Αρχεία για: Ιανουάριος 2026

Οι άνθρωποι του 21ου αιώνα ζούμε μια διαφορετική εμπειρία μέσω της τεχνολογίας, η οποία έχει διευρύνει τους ορίζοντες της κοινωνικής, αλλά και της προσωπικής μας ζωής στην καθημερινότητα. Διότι η δική μας καθημερινότητα, με τις τεχνολογικές εφαρμογές που χρησιμοποιούμε όλοι πλέον, έχει εισέλθει σε άλλη εποχή, την οποία οι παλαιότεροι δεν μπορούσαν να φανταστούν.

Ωστόσο, αυτά αφορούν μόνο την εξωτερική μας εικόνα, εάν δηλαδή κάποιο άτομο μάς παρακολουθεί από μακριά. Διότι το άτομο ως προσωπικότητα, δεν έχει υποστεί καμία ή σχεδόν καμία αλλαγή, πλην της ευκολίας με την οποία επικοινωνούμε και κινούμαστε μέσω της τεχνολογίας. Βέβαια, όλα αυτά είναι ανακαλύψεις έξω από το ανθρώπινο σώμα, και αυτό δηλώνει ότι έχουμε μεγάλη εργασία να κάνουμε για τους εαυτούς μας. Διότι, αυτές οι ανακαλύψεις που χρησιμοποιούμε στην ατομική και κοινωνική μας καθημερινότητα, δεν προσθέτουν και δεν αφαιρούν από τις ανθρώπινες αξίες, οι οποίες και έχουν μεγαλύτερη – υπογραμμίζω το μεγαλύτερη – αξία από τις ανακαλύψεις που  βελτιώνουν μόνον την προσωπική μας καθημερινή πρακτική ζωή.

Διότι η συνέχεια αυτών των ανακαλύψεων δεν είναι βέβαιο ότι θα παρατείνει σε χρόνο την προσωπική μας ζωή, και πιθανότατα δεν θα μειώσει και τις κοινωνικές μας ανισότητες. Άρα, όποιο άτομο ενδιαφέρεται να επεκτείνει και να εξιχνιάσει τα όρια που δεν αναφέρονται μόνον στην βελτίωση της ατομικής του καθημερινότητας, έχει μεγάλο δρόμο να διανύσει, αφού οι τεχνολογικές μας βελτιώσεις δεν μπορούν να αλλάξουν και τον χαρακτήρα του ατόμου.

Και αυτή η πλευρά της εξιχνίασης, δηλαδή του εσωτερικού μας ανθρώπου των αισθημάτων και των σκέψεων, παραμένει ένας άγνωστος προορισμός, για το άτομο που ψάχνει να καταλάβει τον εαυτό του, και τί γίνεται γύρω του σήμερα, αλλά και τί έγινε στο παρελθόν, που όμως έχει σήμερα επιπτώσεις στην προσωπική του ζωή. Και αυτή η εξερεύνηση και εξιχνίαση δεν είναι εύκολη, διότι δεν διαθέτει – ακόμη τουλάχιστον – προδιαγραφές μηχανικής αναζήτησης, αλλά απαιτεί προσωπική μέριμνα και αναγνώριση της αδυναμίας για ορθή διάγνωση και βελτίωση στην μη ορατή περιοχή του ψυχικού μας κόσμου.

Και η διδασκαλία του Χριστού έρχεται να καλύψει αυτό το κενό στις μέχρι τώρα γνώσεις κάθε ενδιαφερόμενου ατόμου. Ο εσωτερικός μας άνθρωπος δεν συγχέεται με τους γύρω ανθρώπους, αλλά αποτελεί τον απόλυτα προσωπικό μας χώρο ευθύνης. Και αυτό σημαίνει ότι το άτομο είναι υπεύθυνο για την εξιχνίαση και κατανόηση των προσωπικών του ζητημάτων ζωής, και όχι οι άλλοι άνθρωποι απ’ έξω. Άρα το ενδιαφερόμενο άτομο αποφασίζει τους τρόπους με τους οποίους θα αναζητήσει και θα κατανοήσει καλύτερα την διδασκαλία του Χριστού, προκειμένου να την εφαρμόσει για την δική του βελτίωση της προσωπικής του καθημερινότητας.

Το τι λένε οι άλλοι μπορεί να είναι καλό. Αλλά το άτομο, όπως και με τα φάρμακα, ξέρει αν μια διδασκαλία φέρνει ανακούφιση ή φέρνει βάρος και αδιέξοδα. Κριτής των αποτελεσμάτων είναι πάντα το άτομο που ξεκινά μια αγωγή, για να βρει τον δρόμο από τα μέχρι εκείνη την στιγμή προσωπικά του ερωτήματα και αδιέξοδα. Η ζωντανή παρουσία του Χριστού ενισχύει τις δυνάμεις που διαθέτουμε. Δεν τις καταργεί, αλλά τις τροποποιεί, ώστε να συμβάλλουν στην συνέργεια μεταξύ θεού και ατόμου, για να ξεπεράσει τα θέματα που το απασχολούν, και δηλητηριάζουν την προσωπική του καθημερινότητα. 

Η εξερεύνηση δεν ανήκει μόνο στους άλλους, αλλά, όταν πρόκειται για προσωπικά θέματα, περιορίζεται μόνο στο άτομο που βιώνει την δική του καθημερινή πραγματικότητα, και παίρνει αποφάσεις μέσα από τις δικές του επιλογές, εφόσον, βεβαίως, πρόκειται για ενήλικο άτομο και ελεύθερο από εξαρτήσεις και ανελαστικές υποχρεώσεις.

Αυτή η θέση του ελεύθερου ατόμου φέρνει και τις προσωπικές ευθύνες για οτιδήποτε αποφασίζει για την ζωή του μέσα στην προσωπική του καθημερινότητα. Δεν ευθύνεται η κοινωνία για τα προσωπικά μας λάθη. Δεν φταίει το δέντρο πχ πάνω στο οποίο χτύπησε το αυτοκίνητό μας έξω από τον δρόμο γιατί τρέχαμε με ανεξέλεγκτη ταχύτητα, ή “φύτρωσε” η κολώνα του ρεύματος στο πεζοδρόμιο, αλλά η ευθύνη ήταν δική μας προσωπική.

Όλα αποφασίζονται με την δική μας ευθύνη, όταν πρόκειται για προσωπικές μας υποθέσεις. Οι γύρω άνθρωποι, και η κοινωνία, και οι συνθήκες, είναι υποχρεωτικές συντεταγμένες, μέσα στις οποίες καθένα άτομο παίρνει τις αποφάσεις μετά από τις δικές του επιλογές. Έξω από αυτά τα όρια, η ευθύνη είναι προσωπική και δεν μεταφέρεται. Για τον λόγο αυτό και ο Χριστός εξήγησε ότι η υπέρβαση δεν είναι πάντα ο ενδεδειγμένος τρόπος μέσα στην προσωπική μας καθημερινότητα. Εάν μάθεις να υπερβαίνεις τους ισχύοντες νόμους και συνθήκες ζωής, κάποια στιγμή θα το πληρώσεις με υψηλό τίμημα.

Η εντύπωση που έχουμε όλοι οι άνθρωποι ότι κάποιοι είναι υπεράνω του νόμου, είναι ασθενική και δεν ισχύει για όλες και για όλα τα θέματα. Η οδηγία του Χριστού δεν είναι να τρέχετε με το αυτοκίνητό σας με πεντακόσια χιλιόμετρα την ώρα, αλλά να πάρετε το αεροπλάνο που θα συντομεύσει τον χρόνο της διαδρομής. Το αεροπλάνο, κατά το παράδειγμά μου, στηρίζεται σε άλλους νόμους, και όχι στους νόμους των δρόμων που κινούνται τα αυτοκίνητα. Όποιος θέλει να έχει λιγότερους κινδύνους, πρέπει να επιλέγει το μεταφορικό του μέσον, και να μην υπερβαίνει απερίσκεπτα τα υφιστάμενα όρια, γιατί τότε δεν υπάρχει κάλυψη από πουθενά.

Στον θάνατο ή τον τραυματισμό δεν υπάρχει αντίκρυσμα. Τα όρια που ξέρουμε, τα υφιστάμενα όρια, είναι εξερευνήσιμα και εν πολλοίς γνωστά. Ο Χριστός δεν συνέστησε παράβαση ή παραβίαση αυτών των ορίων, αλλά έδωσε άλλη κατεύθυνση στις αναζητήσεις μας, εάν αυτά τα όρια δεν μάς ικανοποιούν. Η μετακίνηση των ορίων, προϋποθέτει εξάντληση των υπαρχόντων εντός των ορίων πραγμάτων. Και για να πάμε σε άλλη μετακίνηση, υπάρχουν οι προϋποθέσεις και οι νέοι κανόνες που ισχύουν πλέον στο νέο περιβάλλον.

Το αεροπλάνο, κατά το παράδειγμά μου, δεν κινείται πάνω στους αυτοκινητόδρομους, και δεν οδηγείται από τον καθένα, αφού η οδήγηση απαιτεί γνώση και εμπειρία, πολύ ανώτερη από αυτή που απαιτείται για ένα αυτοκίνητο. Όποιο άτομο επιθυμεί να ταξιδέψει, όχι πατώντας πάνω στην γη αλλά στους αιθέρες, πρέπει να μάθει καλά το μάθημά του, γιατί η πτώση του, όπως και του Ίκαρου, θα είναι χωρίς επιστροφή.

Τα ανεξιχνίαστα όρια δεν αφορούν μόνο την επίγεια εικόνα, αλλά επεκτείνονται και σε άλλες, μη ορατές διαστάσεις, που προσφέρουν βέβαια άλλες ταχύτητες και άλλες δυνατότητες, αλλά όλα αυτά είναι συνυφασμένα με την ανώτερη ατομική ευθύνη. Τα μαθήματα του Χριστού δεν είναι μόνο για να κερδίζουμε πάνω στην γη,υπογραμμίζω το μόνο, αλλά καρδίζουμε και όταν προσπαθούμε να εξιχνιάσουμε και όσα δεν φαίνονται ακόμη, αλλά ξέρουμε ότι έρχονται και μάλιστα με αμείλικτη δύναμη και ένταση στην προσωπική μας καθημερινότητα.  

Η περιορισμένη σε χρόνο παραμονή μας πάνω στην γη ανεξάρτητα από θέση και δύναμη που μπορεί να διαθέτει κάποιο άτομο, είναι απόλυτη. Κανένα άτομο δεν υπερέβη τον δικό του χρόνο, αλλά όλοι κινούμαστε μέσα στα ατομικά μας όρια, μετά από τα οποία όλοι παύουμε να είμαστε πάνω στην γη.

Και αυτό δεν είναι για να βάζουμε τα κλάματα – έτσι κι αλλιώς όσο και αν κλάψει κάποιος δεν μπορεί να γίνει κάποια σοβαρή αλλαγή στο όριο του χρόνου που θα μείνει πάνω στην γη – αλλά είναι για να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει. Όχι για το πώς θα υπερβούμε τα χρονικά μας όρια, αλλά για το πώς θα κάνουμε καλύτερη χρήση της εδώ παραμονής μας, και θα απολαύσουμε τον χρόνο χωρίς κλάματα και χωρίς ανόητες πράξεις που δεν μπορούν να προσθέσουν χρόνο, αλλά μάλλον θα είναι σπατάλη και χάσιμο χρόνου από τον λίγο χρόνο που μπορεί κάποιο άτομο να έχει στην διάθεσή του πάνω στην γη.

Και αυτό είναι μια καλή εξερεύνηση. Δηλαδή, τί μπορώ να κάνω, ώστε ο χρόνος που θα έχω στην διάθεσή μου να αξιοποιηθεί με τον καλύτερο τρόπο; Σε ποιους τομείς της προσωπικής μου καθημερινότητας να επενδύσω τον χρόνο και τις διαθέσιμες δυνάμεις μου; Ποιά είναι τα καλύτερα θέματα με τα οποία αξίζει να ασχοληθώ και να προσθέσω: Και ο κατάλογος των ερωτημάτων είναι απέραντος, γιατί είμαστε οκτώ δισεκατομμύρια άνθρωποι με διαφορετικές ανάγκες στην προσωπική και κοινωνική μας ζωή, άρα τα ερωτήματα και οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες για τον καθένα/μία από εμάς, διότι δεν τίθενται μόνο τα σημερινά ερωτήματα, αλλά έχουν σειρά τα ερωτήματα της επόμενης μέρας και των επόμενων χρόνων, και η αλυσίδα είναι – προς το παρόν – χωρίς κανένα τέλος.

Και αυτό το ατέρμονο ερώτημα, ατέρμονο τόσο ως προς τον χρόνο όσο και στο περιεχόμενο, απασχολεί όλους του ζωντανούς ανθρώπους, ανεξάρτητα από περιοχή και συνθήκες διαβίωσης. Διότι, η πορεία της ατομικής μας καθημερινότητας δεν είναι θεωρία, αλλά είναι μια οδυνηρή – πολλές φορές – πραγματικότητα, την οποία το άτομο καλείται να την αντιμετωπίσει με τα εφόδια που διαθέτει το ίδιο το άτομο, και όχι, βέβαια, οι άλλοι γύρω του.

Διότι οι στιγμές είναι πάντα – κατά κανόνα – προσωπικές, και οι άλλοι παραμένουν έξω από τις δικές μας αποφάσεις και συνέπειες. Και αυτό πολλές φορές δημιουργεί προβλήματα. Διότι ζούμε όλοι μέσα στην κοινωνία, ανεξάρτητα από τον αριθμό των μελών της, και είναι φυσικό αυτό να μάς επηρεάζει.

Ωστόσο, αυτό δεν είναι όλη η αλήθεια. Διότι οι αποφάσεις είναι πάντα απόλυτα προσωπικές, και οι συνέπειες πρώτα αφορούν το άτομο που παίρνει μια απόφαση, και μετά – πιθανόν – και τους γύρω του. Και αυτή η αλήθεια της προσωπικής μας ζωής, φέρνει το άτομο σε θέση υποχρεωτικής ευθύνης. Μιας ευθύνης που πολλές φορές δεν την κατανοούμε, μέσα από τις γύρω μας κοινωνικές συνθήκες και πιέσεις, με αποτέλεσμα οι αποφάσεις μας να μην κινούνται στο φάσμα του συμφέροντος, αλλά της εξυπηρέτησης αναγκών άλλων ανθρώπων, παραβλέποντας την αλήθεια, η οποία θα ήταν και η καλύτερη επιλογή.

Διότι οι επιλογές μας δεν αφορούν κατά κανόνα μόνο την εικόνα της στιγμής, αλλά οι πράξεις που θα ακολουθήσουν, ενέχουν μη ορατούς ακόμη κινδύνους, και αυτό μπορεί να είναι καταστροφικό. Για τον λόγο αυτό και ο Χριστός δεν απέρριψε την εφήμερη αλήθεια των αναγκών μας, αλλά επεσήμανε την ανάγκη να αναζητούμε και την αλήθεια σε όλο το δυνατό φάσμα της προσωπικής μας αντίληψης, προκειμένου να μην βρεθούμε στην δυσάρεστη θέση να μετανοούμε, ενώ θα μπορούσαμε να έχουμε αποφύγει την βιασύνη, κατανοώντας καλύτερα την αλήθεια που δεν φαίνεται ακόμη, αλλά θα έρθει να μάς συναντήσει στο μέλλον. 

Η εξερεύνηση και η εξιχνίαση, δηλαδή η ανίχνευση στοιχείων, είναι από τις σοβαρότερες εργασίες του σύγχρονου κόσμου, αρκεί να ρίξουμε μόνο μια ματιά στον τρόπο που ζούμε τον 21ο αιώνα σε όλο τον πλανήτη. Οτιδήποτε τεχνικό ή τεχνολογικό εργαλείο είναι δημιούργημα μέσα από τη ανθρώπινη εξιχνίαση και εξερεύνηση, και δεν έπεσε ως κομήτης εκ του ουρανού.

Κάποια ανθρώπινα μυαλά δούλεψαν πάνω στις πρακτικές ανάγκες, και ανακάλυψαν οτιδήποτε χρησιμοποιούμε εμείς στην ατομική μας καθημερινότητα και όχι μόνο. Διότι η καθημερινή ζωή των σύγχρονων ανθρώπων δεν είναι απλή, αλλά πολυσύνθετη και πολυεπίπεδη. Από τα μέσα επικοινωνίας και μεταφοράς, μέχρι τα μέσα ψυχαγωγίας και διατροφής, συνιστούν ένα σύνολο ανακαλύψεων, το οποίο σε προηγούμενες εποχές δεν ήταν γνωστό ούτε καν κατά φαντασία.

Το ανθρώπινο μυαλό, προικισμένο με την ικανότητα της φαντασίας και της υλοποίησης των οραμάτων, κατάφερε να φέρει στην πρακτική ζωή, όσα οι προηγούμενες γενιές δεν είχαν φανταστεί ούτε καταφέρει. Και αυτό αποδεικνύει την ευρύτητα των ικανοτήτων που διαθέτει το ανθρώπινο μυαλό σε σχέση με κάθε άλλο δημιούργημα πάνω στον πλανήτη. Ο “κατασκευαστής”, δηλαδή, δεν έστειλε το όν που ονομάζεται άνθρωπος “ξυπόλυτο στ’ αγκάθια”, αλλά του έδωσε και όλα τα εφόδια στο σώμα του, όλα εκείνα, δηλαδή, τα εφόδια με τα οποία θα επιβίωνε, και θα έφερνε σε πέρας την αποστολή του.

Και αυτό είναι αποκαλυπτικό. Διότι, μπορεί στις προηγούμενες γενιές αυτά που εμείς βιώνουμε να μην υπήρχαν ούτε στην φαντασία των ανθρώπων, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είχαν και τα εφόδια για να προχωρήσουν στις εξιχνιάσεις και εξερευνήσεις αυτές. Απλούστατα, όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και των καταστάσεων αποδοχής – πολλά πράγματα και σήμερα ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που δεν τα δέχονται ως πραγματικότητα, πχ την προσελήνωση στο φεγγάρι  – τότε άνοιξαν τα μάτια μας να δούμε την νέα αποκάλυψη, και να περάσουμε στην ανακάλυψη και χρήση όλων αυτών που συνθέτουν το κοινωνικό μας καθημερινό περιβάλλον.

Και αυτή η αλήθεια αποδεικνύει την σοφία του δημιουργού σε σχέδιο και προβλεψιμότητα συνθηκών και υλικών επιβίωσης. Τα απαραίτητα νερό και αέρας, τα δύο στοιχεία από τα οποία εξαρτάται η ζωή όλων των κατοίκων του πλανήτη, υπάρχουν σε αφθονία εδώ και αιώνες από καταβολής του κόσμου. Οι τροφές επίσης. Και οι καιρικές συνθήκες, αυτές που επηρεάζουν την προσωπική μας καθημερινότητα, και αυτές είναι κάτω από τις δυνατότητες διαχείρισης του ανθρώπου, άσχετα από τα λάθη και τις παραλείψεις μας.

Και αυτά είναι μόνο το περίβλημα και το φαινόμενο. Διότι όσοι εμπλέκονται στην εξερεύνηση και εξιχνίαση των δυνατοτήτων της δημιουργίας από τον άνθρωπο, ξέρουν ότι υπάρχουν όρια ανεξιχνίαστα, πολύ πέραν των όσων ήδη μπορούμε να κατανοήσουμε και να θέσουμε κάτω από τον έλεγχό μας σήμερα. Ο – κατά τα άλλα – άγνωστος  δημιουργός έχει αφήσει την σφραγίδα της δικής του σοφίας πάνω σε κάθε μας ανάγκη για επιβίωση και βελτίωση της ατομικής και κοινωνικής μας καθημερινότητας. Ο Χριστός εξήγησε ότι όπως κάθε γονιός μεριμνά για το παιδί του, έτσι και ο δημιουργός έχει μεριμνήσει για την δική μας επιβίωση, άσχετα από τον βαθμό της δικής μας κατανόησης των μέτρων της δικής του δύναμης και αγάπης.