Κατακτώντας κάτι, έχουμε εξουσία πάνω στην κατάκτηση και στο αντικείμενο, το οποίο αυτή περιλαμβάνει. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για αέρα, αλλά πρόκειται για τα εμπράγματα δικαιώματα, τα οποία και μπορεί το άτομο να τα ασκεί, κατά τον νόμο που ισχύει κάθε φορά, και για τον σκοπό που το άτομο αποφασίζει ως κατακτητής και κύριος.
Κανείς άλλος δεν έχει εξουσία πάνω στην κατάκτηση ενός άλλου, παρά μόνον εάν του αποσπάσει αυτή την κατάκτηση με άλλου είδους κατάκτηση, δηλαδή εάν την ενσωματώσει σε μια μεγαλύτερης έκτασης κατάκτηση, εντός τη οποίας μεταφέρεται και το μικρότερο τμήμα που αποτελούσε νωρίτερα την μικρή κατάκτηση του προηγούμενου κατακτητή. Και αυτή είναι η πρακτική αλήθεια της ζωής. Κανείε δεν είναι απόλυτα κύριος πάνω σε κάτι, διότι μπορεί ένας ισχυρότερος να κατακτήσει την δική του κατάκτηση, και ο ίδιος να απολέσει την εξουσία επί της μικρής του κατακτήσεως.
Και αυτό είναι η πρακτική εικόνα της προσωπικής μας καθημερινότητας. Κατακτούμε κάτι προσωπικό με κόπο που μάς αποφέρει κέρδος, αλλά πολλές φορές – συνήθως πάντα – έρχεται ο ισχυρότερος που ενσωματώνει την δική μας κατάκτηση μέσα στην δική του μεγαλύτερη αρμοδιότητα και εξουσία, και το άτομο χάνει τα δικαιώματα του κατακτητή, και αποβαίνει απλός διαχειριστής, αλλά υπό την εξουσία του μεγαλύτερου κατακτητή.
Το χωνευτήρι της ζωής δεν είναι ανέκδοτο, αλλά σκληρή πραγματικότητα, και καθένας που κατακτά κάτι πρέπει να ξέρει και να το προστατεύει από τον ισχυρότερο. Διαφορετικά, έχει την εντύπωση του κατακτητή, αλλά τελικά υπακούει στον ισχυροτερο, προσαρμόζοντας την δική του μικρή εξουσία, στα μέτρα και στην θέληση του ισχυρότερου. Και αυτά μπορεί να ακούγονται φιλοσοφικά, ωστόσο αυτή είναι η αλήθεια της ζωής, και καθένας που θέλει να ζήσει ως κατακτητής, οφείλει να προστατεύει την κατάκτησή του από κάθε ισχυρό, διότι το άτομο ποτέ δεν είναι τόσο ισχυρό, ώστε να μπορεί να αντιστέκεται στον ισχυρότερο του κόσμου.
Και αυτή είναι η πρόβλεψη της διδασκαλίας του Χριστού. Κάθε κατάκτηση του ατόμου, πρέπει να εντάσσεται μέσα στα πλαίσια ενός ευρύτερο σχεδιασμού εξουσίας, ώστε το άτομο να παρακρατεί την κυριότητα πάνω στην δική του μικρή κατάκτηση. Η αύξηση της δύναμης του μικρού κατακτητή είναι μονόδρομος. Διότι ο μεγαλύτερος και ισχυρότερος πάντα εποφθαλμιά την περιουσία του μικρότερου και αδύνατου και θέλει να την κατακτήσει ο ίδιος, προκειμένου να μεγαλώσει την δική του εξουσία. Και στο ζήτημα αυτό της εξουσίας επί των κατακτήσεων, ο αγώνας είναι μέχρι θανάτου, και το ξέρουμε καλά από τους ανταγωνιστές.
Ο Χριστός υπέδειξε τρόπους αποφυγής συγκρούσεων, αλλά και διατήρησης της εξουσίας. Διότι κανείς δεν εξουσιάζει κάτι εκτός από το σώμα του. Όλα τα λοιπά ανήκουν στην εξουσία του κράτους του κόσμου, και η δύναμη του κράτους είναι πάντα ισχυρότερη από την ατομική μας δύναμη. Η επίδειξη ισχύος του αδύναμου μπροστά στον ισχυρότερο είναι λόγος θανάτου και εξαφάνισης της εξουσίας του μικρού.
Η ταπεινότητα στις σκέψεις και τις αποφάσεις, αλλά και ο ταπεινός και ήσυχος τρόπος αύξησης της εξουσίας, είναι οι δύο παράγοντες αποφυγής συγκρούσεων, ενώ την ίδια ώρα το άτομο ενδυναμώνεται από την πίστη του στον ισχυρότερο πάντων. Στον Χριστό που έχει κάθε εξουσία στον ουρανό, αλλά και στην γη, όταν εμείς δεν κάνουμε δικά μας λάθη υπερηφάνειας.