Αρχεία για:3 Φεβρουαρίου, 2026

Η εξιχνίαση κάθε ύπαρξης ανήκει στην αρμοδιότητα του ανθρώπου που ενδιαφέρεται, και δεν αποτελεί μυστήριο. Ο άνθρωπος ενδιαφέρεται, το αντικείμενο της εξιχνίασης υπάρχει, και το μόνο που απομένει είναι η επιθυμία και το ενδιαφέρον του ατόμου να τεθεί σε λειτουργία εξερεύνησης και εξιχνίασης.

Για όποιο όμως άτομο πιστεύει, ή θεωρεί, ότι δεν υπάρχουν θέματα για εξερεύνηση και εξιχνίαση, το ζήτημα δεν τον απασχολεί. Τα έχει όλα λυμένα και περνάει καλά. Όποιος όμως δεν είναι ικανοποιημένος στην προσωπική του ζωή από την συμπεριφορά των άλλων ή τα δικά του λάθη, το ζήτημα είναι ζωτικής σημασίας και αξίας, γιατί η εξιχνίαση θα του φέρει λύση και απελευθέρωση από την άγνοια που τον κρατούσε δέσμιο μέχρι να εξιχνιάσει την ρίζα του κακού που τον ταλαιπωρεί.

Και αυτό δεν είναι θέμα που μπορεί να απασχολεί κάποιο τρίτο άτομο, διότι αυτά τα θέματα των προσωπικών μας αδιεξόδων δεν είναι ζητήματα που μπορεί ένα τρίτο πρόσωπο να δώσει κάποια λύση και απελευθέρωση στο άτομο, που αναζητά την πορεία του για ένα καλύτερο αύριο. Συνεπώς, το ζήτημα δεν είναι κοινωνικής φύσεως, αλλά είναι απόλυτα προσωπικό, άσχετα εάν ζητήσουμε και την γνώμη κάποιου, τον οποίο εμπιστευόμαστε.

Στο τέλος τον διακόπτη τον γυρίζει το ενδιαφερόμενο άτομο, και αυτή η κίνηση θα φέρει το φως και θα διώξει το σκοτάδι από τον εσωτερικό άνθρωπο του ατόμου που αναζητά απαντήσεις για τα προσωπικά του αδιέξοδα. Το άτομο, ο άνθρωπος που υποφέρει από τα ερωτήματα ή τους εσωτερικούς του πόνους, αυτό το άτομο αποτελεί και το κέντρο της λύσης, και όχι μόνον οι άλλοι, που μπορεί να τρέξουν για βοήθεια.

Διότι, τα εσωτερικά ερωτήματα στην καθημερινότητα, δεν είναι κοινός τόπος για όλους, αφού καθένα άτομο έχει τα δικά του ερωτήματα για την ζωή και τα αξιέξοδα που τον απασχολούν. Συνεπώς, το ενδιαφερόμενο άτομο είναι το κρίσιμο στοιχείο για την λύση, και όχι ο καινωνικός μας περίγυρος. Και αυτή η αλήθεια, ότι δηλαδή το άτομο είναι το κέντρο, έλαβε ο Χριστός υπόψη του κατά την διδασκαλία του.

Ελάχιστα ασχολήθηκε με την κοινωνική εικόνα. Επικέντρωσε την προσοχή του στην ατομική περιοχή της προσωπικότητας. Δεν επεκτάθηκε στον κοινωνικό ιστό, όπως κάνουμε πολλές φορές εμείς, αλλά επικέντρωσε την εξήγηση για το θέλημα του θεού στο άτομο, και συγκεκριμένα στον εσωτερικό κόσμο του ατόμου, δηλαδή στις σκέψεις, στις επιλογές, και στις αποφάσεις, τις οποίες κάθε άτομο τις διαχειρίζεται μέσα στην ατομική του συνείδηση.

Η εξωτερική εμφάνιση, αυτή δηλαδή που κρίνεται από τους άλλους, δεν είναι το κέντρο, αλλά το κέντρο βρίσκεται μέσα στο άτομο. Το άτομο γεννιέται, το άτομο υποφέρει, το άτομο αναζητά λύσεις στα προσωπικά του αδιέξοδα. Και εκεί επικέντρωσε ο Χριστός την προσοχή του, και όχι στην κριτική των άλλων. Η αλλαγή και η απελευθέρωση είναι απόλυτα προσωπική υπόθεση κάθε ατόμου ανεξάρτητα από την θετική ή αρνητική συμβολή των άλλων εξωτερικά.

Η δύναμη του ατόμου, η εσωτερική του δηλαδή ικανότητα, θα είναι το ισχυρό στοιχείο, μπροστά στο οποίο καμία εξωτερική δύναμη δεν μπορεί να αντισταθεί, όταν η δύναμη προέρχεται από τον κύριο των δυνάμεων που κατοικεί μέσα στο άτομο. Εκεί, μέσα στο άτομο, έρχονται οι δυνάμεις για την λύση των προβλημάτων. Μέσα στο άτομο λειτουργεί το “εργοστάσιο” παραγωγής δύναμης, από την ενεργητική παρουσία του δημιουργού του σύμπαντος κόσμου, και όχι από τους εξωτερικούς παράγοντες της καθημερινότητας. 

Η αλλοίωση των τροφίμων είναι ένα καθημερινό παράδειγμα για το τι ακριβώς σημαίνει αλλοίωση, ιδιαίτερα όταν αυτή έχει σχέση με την υγεία και την καθημερινή – και όχι μόνο – ζωή μας. Ξέρουμε όλοι ότι, τα αλλοιωμένα τρόφιμα, είτε γιατί πέρασαν οι μέρες, είτε γιατί μάς περίσσεψαν, είναι επικίνδυνα για την υγεία μας, και όλοι αποφεύγουμε να τα καταναλώσουμε, ξέροντας ότι θα το πληρώσουμε με πόνους ή με νοσοκομείο ή – θεός φυλάξει! – και με θάνατο.

Αυτός είναι ο λόγος που πετάμε στα απορρίμματα οτιδήποτε δεν είναι κατάλληλο για να εισέλθει στο σώμα μας, αφού ξέρουμε ότι αυτό θα είναι για ζημία και όχι για όφελος. Και για τα μεν τρόφιμα και φάρμακα ξέρουμε όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι ότι, όσα έχουν υποστεί αλλοίωση, δεν είναι κατάλληλα και ωφέλιμα για τον οργανισμό μας, και αποφεύγουμε – αν και πολλές φορές μάς πιάνει η τσιγκουνιά μας – να τα καταναλώσουμε, ξέροντας ότι αυτό πιθανόν θα το πληρώσουμε ακριβά.

Άρα, η καθημερινή πρακτική μάς οδηγεί στην αποφυγή κατανάλωσης αλλοιωμένων τροφών, ξέροντας τις συνέπειες. Και αυτό δεν είναι φιλοσοφία, αλλά είναι η πρακτική καθημερινή μας ενέργεια. Ο,τιδήποτε έχει λήξει η αξία του, και έχει περάσει στην αλλοίωση, δεν είναι καλό και ωφέλιμο για κατανάλωση. Μάλιστα, έχω εντοπίσει στην προσωπική μου ζωή, ότι πολλές φορές η αλλοίωση είναι ορατή, αλλά υπάρχουν και πολλές περιπτώσεις που χρειάζεται να δοκιμάσεις, και ανάλογα να κρατήσεις ή να το απορρίψεις, αν και ξέρεις ότι σου στοιχίζει αυτή η απόρριψη.

Οτιδήποτε δεν έχει εξωτερικά αλλοιωθεί, μπορεί με την δοκιμή να το εξετάσεις και να ενεργήσεις κατάλληλα για το δικό σου συμφέρον. Και προφανώς, οτιδήποτε έχει αλλοιωθεί εξωτερικά, μυρίζει αποκρουστικά, έχει ορατούς μικροοργανισμούς, έχει αλλοιωθεί η όψη του, κλπ δεν το δοκιμάζουμε καν, αλλά το θέτουμε εκ προοιμίου στην απόρριψη. Και αυτό μπορεί να μάς στοιχίζει, αλλά το προτιμούμε από το να τρέχουμε σε γιατρούς και νοσοκομεία.

Αυτή η πρακτική που εφαρμόζουμε όλοι, αποδεικνύει την τάση που έχουμε όλοι να εκτιμούμε την υγεία μας πάνω από το οικονομικό μας συμφέρον, ξέροντας ότι ένα λάθος μπορεί να μάς στοιχίσει περισσότερο, ακόμη και οικονομικά. Δηλαδή, με λίγα λόγια, όλοι εξετάζουμε τις τροφές με βάση πρώτα την υγεία μας και κατόπιν το οικονομικό συμφέρον.

Και ενώ αυτή είναι η καθημερινή πρακτική για τα τρόφιμα που συγκρατούν το σώμα μας σε υγιεινή κατάσταση όταν εισέλθουν μέσα μας, δεν κάνουμε το ίδιο, δηλαδή δεν εξετάζουμε, όσα τρέφουν τον εσωτερικό μας άνθρωπο, δηλαδή τον άνθρωπο των σκέψεων, των υπολογισμών, των επιλογών και των συναισθημάτων, που και αυτός κατοικεί μέσα στο σώμα μας και κατευθύνει τις σκέψεις και τις αποφάσεις μας. Στην περιοχή αυτή της προσωπικότητάς μας δεν δίνουμε – κατά κανόνα – καμία σημασία και δεν κάνουμε κανένα έλεγχο των εισερχομένων.

Αφήνουμε τα πάντα να εισέλθουν στον εσωτερικό μας κόσμο, χωρίς να λαμβάνουμε τα μέτρα μας για έλεγχο, και μάλιστα ενδελεχή, διότι αυτή η τροφή του εσωτερικού μας κόσμου, θα φέρει αύριο και στο μέλλον την υγεία ή την νωθρότητα στον εσωτερικό μας κόσμο, και το αποτέλεσμα θα είναι εις βάρος μας, εφόσον κάτι δεν είναι προς όφελος. Και ο Χριστός στην βάση αυτή έβαλε το κέντρο της διδασκαλίας του, υποδεικνύοντας το αλάτι ως παράδειγμα απόρριψης όταν έχει χάσει την δύναμη της αλμύρας του. Το πετάς ως άχρηστο. Δεν ξεγελάς τον εαυτό σου, διότι δεν θα ωφεληθεί κανείς.