Η περιορισμένη σε χρόνο παραμονή μας πάνω στην γη ανεξάρτητα από θέση και δύναμη που μπορεί να διαθέτει κάποιο άτομο, είναι απόλυτη. Κανένα άτομο δεν υπερέβη τον δικό του χρόνο, αλλά όλοι κινούμαστε μέσα στα ατομικά μας όρια, μετά από τα οποία όλοι παύουμε να είμαστε πάνω στην γη.
Και αυτό δεν είναι για να βάζουμε τα κλάματα – έτσι κι αλλιώς όσο και αν κλάψει κάποιος δεν μπορεί να γίνει κάποια σοβαρή αλλαγή στο όριο του χρόνου που θα μείνει πάνω στην γη – αλλά είναι για να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει. Όχι για το πώς θα υπερβούμε τα χρονικά μας όρια, αλλά για το πώς θα κάνουμε καλύτερη χρήση της εδώ παραμονής μας, και θα απολαύσουμε τον χρόνο χωρίς κλάματα και χωρίς ανόητες πράξεις που δεν μπορούν να προσθέσουν χρόνο, αλλά μάλλον θα είναι σπατάλη και χάσιμο χρόνου από τον λίγο χρόνο που μπορεί κάποιο άτομο να έχει στην διάθεσή του πάνω στην γη.
Και αυτό είναι μια καλή εξερεύνηση. Δηλαδή, τί μπορώ να κάνω, ώστε ο χρόνος που θα έχω στην διάθεσή μου να αξιοποιηθεί με τον καλύτερο τρόπο; Σε ποιους τομείς της προσωπικής μου καθημερινότητας να επενδύσω τον χρόνο και τις διαθέσιμες δυνάμεις μου; Ποιά είναι τα καλύτερα θέματα με τα οποία αξίζει να ασχοληθώ και να προσθέσω: Και ο κατάλογος των ερωτημάτων είναι απέραντος, γιατί είμαστε οκτώ δισεκατομμύρια άνθρωποι με διαφορετικές ανάγκες στην προσωπική και κοινωνική μας ζωή, άρα τα ερωτήματα και οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες για τον καθένα/μία από εμάς, διότι δεν τίθενται μόνο τα σημερινά ερωτήματα, αλλά έχουν σειρά τα ερωτήματα της επόμενης μέρας και των επόμενων χρόνων, και η αλυσίδα είναι – προς το παρόν – χωρίς κανένα τέλος.
Και αυτό το ατέρμονο ερώτημα, ατέρμονο τόσο ως προς τον χρόνο όσο και στο περιεχόμενο, απασχολεί όλους του ζωντανούς ανθρώπους, ανεξάρτητα από περιοχή και συνθήκες διαβίωσης. Διότι, η πορεία της ατομικής μας καθημερινότητας δεν είναι θεωρία, αλλά είναι μια οδυνηρή – πολλές φορές – πραγματικότητα, την οποία το άτομο καλείται να την αντιμετωπίσει με τα εφόδια που διαθέτει το ίδιο το άτομο, και όχι, βέβαια, οι άλλοι γύρω του.
Διότι οι στιγμές είναι πάντα – κατά κανόνα – προσωπικές, και οι άλλοι παραμένουν έξω από τις δικές μας αποφάσεις και συνέπειες. Και αυτό πολλές φορές δημιουργεί προβλήματα. Διότι ζούμε όλοι μέσα στην κοινωνία, ανεξάρτητα από τον αριθμό των μελών της, και είναι φυσικό αυτό να μάς επηρεάζει.
Ωστόσο, αυτό δεν είναι όλη η αλήθεια. Διότι οι αποφάσεις είναι πάντα απόλυτα προσωπικές, και οι συνέπειες πρώτα αφορούν το άτομο που παίρνει μια απόφαση, και μετά – πιθανόν – και τους γύρω του. Και αυτή η αλήθεια της προσωπικής μας ζωής, φέρνει το άτομο σε θέση υποχρεωτικής ευθύνης. Μιας ευθύνης που πολλές φορές δεν την κατανοούμε, μέσα από τις γύρω μας κοινωνικές συνθήκες και πιέσεις, με αποτέλεσμα οι αποφάσεις μας να μην κινούνται στο φάσμα του συμφέροντος, αλλά της εξυπηρέτησης αναγκών άλλων ανθρώπων, παραβλέποντας την αλήθεια, η οποία θα ήταν και η καλύτερη επιλογή.
Διότι οι επιλογές μας δεν αφορούν κατά κανόνα μόνο την εικόνα της στιγμής, αλλά οι πράξεις που θα ακολουθήσουν, ενέχουν μη ορατούς ακόμη κινδύνους, και αυτό μπορεί να είναι καταστροφικό. Για τον λόγο αυτό και ο Χριστός δεν απέρριψε την εφήμερη αλήθεια των αναγκών μας, αλλά επεσήμανε την ανάγκη να αναζητούμε και την αλήθεια σε όλο το δυνατό φάσμα της προσωπικής μας αντίληψης, προκειμένου να μην βρεθούμε στην δυσάρεστη θέση να μετανοούμε, ενώ θα μπορούσαμε να έχουμε αποφύγει την βιασύνη, κατανοώντας καλύτερα την αλήθεια που δεν φαίνεται ακόμη, αλλά θα έρθει να μάς συναντήσει στο μέλλον.