Ο άρτος, δηλαδή οι τροφές, και το θέαμα, είναι δύο παράγοντες- στοιχεία, με τα οποία τροφοδοτείται το φυσικό μας σώμα, αλλά και ο εσωτερικός μας κόσμος, ο κόσμος της ψυχής μας. Και αυτή είναι η πραγματικότητα για όλη την ανθρωπότητα ανέκαθεν, όχι διότι υπήρχε πάντα ο κινηματογράφος, αλλά γιατί κάθε τι που αντικρίζει το άτομο είναι ένα θέαμα, το οποίο μέ κάποιον ανεξήγητο τρόπο επηρεάζει τον ψυχικό μας κόσμο.
Η αντικειμενική, δηλαδή, πραγματικότητα, το αντικείμενο που βλέπει το άτομο, μεταφέρει μηνύματα στον εσωτερικό μας άνθρωπο, και αυτό αποβαίνει προς όφελος του ανθρώπου. Άρα, ο άρτος και το θέαμα, παίζουν καθοριστικό ρόλο στην προσωπική μας ζωή, άσχετα αν εμείς δεν το κατανοούμε μέσα στο τρέξιμο της προσωπικής μας καθημερινότητας.
Καταναλώνουμε τροφές από ανάγκη, για να στηρίζουμε τις σωματικές μας δυνάμεις. Βλέπουμε γύρω μας τον κόσμο, και αυτό γεμίζει την ψυχή μας με νέο αέρα ψυχής, όπως ξέρουμε όλοι που έχουμε την ευκαιρία να περπατήσουμε στην φύση. Και οι δύο παράγοντες, τροφές και θέαμα, τροφοδοτούν την ύπαρξή μας, για όσο χρόνο μένουμε πάνω στην γη.
Ωστόσο αυτό δεν είναι πάντα κατανοητό. Διότι τροφή λαμβάνουμε από την ανάγκη που εκφράζει το σώμα μας. Ο ψυχικός μας όμως κόσμος, ο έσω άνθρωπος, δεν μάς ενοχλεί στον βαθμό που μάς ενοχλεί το φυσικό μας σώμα, με αποτέλεσμα η τροφή αυτή, το θέαμα, να μην το υπολογίζουμε ως αναγκαία αξία, η οποία όμως και αυτή συμβάλλει σημαντικά στην ισορροπία της ύπαρξής μας.
Η θέαση, το θέαμα του κόσμου και όσων συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας, είναι ένας κύριος παράγοντας, από τον οποίο εξαρτώνται οι σκέψεις και οι πεποιθήσεις μας. Διότι η θέαση μεταφέρει τις πληροφορίες του έξω κόσμου, που καθιστούν τον εγκέφαλό μας ικανό να διακρίνει μεταξύ πολλών πραγμάτων, και να κρίνει, και να εντοπίζει το συμφέρον σε σχέση με το επιζήμιο. Διότι εμείς θεωρούμε ως θεαμα μόνο τις κινηματογραφικές παραγωγές. Ωστόσο αυτό είναι το ανθρώπινο στοιχείο και όχι το στοιχείο της ζωής.
Διότι θέαση υπήρχε και πριν ανακαλυφθεί το κινηματογράφος, και μάλιστα με καλύτερα αποτελέσματα. Διότι οι άνθρωποι από την εποχή της δημιουργίας τους έβλεπαν και παρατηρούσαν τον γύρω κόσμο, προσαρμόζοντας την συμπεριφορά και την ζωή τους στην εκάστοτε αληθή πραγματικότητα, και όχι όπως συμβαίνει με εμάς, που βλέπουμε θεάματα που δεν είναι πάντοτε αληθή, αλλά ανθρώπινες δημιουργίες για διάφορους σκοπούς.
Και αυτή η αλήθεια της θέασης, του θεάματος, παίζει καθοριστικό ρόλο στην ατομική μας καθημερινότητα, διότι από αυτήν μαθαίνουμε και προσαρμόζουμε την δική μας πραγματικότητα, στην γύρω αλήθεια, ώστε να είμαστε συμβατοί και παραγωγικοί με την αλήθεια, και όχι με την φαντασία μας. Διότι η φαντασία δημιουργεί ανύπαρκτα φαντάσματα, ενώ η αλήθεια προσγειώνει τον άνθρωπο και τον καθιστά παραγωγικό και αποτελεσματικό.
Και ο Χριστός έθεσε το θέμα της θέασης σε υψηλότερη στάθμη αξιών σε σχέση με τις τροφές. Οι τροφές, είπε, καταλήγουν σε λίγες ώρες. Η θέαση, και γενικά η πληροφόρηση που φτάνει μέσα στον ψυχικό μας κόσμο, έχει μεγαλύτερη διάρκεια, άρα και μεγαλύτερη αξία, μεταφέροντας μαθήματα, που μάς συνδέουν με την αλήθεια της ζωής και όχι με τις φαντασιώσεις μας.