Κάθε άτομο επιθυμεί καθημερινά να κατακτήσει και να αποκτήσει κάποια πράγματα, μικρά ή μεγάλα, τα οποία, ωστόσο, είναι σημαντικά για το ίδιο το άτομο κατά την δική του γνώμη, η οποία πάντοτε είναι σεβαστή, εφόσον, βέβαια, δεν βλάπτονται τα συμφέροντα κάποιου άλλου.
Και επειδή αυτή είναι μια ανθρώπινη ανάγκη διαχρονικά σε όλους τους ανθρώπους ανεξάρτητα από χρόνο και χώρο ζωής, είναι προφανές ότι αυτός ο τομέας των προσωπικών μας κατακτήσεων αποτελεί ένα σπουδαίο και αναπόφευκτο χώρο ευθύνης της καθημερινότητάς μας, άρα αποτελεί εκ των πραγμάτων μια ανάγκη που μπορεί να ρίξει φως στις επιτυχίες ή τις αποτυχίες της ατομικής μας καθημερινότητας.
Διότι το βρέφος επιθυμεί να κατακτήσει την τροφή του, το νεαρό άτομο επιθυμεί να κατακτήσει τον κόσμο, οι μεγαλύτεροι να κατακτήσουν όσα θεωρούν ότι δεν έχουν ήδη κατακτήσει, και τελικά οι πιο μεγάλοι στην ηλικία, επιθυμούν να κατακτήσουν ένα ειρηνικό τέλος, χωρίς ελλείψεις. Και αυτό σημαίνει ότι η κατάκτηση είναι μια εσωτερική ανάγκη κάθε ατόμου εκ της φύσεως, και όχι επίκτητο εκ του χρόνου ή εκ του περιβάλλοντος.
Διότι το περιβάλλον – κοινωνικό και φυσικό – μάς πιέζει, ωστόσο η ευθύνη για την κατάκτηση είναι προσωπική, άρα καθένα άτομο παίρνει το ρίσκο να πετύχει τους στόχους που θέλει να κερδίσει στον επίγειο βίο του. Αυτή η πραγματικότητα της προσωπικής μας ζωής οδηγεί στην αναζήτηση βαθύτερων αναζητήσεων, τόσο ως προς το σκέλος του ερεθίσματος για κατάκτηση, όσο και ως προς το σκέλος του αντικειμένου της κατάκτησης.
Διότι, η έμφυτη ανάγκη για κατάκτηση δεν μπορεί να επικαλυφθεί ή να αγνοηθεί, διότι αποτελεί κεντρικό κορμό της προσωπικής μας υπόστασης, άρα κανένα άτομο δεν μπορεί να αποφύγει τις επιδράσεις που επιφέρει στην καθημερινή μας συμπεριφορά, αφού η κατάκτηση είναι εκ φύσεως αναγκαία, όχι μόνο ως προς το αντικείμενο που επιθυμεί το άτομο, αλλά και ως προς την εσωτερική του ενεργητική παρουσία.
Αυτή η ενεργητική παρουσία μέσα στον άνθρωπο, για την οποία κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλλει παρατηρώντας την ατομική του συμπεριφορά, παραμένει ένα ζητούμενο για κατανόηση και αξιοποίηση μέσα από ισορροπημένες – για το κάθε άτομο διαφορετικές – διαδικασίες μέσα στην προσωπική του καθημερινότητα. Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτή η παράμετρος της επιθυμίας για κατακτήσεις – προφανώς αγαθών, όπως καθένας εννοεί αυτή την αλήθεια – αποτελεί κομβικό σημείο προβληματισμού, ο οποίος δεν είναι ούτε πάντα εύκολος – η επιθυμία μας είναι πολλές φορές μεγαλύτερη από την λογική μας – ούτε και χωρίς συνέπειες από τις τυχόν λάθος εκτιμήσεις μας.
Και ο Χριστός έβαλε τα πράγματα στην ορθή και ισορροπημένη θέση τους. Ό,τι επιθυμεί το άτομο είναι καλό, εάν πρόκειται να αποβεί για το καλό του. Ότι είναι ήδη γνωστό ότι αποτελεί κίνδυνο για την προσωπική ζωή του ατόμου, είναι εκ προοιμίου απορριπτέο. Υπάρχουν όμως και πράγματα της καθημερινότητας, τα οποία δεν είναι πάντα εύκολο να τα τοποθετήσει το άτομο στο χώρο του καλού ή στον χώρο του επιζήμιου. Και είναι αποκλειστική ευθύνη του ατόμου να μελετήσει προσωπικά τα δεδομένα του αντικειμένου της επιθυμίας του για κατάκτηση, και εφόσον δεν είναι προς το προσωπικό του συμφέρον, είναι για απόρριψη.
Ό,τι δεν μάς ωφελεί, δεν μπορεί να αποτελεί ζήτημα για κατάκτηση. Και τα ωφέλιμα όμως έχουν όρια, διότι το περιττό δεν σημαίνει πάντα ότι είναι και το μακροχρόνιο συμφέρον, αφού, όπως εξήγησε ο Χριστός, εάν κάποιος έχει περιττά, αυτό δεν του προσθέτει ζωή. Η ζωή είναι το μεγάλο αγαθό. Τα πράγματα της καθημερινότητας δεν μπορεί να αντισταθμίσουν την αξία της ζωής.