Οι άνθρωποι του 21ου αιώνα ζούμε μια διαφορετική εμπειρία μέσω της τεχνολογίας, η οποία έχει διευρύνει τους ορίζοντες της κοινωνικής, αλλά και της προσωπικής μας ζωής στην καθημερινότητα. Διότι η δική μας καθημερινότητα, με τις τεχνολογικές εφαρμογές που χρησιμοποιούμε όλοι πλέον, έχει εισέλθει σε άλλη εποχή, την οποία οι παλαιότεροι δεν μπορούσαν να φανταστούν.
Ωστόσο, αυτά αφορούν μόνο την εξωτερική μας εικόνα, εάν δηλαδή κάποιο άτομο μάς παρακολουθεί από μακριά. Διότι το άτομο ως προσωπικότητα, δεν έχει υποστεί καμία ή σχεδόν καμία αλλαγή, πλην της ευκολίας με την οποία επικοινωνούμε και κινούμαστε μέσω της τεχνολογίας. Βέβαια, όλα αυτά είναι ανακαλύψεις έξω από το ανθρώπινο σώμα, και αυτό δηλώνει ότι έχουμε μεγάλη εργασία να κάνουμε για τους εαυτούς μας. Διότι, αυτές οι ανακαλύψεις που χρησιμοποιούμε στην ατομική και κοινωνική μας καθημερινότητα, δεν προσθέτουν και δεν αφαιρούν από τις ανθρώπινες αξίες, οι οποίες και έχουν μεγαλύτερη – υπογραμμίζω το μεγαλύτερη – αξία από τις ανακαλύψεις που βελτιώνουν μόνον την προσωπική μας καθημερινή πρακτική ζωή.
Διότι η συνέχεια αυτών των ανακαλύψεων δεν είναι βέβαιο ότι θα παρατείνει σε χρόνο την προσωπική μας ζωή, και πιθανότατα δεν θα μειώσει και τις κοινωνικές μας ανισότητες. Άρα, όποιο άτομο ενδιαφέρεται να επεκτείνει και να εξιχνιάσει τα όρια που δεν αναφέρονται μόνον στην βελτίωση της ατομικής του καθημερινότητας, έχει μεγάλο δρόμο να διανύσει, αφού οι τεχνολογικές μας βελτιώσεις δεν μπορούν να αλλάξουν και τον χαρακτήρα του ατόμου.
Και αυτή η πλευρά της εξιχνίασης, δηλαδή του εσωτερικού μας ανθρώπου των αισθημάτων και των σκέψεων, παραμένει ένας άγνωστος προορισμός, για το άτομο που ψάχνει να καταλάβει τον εαυτό του, και τί γίνεται γύρω του σήμερα, αλλά και τί έγινε στο παρελθόν, που όμως έχει σήμερα επιπτώσεις στην προσωπική του ζωή. Και αυτή η εξερεύνηση και εξιχνίαση δεν είναι εύκολη, διότι δεν διαθέτει – ακόμη τουλάχιστον – προδιαγραφές μηχανικής αναζήτησης, αλλά απαιτεί προσωπική μέριμνα και αναγνώριση της αδυναμίας για ορθή διάγνωση και βελτίωση στην μη ορατή περιοχή του ψυχικού μας κόσμου.
Και η διδασκαλία του Χριστού έρχεται να καλύψει αυτό το κενό στις μέχρι τώρα γνώσεις κάθε ενδιαφερόμενου ατόμου. Ο εσωτερικός μας άνθρωπος δεν συγχέεται με τους γύρω ανθρώπους, αλλά αποτελεί τον απόλυτα προσωπικό μας χώρο ευθύνης. Και αυτό σημαίνει ότι το άτομο είναι υπεύθυνο για την εξιχνίαση και κατανόηση των προσωπικών του ζητημάτων ζωής, και όχι οι άλλοι άνθρωποι απ’ έξω. Άρα το ενδιαφερόμενο άτομο αποφασίζει τους τρόπους με τους οποίους θα αναζητήσει και θα κατανοήσει καλύτερα την διδασκαλία του Χριστού, προκειμένου να την εφαρμόσει για την δική του βελτίωση της προσωπικής του καθημερινότητας.
Το τι λένε οι άλλοι μπορεί να είναι καλό. Αλλά το άτομο, όπως και με τα φάρμακα, ξέρει αν μια διδασκαλία φέρνει ανακούφιση ή φέρνει βάρος και αδιέξοδα. Κριτής των αποτελεσμάτων είναι πάντα το άτομο που ξεκινά μια αγωγή, για να βρει τον δρόμο από τα μέχρι εκείνη την στιγμή προσωπικά του ερωτήματα και αδιέξοδα. Η ζωντανή παρουσία του Χριστού ενισχύει τις δυνάμεις που διαθέτουμε. Δεν τις καταργεί, αλλά τις τροποποιεί, ώστε να συμβάλλουν στην συνέργεια μεταξύ θεού και ατόμου, για να ξεπεράσει τα θέματα που το απασχολούν, και δηλητηριάζουν την προσωπική του καθημερινότητα.