Η σημασία της επίγνωσης της αλήθειας για την καθημερινή ζωή όλων μας, ιδιαίτερα όσων θέλουν να εξασκούν την πίστης τους στην Ανάσταση του Χριστού, έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι, κατά την Καινή Διαθήκη, η επίγνωση της αλήθειας από το άτομο που καλλιεργεί την πίστη του είναι πρωτεύουσας σημασίας. Μάλιστα δηλώνεται ότι χωρίς αυτήν, χωρίς δηλαδή την επίγνωση της αλήθειας, ο άνθρωπος κινδυνεύει να παρασυρθεί σε ανιστόρητες καταστάσεις εκτός πραγματικότητας, και, ενώ ξεκίνησε καλοπροαίρετα, κινδυνεύει να βρεθεί εκτός της ορθής πορείας, για τον στόχο τον οποίο έχει ξεκινήσει μετά το βάπτισμά του.
Διότι δεν αρκεί η έναρξη της πορείας, αλλά η πορεία πρέπει να πορεύεται – μέσα στην καθημερινότητα – προς τον αρχικό σκοπό, που είναι η προσδοκία της Αναστάσεως. Και αυτό είναι, προφανώς, κεφαλαιώδους σημασίας. Διότι το να εγγραφεί κάποιο άτομο στο σχολείο, έχει αποκτήσει δικαιώματα εισόδου στην τάξη και στην αίθουσα διδασκαλίας. Ωστόσο, εάν δεν ενδιαφερθεί να είναι τακτικός στην τάξη με παρουσία στην αίθουσα, διατηρεί μεν το προνόμιο της εγγραφής, ωστόσο αυτό το γεγονός δεν τον κάνει και μαθητή, και προφανώς, δεν μπορεί να πετύχει την εξέλιξή του στην επόμενη βαθμίδα, και, προφανώς, δεν μπορεί να ονομαστεί καθηγητής χωρίς να έχει πατήσει το πόδι του στο σχολείο, και δεν έχει ενδιαφερθεί για το μάθημα που γίνεται εκεί.
Και επειδή όσοι πάμε στην Εκκλησία ή έστω κάποτε βαπτιστήκαμε, έχουμε προνόμια, κινδυνεύουμε να χάσουμε την αξία των προνομίων, μέχρι να κατανοήσουμε την αλήθεια των πραγμάτων για τα οποία έχουμε προσωπική ευθύνη, και να αποκαταστήσουμε την επαφή μας με το σχολείο του καθηγητή της πίστεως. Διότι, οι άνθρωποι καθηγητές διδάσκουν γνώσεις στους μαθητές που έχουν μπροστά τους, και όχι στους περαστικούς έξω από το σχολείο. Και ο Χριστός δίδαξε τους μαθητές του όσο ήταν εδώ στην γη, αλλά ρητά τους εξήγησε ότι αυτό ήταν το πρώτο στάδιο. Διότι η πραγματική ζωή δεν είναι όπως στα θεωρητικά μαθήματα.
Διότι στην ζωή και στην επαφή του ατόμου-μαθητή με την κοινωνία των ανθρώπων, εκεί, στην επαφή αυτή που είναι συνεχής και αδυσώπητη, όλα δοκιμάζονται. Τότε οι γνώσεις, αλλά και οι αντοχές της πίστεως και της επίγνωσης της αλήθειας παίζουν σπουδαίο ρόλο, αφού οι απαιτήσεις δεν είναι μόνο από τους φυσικούς ανθρώπους, αλλά πολλές φορές – από άγνοια ή σκοπιμότητα άλλων στοιχείων – οι φυσικοί άνθρωποι, γινόμαστε φορείς πονηρών παγίδων, άρα απαιτείται εγρήγορση και επίγνωση, ώστε το άτομο να μην εκπέσει του στηριγμού της πίστεώς του.
Μάλιστα, ο απόστολος Παύλος δεν δίσταζε να χαρακτηρίζει την επίγνωση της αλήθειας, ως συνδεδεμένο στοιχείο με την σωτηρία που προσφέρεται μεν δωρεάν από τον θεό, αλλά διατηρείται στην ορθή πορεία και πρακτική, με την ευθύνη του ατόμου που έχει αποφασίσει να έχει επίγνωση του θεού. Και η επίγνωση της αλήθειας δεν ανήκει στον θεό, αλλά στον άνθρωπο που αποφασίζει να διατηρεί την πίστη του ζωντανή, με προσδοκία ενός καλύτερου αύριο, και ενός απέραντου μέλλοντος, μέσα από τη εμπειρία της δύναμης της Αναστάσεως, η οποία ανέστησε τον Χριστό από τους νεκρούς.