του Χριστού στις δύσκολες ώρες του ταξιδιού, δεν θα φέρουν αποτέλεσμα, διότι η σοφία προσδιορίζει και τον χαρακτήρα της πίστης στον παντοδύναμο θεό. Οι μωρές παρθένες είχαν ξεκινήσει με κέφι για την συμμετοχή τους στον γάμο. Απέτυχαν, αν και χτύπησαν παράκαιρα την κλειστή θύρα!