Στα μηνύματα που δεχόμαστε καθημερινά, απαντούμε, ανταποκρινόμαστε θετικά ή αρνητικά, ανάλογα με το θέμα που μάς μεταφέρει το κάθε μήνυμα. Διότι δεν είναι όλα τα μηνύματα το ίδιο, και δεν αφορούν μόνο ένα θέμα, ακόμη και εάν αναφέρονται στο ίδιο ζήτημα. Σε κάθε περίπτωση, διαβάζουμε το μήνυμα, και αποφασίζουμε την δική μας απάντηση ή ανταπόκριση, ακόμη και εάν αποφασίσουμε να μην απαντήσουμε, εφόσον κρίνουμε ότι το θέμα δεν μάς αφορά. Ακόμη όμως και τότε, η αντίδρασή μας, η άρνησή μας δηλαδή να απαντήσουμε και να ανταποκριθούμε θετικά ή αρνητικά, σηματοδοτεί μια στάση προσωπικής ευθύνης απέναντι στον αποστολέα του μηνύματος.
Και αυτή η αλήθεια κρύβει τον χαρακτήρα μας, αλλά από την άλλη αποδεικνύει και το ενδιαφέρον μας για το θέμα που περιλαμβάνει το μήνυμα, οπότε και κρινόμαστε ανάλογα, κερδίζουμε ή χάνουμε κατά περίπτωση. Με λίγα λόγια, κάθε αποστολέας ενός μηνύματος έχει κάνει το δικό του μέρος. Το άλλο μέρος οφείλει να το κάνει ο παραλήπτης, και εάν δεν το κάνει, δεν ανταποκριθεί, τότε φέρει ακέραια την ευθύνη για την στάση του, με ότι αυτό μπορεί να περιλαμβάνει σε σχέση με την σημασία του συγκεκριμένου μηνύματος.
Εάν ήταν προς όφελος, έχει χάσει. Εάν ήταν προς ζημία, τότε βρίσκεται σε κίνδυνο, και θα πρέπει να το σκεφτεί καλύτερα. Διότι, τίποτα δεν είναι άνευ σημασίας. Ακόμη και τα απλά μηνύματα έχουν κάποιο ρόλο μέσα στην ατομική μας καθημερινότητα. Πολύ περισσότερο, τα ζητήματα της επιβίωσης και παράτασης της προσωπικής μας ζωής, περιέχουν σπουδαίο περιεχόμενο και έχουν συνέπειες στο μέλλον.
Η δική μας στάση απέναντι στο οποιοδήποτε μήνυμα φτάνει στην δική μας περιοχή ενδιαφέροντος, αποτελεί ένα ερέθισμα, μια “πρόκληση” για δράση ή αντίδραση. Η αδράνεια δεν είναι ποτέ προς το συμφέρον. Διότι αδρανείς είναι μόνον οι νεκροί, και ποτέ οι ζωντανοί άνθρωποι, όπως και όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί του πλανήτη. Η αδράνεια, η μη ανταπόκριση σε ένα ερέθισμα, δεν είναι χαρακτηριστικό δράσης, αλλά είναι στοιχείο που προετοιμάζει κάτι για το μέλλον, εάν, φυσικά, δεν πρόκειται για άτομο με καυτηριασμένη ή νεκρή συνείδηση και αντίληψη της πραγματικότητας.
Και τα μεν μηνύματα που αφορούν την καθημερινή μας ζωή, είναι εύκολα να τα απαντήσουμε. Όταν όμως πρόκειται για μηνύματα που αφορούν το μέλλον και την προετοιμασία του ψυχικού μας κόσμου για τις μελλοντικές άγνωστες ακόμη καταστάσεις, τότε απαιτείται σοβαρή ανταπόκριση, διότι η προετοιμασία για το μέλλον δεν είναι εύκολο πράγμα, αφού το άτομο πρέπει να ετοιμαστεί για κάτι που δεν το βλέπει ακόμη με τις πέντε αισθήσεις του.
Συνεπώς απαιτείται πίστη στο άγνωστο μέλλον, και αυτό είναι ένα στοιχείο που μόνο η διδασκαλία του Χριστού εγγυάται την καλή αντίληψη του μηνύματος, αλλά έχει και την δυνατότητα της κατάλληλης προετοιμασίας, προκειμένου το άτομο να είναι εξοπλισμένο με όλα τα απαραίτητα εφόδια και ικανότητες, ώστε να ξεπεράσει τις δυσκολίες, και να κατακτήσει τον μη ορατό ακόμη στόχο του. Διότι τα πράγματα του μέλλοντος φέρνουν φόβο και όχι τα γεγονότα του παρελθόντος.
Και αυτός ο φόβος μόνο με την γνώση και την εφαρμογή της διδασκαλίας του Χριστού μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα. Διότι τα λόγια του Χριστού έχουν δύναμη, που ενισχύει την πιστη του ατόμου, και το καθιστά ικανότερο να αντιμετωπίζει τις μελλοντικές προκλήσεις που θα συναντήσει. Το παλιό “προφητεύοντες”, έγινε στους δικούς μας καιρούς “προνοούντες”, γιατί η αποκάλυψη του ρόλου της πίστης είναι μέσα στην διδασκαλία του Χριστού, και αφορά κάθε άτομο που εμπιστεύεται την διδασκαλία του.