Η αρχαία ρήση ότι ο άνθρωπος θέλει ψωμί και θέαμα, δηλαδή τροφή και εξωτερική παρατήρηση, αποτελεί σήμερα την καθημερινότητα του ατόμου. Αυτές οι δύο ανάγκες ικανοποιούν το άτομο σε πρώτη φάση. Διότι, ενώ το άτομο έχει και άλλες ανάγκες, αυτές οι δύο είναι οι πλέον διαδεδομένες, αφού ικανοποιούν μεγάλο τμήμα της σωματικής και ψυχικής μας ανάγκης μέσα στην ατομική μας καθημερινότητα. Η τροφή καλύπτει την ανάγκη του σώματος, το θέαμα καλύπτει την ανάγκη της ψυχής.
Αυτός είναι και ο λόγος της σημερινής εικόνας του κόσμου. Το άτομο αγωνίζεται – με οποιαδήποτε έννοια – για την τροφή προς συντήρηση, και το θέαμα, για να αισθάνεται ελεύθερο από τα περιοριστικά δεσμά του σώματος. Και αυτή ακριβώς η διάκριση μεταξύ αναγκών του φυσικού μας σώματος και του ψυχικού μας κόσμου δηλώνει και την φύση του ατόμου. Κάθε άτομο έχει ανάγκη τροφής για το σώμα, αλλά δεν μπορεί να ζήσει και χωρίς την ελευθερία της ψυχής του, η οποία βρίσκεται μέσα στο σώμα του και θέλει και αυτή την δική της τροφή για διατήρηση και επιβίωση.
Το θέαμα, αυτό, δηλαδή, που προσφέρει η όραση, παίζει καθοριστικό ρόλο στην προσωπικότητά μας και στον τρόπο αντιμετώπισης του γύρω κόσμου, μέσα στον οποίο όλοι βιώνουμε την προσωπική μας καθημερινότητα. Την ανάγκη της τροφής δεν χρειάζεται να μάς την διδάξει κάποιος, γιατί το σώμα ειδοποιεί. Την ψυχική όμως ανάγκη, κάποιος χρειάζεται να μάς την επισημάνει, όχι ως επείγουσα, αλλά ως υπάρχουσα ανάγκη του εσωτερικού μας κόσμου. Διότι το άτομο δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε, αλλά είναι – κυρίως – αυτό που υφίσταται μέσα του, διότι από αυτό, το εσωτερικό μας περιεχόμενο, είναι εξαρτημένες όλες μας οι σκέψεις, εκτιμήσεις, προτιμήσεις, επιλογές και αποφάσεις της ατομικής μας καθημερινότητας.
Και αυτό δηλώνει την αξία, αλλά και την σημασία αυτής της περιοχής της προσωπικότητάς μας. Καλή και αναγκαία η εξωτερική μας εμφάνιση. Απαραίτητη όμως και η εσωτερική μας αρτιότητα. Διότι η επαφή με τον κόσμο, ανεξάρτητα από αριθμούς και θέση, επηρεάζεται και επηρεάζει με την προσφορά του εσωτερικού μας ανθρώπου, και όχι μόνο με την φυσική του παρουσία. Τα λόγια, οι σκέψεις, ο τρόπος, είναι – κατά κανόνα – αυτά που επηρεάζουν τους γύρω μας και δίνουν νόημα στην επαφή μας με τον κόσμο.
Στο τέλος όλοι διακρίνουμε ότι σε μια επιτυχία ή αποτυχία της καθημερινής μας ζωής, το μικρότερο ρόλο έπαιξε η εξωτερική μας εμφάνιση και τον μεγαλύτερο η εσωτερική μας επάρκεια και ικανότητα. Το θέαμα έπαιξε τον περιορισμένο ρόλο του. Ο άρτος στήριξε την μέγιστη αξία. Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτός είναι ένας κρίσιμος παράγοντας: η τροφή και όχι μόνο το θέαμα. Η τροφή φέρνει την δύναμη στο φυσικό μας σώμα. Και η τροφή του εσωτερικού μας κόσμου επιτελεί αυτό ακριβώς το έργο. Φέρνει δύναμη στον εσωτερικό μας άνθρωπο, στις σκέψεις και τον λόγο του, στοιχεία που επηρεάζουν και ενεργοποιούν τον κόσμο γύρω μας.
Ο Χριστός δεν παράβλεψε το θέαμα, αλλά έδωσε βαρύτητα στον λόγο και στην τροφή του εσωτερικού μας ανθρώπου. Από τον έσω άνθρωπο της καρδιάς βγαίνουν τα μαργαριτάρια και οι ανούσιες σκέψεις και προτάσεις, που δεν προσθέτουν – κατά κανόνα – αλλά αφαιρούν από το απόθεμα που κάθε άτομο διαθέτει πάνω στον περιορισμένο χρόνο που παροικεί πάνω στην γη.