Αρχεία για:2026

Τα μηνύματα που έχουν αξία για εμάς, δηλαδή την προσωπική μας ζωή, είναι αυτά για τα οποία έχουμε ενδιαφέρον και μάς απασχολούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Όλα τα υπόλοιπα τα διαγράφουμε ή μάς ενοχλούν, και δεν δείχνουμε κανένα ενδιαφέρον. Και αυτή είναι μια ειδοποιός διαφορά. Διότι όταν κάτι μάς ενδιαφέρει, κυρίως στην προσωπική μας ζωή, τότε το μήνυμα έχει νόημα και αξία, ανάλογα με το πόσο ενδιαφέρον έχουμε για το θέμα.

Δηλαδή, το δικό μας ενδιαφέρον παίζει ρόλο στην αξιολόγηση του μηνύματος, και όχι το περιεχόμενο μόνο του μηνύματος. Μικρό ενδιαφέρον για το θέμα, μικρή αξία και για το μήνυμα που έφτασε. Μεγάλο ενδιαφέρον για το θέμα, μεγάλη αξία και για το μήνυμα που έφτασε σε εμάς. Αυτό είναι το κριτήριο και όχι αυτό καθαυτό το μήνυμα μόνο.

Εμείς αξιολογούμε με βάση τα προσωπικά μας ενδιαφέροντα και ερωτηματικά. Και αυτή η παρατήρηση της προσωπικής αξιολόγησης για κάθε μήνυμα, αποδεικνύει και τα προσωπικά μας ενδιαφέροντα εκείνη την στιγμή ή εκείνη την περίοδο. Άλλα ενδιαφέροντα έχουμε στην νεανική ηλικία, και άλλα στην ώριμη ή την τρίτη ηλικία, χωρίς αυτός ο κανόνας να έχει όρια ή απαγορεύσεις.

Σε κάθε, όμως περίπτωση, το μήνυμα πρέπει να έχει σχέση με τα προσωπικά μας ερωτήματα και αναζητήσεις, εάν δεν έχουμε παραιτηθεί από τα ενδιαφέροντα της ζωής. Και αυτή η παράμετρος, δηλαδή του προσωπικού μας ενδιαφέροντος, έχει μεγάλη σημασία στην προσέγγιση του ατόμου για να κατανοήσει την διδασκαλία του Χριστού για προσωπική του εφαρμογή μέσα στην ατομική του καθημερινή επαφή με τον κόσμο και τον εαυτό του.

Διότι, όπως σημειώθηκε παραπάνω, χωρίς το προσωπικό μας ενδιαφέρον δεν φτάνουν μηνύματα, ή – και εάν φτάσουν – τα απορρίπτουμε χωρίς εξήγηση. Διότι είναι γνωστό ότι ο Χριστός όταν ήταν εδώ στην γη, δεν πίεσε και δεν εξανάγκασε κανένα να τον ακολουθήσει. Η προσέλευση στα μαθήματά του ήταν – κατά κανόνα – εθελοντική, και είχε σχέση με τις αναζητήσεις κάθε ενδιαφερόμενου προσώπου που τον αναζητούσε.

Διότι τότε έχει αξία το μήνυμα του Χριστού. Όταν το άτομο έχει ενδιαφέρον προσωπικό, και όχι όταν πηγαίνει από συνήθεια ή εξαναγκασμό. Διότι τότε είναι σχεδόν χαμένος ο κόπος και ο χρόνος. Διότι στο εσωτερικό του ατόμου δεν περνάει ο σπόρος, από τον οποίο θα προέλθει το κέρδος του μαθητή-ακροατή. Διότι ο Χριστός δεν μάζευε χρήματα, αλλά ήθελε να δώσει δωρεάν τα μαθήματά του για να τα αξιοποιήσουν όσοι είχαν ενδιαφέρον, και όχι αναγκαστικά.

Το σύνολο των προσώπων που περιγράφονται στην Καινή Διαθήκη ότι πλησίασαν τον Χριστό, ήταν άτομα με ανάγκες προσωπικές, ή ερωτήματα τα οποία δεν μπορούσαν να βρουν απαντήσεις με τις γνώσεις που είχαν μέχρι τότε. Και ο Χριστός δεν άφησε καμία ανάγκη χωρίς να ανταποκριθεί, εάν το πρόσωπο είχε, βέβαια, ενδιαφέρον.

Και αυτή είναι η βάση της αποδοχής της διδασκαλίας του Χριστού. Όλα ξεκινούν από το προσωπικό μας ενδιαφέρον. Εάν έχουμε ενδιαφέρον για την αδικία και την απάτη που συντελείται γύρω μας, τότε ο Χριστός θα δώσει τις δικές του εξηγήσεις για τα φαινόμενα, αλλά και θα υποδείξει ατραπούς αποφυγής των παγίδων που στήνονται απέναντί μας καθημερινά. Τότε το μήνυμα του Χριστού, η εξήγηση η δική του, έχει θέση μέσα στην φαρέτρα της προσωπικής μας εμπειρίας πίστεως. 

Οι κατακτήσεις αφορούν τόσο το άτομο, όσο και την κοινωνία. Το άτομο εστιάζει στο προσωπικό του συμφέρον. Η κοινωνία μέσω των οργάνων της, εστιάζει σε μεγαλύτερα θέματα, όπως η υγεία, η ασφάλεια, η οικονομία, η πολιτική σχέση με τις άλλες χώρες, κλπ. Πρόκειται, δηλαδή, για την ίδια προσπάθεια, αλλά από διαφορετικές θέσεις και για διαφορετικούς λόγους.

Ωστόσο αυτό είναι μόνο η μία πλευρά της ζωής σε σχέση με τις κατακτήσεις. Διότι όλοι ξέρουμε ότι οι μεγάλες κατακτήσεις δεν γίνονται κάθε πρωί, αλλά απαιτείται χρόνος και ωρίμανση, για να προστεθεί μια κατάκτηση στο χαρτοφυλάκιο της ανθρωπότητας, με προφανή οφέλη για όλους τους ζώντες πάνω στην γη.

Δεν είναι, δηλαδή, μόνο οι μικρές ατομικές κατακτήσεις και η κοινωνική μέριμνα, αλλά υπάρχουν και κατακτήσεις με άλλη διάσταση ενδιαφέροντος, όπως π χ η κατάκτηση του διαστήματος. Αυτή η κατάκτηση, του διαστήματος, δεν είναι ένα μόνο γεγονός, αλλά είναι ένα γεγονός που δημιούργησε άλλες προοπτικές για την καθημερινή μας ζωή, και αυτό το κατανοούμε από την επίδραση που είχε αυτή ακόμη και στην προσωπική μας καθημερινότητα.

Διότι, τώρα πλέον, δηλαδή τον 21ο αιώνα, παίρνουμε πληροφορίες από τους δορυφόρους για τα πάντα, από τον καιρό μέχρι που βρίσκεται το αεροπλάνο ή το πλοίο που φέρνει τους αγαπημένους μας. Και αυτό είναι μια μεγάλη κατάκτηση.

Με ανάλογο τρόπο και η διδασκαλία του Χριστού έφερε μια αντίστοιχου τύπου επανάσταση, για όσους ενδιαφέρονται να την κατανοήσουν ως μέρος της προσωπικής τους ζωής μέσα στην καθημερινή επαφή με τον γύρω κόσμο και την αλήθεια της ζωής.

Διότι, πέρα από την αλλαγή που έφερε στην κοινωνία με την παύση των θυσιών των ζώων για την εξιλέωση του ατόμου, έφερε και την προοπτική της νέας ζωής, μέσω της δύναμης της Αναστάσεως, η οποία είναι και η υπερβάλλουσα δύναμη σε σχέση με την ανθρωπότητα, αλλά και το κάθε άτομο χωριστά και προσωπικά.

Διότι, ο φόβος του θανάτου δεν είναι κοινωνικό μόνο φαινόμενο, αλλά χτυπάει την πόρτα κάθε σπιτιού οπωσδήποτε, αφού η μοίρα του ανθρώπου  είναι γνωστή, και κανείς δεν την άλλαξε μέχρι σήμερα. Αυτό που άλλαξε δεν είναι ότι ξαφνικά γίναμε αθάνατοι, αλλά ότι έχουμε ελπίδα για κάτι καλύτερο αύριο, αλλά και στο μέλλον, εγγύς, απώτερο, απώτερο και αιώνιο.

Διότι κανείς δεν θέλει να ξέρει πότε θα πεθάνει. Αλλά θέλει να ξέρει πότε θα πάρει αύξηση στις αμοιβές του, πότε θα κερδίσει κάτι σπουδαίο, πότε θα αλλάξει η ζωή του προς το καλύτερο, και αυτή η ελπίδα μεταμορφώνει το άτομο και αλλάζει τις προοπτική της καθημερινότητάς του. Δεν κοιτάζει τον παράδεισο για να πεθάνει και αναπαυτεί, αλλά κοιτάζει τον επίγειο παράδεισο της αυτάρκειας και της κατάκτησης των ονείρων του για το σήμερα.

Ο Χριστός δεν ήταν αφελής μάγος. Ήταν σώφρων διδάσκαλος, και δίδαξε πώς το άτομο εντοπίζει και να αποφεύγει το πονηρό και το κακό, και να αναζητά το καλό και το ωφέλιμο. Να αποδέχεται το δώρο της ζωής, και να απομακρύνεται από τις καθημερινές παγίδες του θανάτου.

Η πίστη στην δύναμη της Ανάστασης του Χριστού, δεν δίνει προοπτική αιωνιότητας μόνο, αλλά μεταμορφώνει την καθημερινότητα κάθε ατόμου, το οποίο αναζητά απαντήσεις για τις αποτυχίες του, ψάχνοντας για τα δικά του λάθη. Ζητά εξηγήσεις, έχοντας θέσει τα ερωτήματα της ζωής. 

Η σημασία της επίγνωσης της αλήθειας για την καθημερινή ζωή όλων μας, ιδιαίτερα όσων θέλουν να εξασκούν την πίστης τους στην Ανάσταση του Χριστού, έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι, κατά την Καινή Διαθήκη, η επίγνωση της αλήθειας από το άτομο που καλλιεργεί την πίστη του είναι πρωτεύουσας σημασίας. Μάλιστα δηλώνεται ότι χωρίς αυτήν, χωρίς δηλαδή την επίγνωση της αλήθειας, ο άνθρωπος κινδυνεύει να παρασυρθεί σε ανιστόρητες καταστάσεις εκτός πραγματικότητας, και, ενώ ξεκίνησε καλοπροαίρετα, κινδυνεύει να βρεθεί εκτός της ορθής πορείας, για τον στόχο τον οποίο έχει ξεκινήσει μετά το βάπτισμά του.

Διότι δεν αρκεί η έναρξη της πορείας, αλλά η πορεία πρέπει να πορεύεται – μέσα στην καθημερινότητα – προς τον αρχικό σκοπό, που είναι η προσδοκία της Αναστάσεως. Και αυτό είναι, προφανώς, κεφαλαιώδους σημασίας. Διότι το να εγγραφεί κάποιο άτομο στο σχολείο, έχει αποκτήσει δικαιώματα εισόδου στην τάξη και στην αίθουσα διδασκαλίας. Ωστόσο, εάν δεν ενδιαφερθεί να είναι τακτικός στην τάξη με παρουσία στην αίθουσα, διατηρεί μεν το προνόμιο της εγγραφής, ωστόσο αυτό το γεγονός δεν τον κάνει και μαθητή, και προφανώς, δεν μπορεί να πετύχει την εξέλιξή του στην επόμενη βαθμίδα, και, προφανώς, δεν μπορεί να ονομαστεί καθηγητής χωρίς να έχει πατήσει το πόδι του στο σχολείο, και δεν έχει ενδιαφερθεί για το μάθημα που γίνεται εκεί.

Και επειδή όσοι πάμε στην Εκκλησία ή έστω κάποτε βαπτιστήκαμε, έχουμε προνόμια, κινδυνεύουμε να χάσουμε την αξία των προνομίων, μέχρι να κατανοήσουμε την αλήθεια των πραγμάτων για τα οποία έχουμε προσωπική ευθύνη, και να αποκαταστήσουμε την επαφή μας με το σχολείο του καθηγητή της πίστεως. Διότι, οι άνθρωποι καθηγητές διδάσκουν γνώσεις στους μαθητές που έχουν μπροστά τους, και όχι στους περαστικούς έξω από το σχολείο. Και ο Χριστός δίδαξε τους μαθητές του όσο ήταν εδώ στην γη, αλλά ρητά τους εξήγησε ότι αυτό ήταν το πρώτο στάδιο. Διότι η πραγματική ζωή δεν είναι όπως στα θεωρητικά μαθήματα.

Διότι στην ζωή και στην επαφή του ατόμου-μαθητή με την κοινωνία των ανθρώπων, εκεί, στην επαφή αυτή που είναι συνεχής και αδυσώπητη, όλα δοκιμάζονται. Τότε οι γνώσεις, αλλά και οι αντοχές της πίστεως και της επίγνωσης της αλήθειας παίζουν σπουδαίο ρόλο, αφού οι απαιτήσεις δεν είναι μόνο από τους φυσικούς ανθρώπους, αλλά πολλές φορές – από άγνοια ή σκοπιμότητα άλλων στοιχείων – οι φυσικοί άνθρωποι, γινόμαστε φορείς πονηρών παγίδων, άρα απαιτείται εγρήγορση και επίγνωση, ώστε το άτομο να μην εκπέσει του στηριγμού της πίστεώς του.

Μάλιστα, ο απόστολος Παύλος δεν δίσταζε να χαρακτηρίζει την επίγνωση της αλήθειας, ως συνδεδεμένο στοιχείο με την σωτηρία που προσφέρεται μεν δωρεάν από τον θεό, αλλά διατηρείται στην ορθή πορεία και πρακτική, με την ευθύνη του ατόμου που έχει αποφασίσει να έχει επίγνωση του θεού. Και η επίγνωση της αλήθειας δεν ανήκει στον θεό, αλλά στον άνθρωπο που αποφασίζει να διατηρεί την πίστη του ζωντανή, με προσδοκία ενός καλύτερου αύριο, και ενός απέραντου μέλλοντος, μέσα από τη εμπειρία της δύναμης της Αναστάσεως, η οποία ανέστησε τον Χριστό από τους νεκρούς. 

Στα ερωτήματα της καθημερινής μας ζωής ζητάμε όλοι εξηγήσεις, γιατί χωρίς αυτές μένει ένα κενό μέσα μας, το οποίο προκαλεί ανασφάλεια για το μέλλον μας. Και αυτό είναι φυσικό, διότι κάθε άτομο που βρίσκεται σε επαφή με τον κόσμο γύρω του, δηλαδή δεν έχει πεθάνει, έχει απορίες, και αναζητά απαντήσεις και εξηγήσεις, για όλα τα θέματα που μπορεί να το απασχολούν.

Η αναζήτηση ή ακόμη και η απαίτηση εξηγήσεων είναι ένα εγγενές και αυθόρμητο στοιχείο του ανθρώπινου χαρακτήρα, και είναι πολύτιμο. Διότι, δεν είναι ερωτήματα που απαιτούν απαντήσεις οι διαφωνίες μόνον δύο ανθρώπων, αλλά υπάρχουν και ουσιαστικά ζητήματα και ερωτήματα, τα οποία μπορεί να μην έχουν καμία σχέση με άλλους ανθρώπους. Πρόκειται, δηλαδή, για αντικειμενικά ερωτήματα που θέτει η ζωή, και το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε την ατομική μας καθημερινότητα, και αυτά τα ερωτήματα δεν απαντώνται – κατά κανόνα – με εξηγήσεις των άλλων ανθρώπων, αλλά απαιτούν προσωπική μέριμνα, και προσωπική προσήλωση, προκειμένου να γίνει κατανοητό πρώτα το πρόβλημα, και φυσικά μετά και οι εξηγήσεις για την επίλυση του προβλήματος.

Και αυτό δεν είναι φιλοσοφική σκέψη, αλλά είναι η πρακτική κάθε ατόμου που αναζητά απαντήσεις για τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής και του θανάτου, της αδικίας και του μίσους, των πολέμων και της ειρήνης, και δεκάδων άλλων ερωτημάτων, που θέτει στην προσωπική μας ζωή η καθημερινότητα. Και όσοι ασκούν και εξασκούν την πίστη τους στην Ανάσταση του Χριστού, έχουν μεν ένα επιπλέον εφόδιο, την καλλιεργημένη πίστη τους, αλλά έχουν και βαθύτερα ερωτηματικά.

Διότι το φαινόμενο και η εξήγησή του δεν είναι πάντα εύκολα κατανοητά, διότι απαιτούν “σπουδή και επιστήμη”, όπως δηλώνεται στην Καινή Διαθήκη. Η αοριστολογία δεν είναι πάντα κοντά στην αλήθεια, και η ημιμάθεια είναι επικίνδυνη. Διότι τα κενά μεταξύ της πλήρους μάθησης και της αοριστολογίας, αφήνουν εισόδους για αμφιβολία, και ολιγοπιστία, με αποτέλεσμα το άτομο να μένει έωλο στις διακυμάνσεις της επίγνωσης της αλήθειας. Και όλοι ξέρουμε ότι, όπου δεν υπάρχει επίγνωση της αλήθειας, δηλαδή ασφαλής και τεκμηριωμένη γνώση των πραγμάτων, εκεί εμφωλεύουν οι κίνδυνοι της απώλειας.

Και ο Χριστός, για όσους ενδιαφέρονται να ακολουθήσουν την υγιαίνουσα και πλήρη διδασκαλία του στην ατομική τους καθημερινότητα, ήταν σαφής. Το άτομο που δεν επιμένει να λάβει απαντήσεις, αλλά μένει μόνο στα πρόχειρα λόγια, μοιάζει με το κτίριο που είναι θεμελιωμένο πάνω στην κινούμενη άμμο. Και ο Αβραάμ δεν θεμελίωσε την πίστη του πάνω στην άμμο της ερήμου, αλλά στον ουρανό και στα αστέρια. Ο δημιουργός του σύμπαντος κόσμου, αυτός που έκτισε τον ουρανό, την γη, και όλα όσα βρίσκονται μέσα στον χώρο αυτόν, δεν κατοικεί σε χειροποίητους ναούς, αλλά κατοικεί μέσα στην καρδιά και την συνείδηση του ατόμου.

Εκεί, στον εσωτερικό άνθρωπο, και στις γνώσεις που αποκτά μέσα από την επίγνωση της αλήθειας το κάθε άτομο, εκεί, στον περιορισμένο χώρο του φυσικού μας σώματος, εκεί δίνονται οι εξηγήσεις για τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής, αλλά και του θανάτου, της προόδου και της ματαιότητας. Τα φαινόμενα απατούν, εάν δεν τεθούν σε κρίση και διάκριση με βάση την αλήθεια, για την οποία πέθανε ο Χριστός.