Είναι προφανές ότι ο άρτος αναφέρεται στην αξία που έχει για το σώμα μας, και το θέαμα για την αξία του στον εσωτερικό μας κόσμο, τον κόσμο που κατοικεί μέσα στο σώμα μας, αλλά δεν ταυτίζεται και δεν περιορίζεται από αυτό, και είναι αυτός που λέμε ο ψυχικός μας κόσμος.
Ο άρτος, δηλαδή οι τροφές, τρέφουν το σώμα μας κατά κυριολεξία, αλλά και μεταφορικά, αφού εκτός από την ξηρά τροφή λαμβάνουμε και νερό και διάφορα ποτά για τις ανάγκες του σώματος. Αντίστοιχα λειτουργεί και το θέαμα. Δεν είναι μόνο αυτό που παρακολουθούμε στην οθόνη, αλλά είναι κάθε είδους θέαμα, δηλαδή ο,τιδήποτε αποτελεί αντικείμενο της οράσεως, η οποία και αυτή είναι μέρος του σώματος.
Κατά συνέπεια, όλα επικεντρώνονται στις ανάγκες του σώματος, είτε αυτό εκλαμβάνεται ως σάρκα, είτε ως ο,τιδήποτε κατοικεί μέσα σε αυτό. Το σώμα μας, δηλαδή, έχει ανάγκες πολλαπλές, και αυτές καλούμαστε καθημερινά όλοι οι άνθρωποι να αντιμετωπίσουμε με τον καλύτερο τρόπο, δηλαδή τον πιο αποδοτικό τρόπο, ώστε η καθημερινότητά μας να είναι ανεκτή και αυξανόμενη προς την κατεύθυνση που κάθε άτομο επιθυμεί να αυξηθεί.
Και επειδή δεν είναι όλα τα πράγματα ορατά στο σώμα μας, είτε γιατί λειτουργούν εντός, άρα δεν τα βλέπουμε με γυμνό μάτι, είτε γιατί δεν είναι ούτως ή άλλως ορατά, διότι δεν υπάρχουν σε φυσική μορφή, δηλαδή να γίνονται αντιληπτά από τις πέντε αισθήσεις, το άτομο καλείται να διαχειριστεί μέσα στην καθημερινότητά του όλα αυτά, ορατά και μη ορατά, με όποια μέσα και εφόδια διαθέτει.
Και επειδή για τα ορατά υπάρχουν οδηγίες χρήσεως, από τα τρόφιμα μέχρι τα σκεύη και τα εργαλεία που χρησιμοποιούμε, το μόνο που απομένει στο άτομο και μάλιστα με αποκλειστική δική του ευθύνη, είναι η διαχείριση των μη ορατών πραγμάτων, αυτών δηλαδή που κατοικούν μέσα στο σώμα μας, αλλά δεν μπορεί να προσδιοριστούν με φυσικό τρόπο και εργαλεία.
Και για την ανάγκη αυτής της διαχείρισης ο δημιουργός έχει θέσει μέσα στο σώμα μας – αλλά άγνωστο πού – το όργανο της πίστης, όργανο – εφόδιο – ικανότητα, με το οποίο το άτομο γίνεται ικανό να αντιλαμβάνεται αυτά τα μη ορατά, και να τα διαχειρίζεται ανάλογα με το δικό του συμφέρον, όπως συμβαίνει και με τα λοιπά φυσικά μας όργανα. Και αυτή είναι η αποκάλυψη που έκανε ο Χριστός όταν ήρθε εδώ στην γη.
Αποκάλυψε ότι ο άρτος και το θέαμα είναι υπαρξιακές μας καθημερινές ανάγκες. Αλλά δεν περικλείονται όλα μέσα σε αυτές τις δύο περιοχές, διότι υπάρχει και η θλίψη, η στεναχώρια, οι απογοητεύσεις, τα αδιέξοδα, και μυριάδες άλλα ζητήματα της καθημερινότητας που μάς βασανίζουν, και ο Χριστός σε αυτή την ανάγκη εστίασε την διδασκαλία του, αυτή που ακούμε στην Εκκλησία.
Προσδιόρισε αυτή την περιοχή της προσωπικότητάς μας, δηλαδή, την ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε τα μη ορατά, ως περιοχές όπου ενεργοποιείται το εφόδιο της πίστης, με το οποίο το άτομο καταφεύγει για λύση των προβλημάτων του στον ίδιο τον θεό και όχι μόνο στους ανθρώπους. Αυτή η περιοχή της πίστης, που κατοικεί μέσα στο άτομο, δεν είναι ορατή με γυμνό μάτι, αλλά είναι αντιληπτή και κατανοητή από την πίεση που δέχεται το άτομο καθημερινά από τα άλυτα μυστήρια της προσωπικής του ζωής.
Δηλαδή, έχει εξαντλήσει όλα τα ανθρώπινα – φυσικά και κοινωνικά – εφόδια, χωρίς να έχει βρει απαντήσεις και λύτρωση από την πίεση που δέχεται. Πρώτο στοιχείο αυτής της επαφής του ατόμου με την υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού είναι το αποτέλεσμα της ελευθερίας, διότι ο Χριστός ελευθερώνει πρώτα τον άνθρωπο από τα εσωτερικά του ερωτήματα και αδιέξοδα.