Η κατάκτηση των ουρανών ήταν ένα όνειρο για την ανθρωπότητα από την αρχαία ακόμη εποχή, αν λάβουμε υπόψη μας την ιστορία του Ίκαρου και Δαίδαλου, που τοποθετείται χρονικά στην προ του χίλια προ Χριστού εποχή -[ Μινωική εποχή ], για να ακολουθήσουν οι προσπάθειες του Leonardo da Vinci στον μεσαίωνα, μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα.
Και αυτή η κατάκτηση δεν ήρθε από την μια μέρα στην άλλη, αλλά είναι το αποτέλεσμα μεγάλων προσπαθειών από χιλιάδες ανθρώπους, που ακόμη και σήμερα αγωνίζονται για την βελτίωση των συνθηκών πτήσης στους ουρανούς ή στο διάστημα. Και αυτή η πραγματικότητα επιβεβαιώνει την ανάγκη του ανθρώπου να κατακτήσει το άγνωστο, να έρθει σε επαφή με το μη γνωστό, να γνωρίσει και να γνωρίζει νέους κόσμους, είτε με την φυσική, είτε με την μεταφυσική έννοια.
Δεν χωράει ο άνθρωπος πάνω στην γη. Του πέφτει λίγη, και αγωνίζεται – χωρίς ίσως να το συνειδητοποιεί με τον τρόπο αυτό – να υπερβεί τα όρια της φυσικής του κατάστασης, θέλοντας να ανοίξει τους ορίζοντες της ζωής του, είτε σε χρόνο, είτε σε ποιότητα καθημερινότητας. Και δεν διστάζει να υποθηκεύει αξίες, για να κατακτήσει έστω λίγο, από αυτόν τον άγνωστο χώρο της ύπαρξης. Διότι κατανοεί όλο και περισσότερο ο άνθρωπος ότι έχει μέσα του τα εφόδια για τις υπερβάσεις αυτές των φυσικών του ορίων, και αγωνίζεται να τις αξιοποιήσει προς αυτή την κατεύθυνση: των νέων κατακτήσεων.
Κατακτήσεις που δεν καλύπτουν πλέον αποκλειστικά και μόνο τις πρακτικές καθημερινές του ανάγκες, αλλά επεκτείνονται και σε ακαθοριστους και ακατανόητους – ίσως – ορίζοντες, μη ξέροντας πολλές φορές τι ακριβώς θέλει να πετύχει. Φτάνει να βγάλει από μέσα του την επιθυμία για κατάκτηση. Η υπέρβαση των ορίων των πραγμάτων και θεμάτων που ήδη έχει κατακτήσει, αποβαίνει ένας στόχος, σχεδόν “μανίας”, φτάνει να περάσει το κατώφλι της γνώσης σε μια άλλη διάσταση κατάκτησης μέρους της άγνοιας.
Το πληρώνει ακριβά, αλλά δεν το υπολογίζει, γιατί αποτελεί εσωτερική του ανάγκη, η οποία δεν εξαργυρώνεται με οτιδήποτε ήδη έχει στην διάθεσή του. Αυτή είναι η ιστορία του ανθρώπου μέσα από τις εμπειρίες των τελευταίων τουλάχιστον πέντε χιλιετιών. Η κατάκτηση του “γνωστού άγνωστου”, δηλαδή της περιοχής που ξέρει ότι υπάρχει, αλλά ακόμη ο ίδιος δεν την γνωρίζει και δεν την έχει κατακτήσει, έχει μεγαλύτερη δύναμη από την αδράνεια της γνώσης και της υφιστάμενης επίγνωσης.
Και ο Χριστός σε αυτόν ακριβώς το θεμέλιο λίθο έθεσε την αναζήτηση της ζωής, τόσο της μέλλουσας, όσο και της παρούσας. Με την διδασκαλία του έθεσε τα θεμέλια για αναζητήσεις έξω από τα γνωστά όρια, και εξήγησε ότι βασιλεία δεν είναι μόνο αυτή που ασκείται από τον επίγειο βασιλέα και την επίγεια εξουσία, αλλά υπάρχει θησαυρισμένη ως παρακαταθήκη, παραθήκη όπως την γράφει ο απόστολος Παύλος, η οποία δεν είναι προσιτή με φυσικές μεθόδους, παρά μόνον δια της λογικής πίστεως, όταν αυτή στηρίζεται στην υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού.
Τα ταξίδια στους ουρανούς τα τελευταία εκατό χρόνια, και οι αποστολές του ανθρώπου στο διάστημα εκτός γήινης πραγματικότητας, αποδεικνύουν ότι ίσως ο Χριστός δεν μάς έλεγε ψέματα, αλλά ότι εμείς δεν έχουμε ακόμη καταλάβει σωστά την διδασκαλία του. Μια διδασκαλία που ενεργείται μέσα στο άτομο, αυξάνει την πίστη και την εσωτερική λογική του, και τον κάνει να βιώνει εμπειρίες άγνωστες μέχρι σήμερα. Οι κατακτήσεις που υπέδειξε ο Χριστός είναι πέραν των φυσικών, αλλά δοκιμάζονται σήμερα μέσα από την ατομική μας εμπειρία στην προσωπική μας καθημερινότητα.