Η κατάταξη των αξιών της προσωπικής μας ζωής παίζει σπουδαίο ρόλο στην ατομική μας καθημερινότητα. Εκείνο που είναι πιο σπουδαίο για την ζωή μας, αυτό προστατεύουμε και προτιμούμε πρώτο, και κατά την σειρά της δικής μας αξιολόγησης αντιμετωπίζουμε τα θέματα που προκύπτουν κάθε στιγμή στην ζωή μας. Τίποτα δεν είναι άρχηστο, αλλά έχουν διαφορετική αξία στην προσωπική μας κατάταξη, και ανάλογα αντιδρούμε. Τα σπουδαιότερα προηγούνται, τα λιγότερο σπουδαία έπονται.
Και αυτό επιβάλλει η κοινή λογική, και αυτό πράττουμε όλοι καθημερινά. Το πρόσεχε “σαν τα μάτια σου”, είναι μια έκφραση που δηλώνει την προσοχή μας στο σπουδαιότερο, σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα. Και αυτό κάνουμε όλοι. Ωστόσο αυτό δεν είναι το μόνο μας πρόβλημα, δηλαδή η λάθος κατάταξη των αξιών της ζωής μας. Πολλές φορές τονίζουμε μερικά σπουδαία, αλλά αρνούμαστε να δώσουμε προσοχή στα λιγότερο σπουδαία, και αυτό δημιουργεί κενά στον καθημερινό μας βίο, με αποτέλεσμα να χάνουμε δυνάμεις και να πέφτουμε σε σοβαρότερα σφάλματα, από τα οποία προέρχονται οι αμφιβολίες και οι πτώσεις στο ηθικό – και όχι μόνο – της δικής μας καθημερινότητας.
Όπως, δηλαδή, στο όχημα που οδηγούμε προσέχουμε τον κινητήρα του, γιατί αυτός αποδίδει την αναγκαία ιπποδύναμη, είναι προφανές ότι εκτός του κινητήρα προσέχουμε τα συστήματα στάθμευσης και πορείας, προσέχουμε τα φώτα, προσέχουμε την άνεσή μας, δηλαδή προσέχουμε και άλλα ζητήματα, λιγότερο σπουδαία και απαραίτητα, αλλά αυτά κάνουν το όχημα χρήσιμο και αποδοτικό, και όχι μόνο η καλή κατάσταση του κινητήρα.
Και αυτό το εφαρμόζουμε όλοι στην καθημερινή μας πρακτική, χωρίς κανείς να μάς το επιβάλλει, απλούστατα διότι ξέρουμε τις συνέπειες από τα τυχόν λάθη και τις τυχόν παραλείψεις. Και ενώ αυτό συμβαίνει στην πρακτική μας ζωή, δεν κάνουμε το ίδιο και για τις ανάγκες του εσωτερικού μας κόσμου, της περιοχής δηλαδή της προσωπικότητάς μας, από την οποία εξαρτάται το σύνολο της ζωής μας. Ενώ, δηλαδή, για το όχημα μπορεί να ξοδέψουμε χρήματα, και χρόνο, και δυνάμεις, ο εσωτερικός μας κόσμος παραμελείται, με αποτέλεσμα οι σκέψεις και οι επιλογές μας να μην ακολουθούν το μοντέλο της κοινής λογικής.
Στο σπίτι που κατοικούμε προσέχουμε τα θεμέλια και τα πατώματα, αλλά δεν αμελούμε και την θέρμανση και την προστασία ή την διακόσμηση, γιατί ξέρουμε ότι αυτή η αμέλεια θα κάνει το σπίτι μας λιγότερο ή καθόλου κατάλληλο για κατοίκηση, εφόσον βέβαια θέλουμε να μείνουμε εντός αυτού, και δεν το κάνουμε μόνο για παιχνίδι. Οι αξίες, επομένως, με τις οποίες κατατάσσουμε τα πράγματα που αφορούν την προσωπική μας ζωή, καθορίζουν και το αποτέλεσμα, με το οποίο θα πορευτούμε στην επόμενη περίοδο της ζωής μας.
Και αυτό αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο στην διδασκαλία του Χριστού. Το “αυτό να πράττετε και εκείνο μα μην αφήνετε”, δηλώνει το ενδιαφέρον του Χριστού για την προσωπική μας πληρότητα. Η αμέλεια θα φέρει τα κενά. Και τα κενά θα φέρουν καθυστέρηση. Και η καθυστέρηση θα φέρει ζημία και όχι κέρδος στην προσωπική μας ζωή. Διότι όλα είναι εξαρτημένα, τελικά, από την προσωπική μας πληρότητα, δηλαδή να μην λείπει τίποτα στο ταξίδι της καθημερινής μας ζωής, διότι μόνο έτσι, εξήγησε ο Χριστός, θα προσπεράσετε την αδυναμία και θα πετύχετε ενίσχυση για την καλύτερη κατανόηση του κόσμου, μέσα στον οποίο καλείστε να περάσετε με επιτυχία την προσωπική σας ζωή.