Όλες οι εκπομπές με χρονολογική σειρά.

Η ισορροπία μεταξύ ευθύνης, αναγκών και αλήθειας των πραγμάτων είναι μια απόλυτα προσωπική και ατομική υπόθεση, και κάθε εξωτερική παρέμβαση αποτελεί στοιχειώδη και φαιδρή δικαιολογία για να καλύψουμε την προσωπική μας αστοχία και το ατομικό μας λάθος. Διότι, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει κάποιος δεν πέφτουν από τον ουρανό, αλλά – συνήθως – είναι απόρροια προηγουμένων λάθος επιλογών μας και πράξεων, άρα απαιτείται πρώτα αναγνώριση του δικού μου λάθους, και, στην συνέχεια, να κατανοήσω το σημείο και τον λάθος τρόπο σκέψης που με οδήγησε στην λάθος επιλογή, στις λάθος αποφάσεις, και, τελικά, στην λάθος πράξη, από την οποία και προήλθαν τα προβλήματα.

Ωστόσο, όλοι κάνουμε το ίδιο λάθος. Δεν αναζητούμε την πορεία των σκέψεων και αποφάσεων που μας οδήγησαν στο τελικό λάθος, αλλά επιρρίπτουμε την ευθύνη στους άλλους και γενικά στο κοινωνικό σύστημα, με αποτέλεσμα εμείς προσωπικά να μένουμε ανώριμοι και ανίκανοι να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια των πραγμάτων, για να μην επαναλάβουμε στο μέλλον τα ίδια λάθη και την λάθος πορεία σκέψεων.

Η τάση, δηλαδή, που έχουμε όλοι μας να μηδενίζουμε την ατομική μας ευθύνη και να μην αναζητούμε τις αιτίες και την πορεία που μας οδήγησαν στις λάθος επιλογές και πράξεις, είναι και το βάραθρο μέσα στο οποίο κινδυνεύουμε όλοι να βρεθούμε, εφόσον δεν αναγνωρίσουμε το αποτέλεσμα ως αποτέλεσμα των ατομικών μας σκέψεων και επιλογών, προκειμένου, από την μια να γίνουμε ωριμότεροι μέσα από την προσωπική μας εμπειρία, και από την άλλη να ανακαλύψουμε το σημείο της εκκίνησης του λάθους, ώστε να επιστρέψουμε και να πάρουμε την οδό της ελευθερίας, σε αντίθετη με το αδιέξοδο που οδηγηθήκαμε νωρίτερα από άγνοια ή λανθασμένους υπολογισμούς.

Αυτή ακριβώς η έννοια, δηλαδή της αποφυγής του μηδενισμού και της ανάληψης της προσωπικής μας ευθύνης για κάθε αδιέξοδο, θα μας οδηγήσει στην ορθή προσέγγιση όλων των θεμάτων που μπορεί να αντιμετωπίσουμε αύριο ή στο απώτερο μέλλον. Και εδώ η έννοια της “μετάνοιας” δεν πρέπει να είναι μια συναισθηματική μόνον αποστροφή και θλίψη, αλλά πρέπει να συνοδεύεται και από δομικές αλλαγές, τόσο στο φυσικό σκέλος – αλλαγή στοιχείων του νου μας -, όσο και αλλαγή στο υλικό τροφοδοσίας του νου μας, δηλαδή το πνεύμα με το οποίο καθημερινά στηρίζουμε τις γνώσεις και τις απόψεις μας.

Διότι το συναίσθημα είναι φευγαλέο και δεν μπορεί να παράξει μόνιμα αποτελέσματα, εάν δεν συνοδευτεί και από την αλλαγή των υλικών τροφοδοσίας, τα οποία να διαθέτουν – εκτός από την προσωρινή ανακούφιση – και την δύναμη για την θεραπεία των παραμορφωμένων στοιχείων σε θετική σκέψη, η οποία έχει ως βάση την αλήθεια και όχι τον μηδενισμό και την άγνοια της αλήθειας των πραγμάτων.

Στον υπαρκτό κόσμο δεν υπάρχει η έννοια του “δεν υπάρχω”, γιατί αυτό αντίκειται στην κοινή λογική. Και ο μηδενισμός, η άποψη, δηλαδή, ότι δεν υπάρχει κάτι γιατί εγώ δεν το αντιλαμβάνομαι ή το αγνοώ, είναι μια στάση επικίνδυνη, η οποία στο μέλλον θα φέρει τα αρνητικά αποτελέσματα στην προσωπική μας καθημερινή ζωή, διότι είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα βρεθώ απέναντι στην αλήθεια της πραγματικότητας και δεν θα μπορώ τότε να την αγνοήσω.

Και, φυσικά, αυτό είναι κατανοητό για τα αισθητά πράγματα του κόσμου, δηλαδή όσα εμπίπτουν στις αισθήσεις μας, αλλά δεν είναι εύκολα κατανοητό για τα μη ορατά πράγματα, τα οποία, ειρήσθω εν παρόδω, είναι και τα στοιχεία εκείνα που καθορίζουν σε μέγιστο βαθμό την προσωπική και κοινωνική μας ζωή καθημερινά.

Όσο δηλαδή και αν προσπαθώ να μηδενίσω την ύπαρξη του εφοδίου της πίστης που υφίσταται μέσα μου, όπως και μυριάδες άλλες εφαρμογές που χρησιμοποιούμε όλοι στην καθημερινή μας ζωή, αυτό δεν πρόκειται να με ωφελήσει, γιατί, απλούστατα, αυτό λειτουργεί χωρίς την δική μου θέληση όσο καιρό ζω πάνω στη γη. Διότι, η πίστη ως εφόδιο και όχι ως αντικείμενο στο οποίο απευθύνεται η πρακτική μου θρησκευτικότητα μόνο, είναι ένα εφόδιο με το οποίο όλοι οι άνθρωποι πάνω στον πλανήτη προγραμματίζουμε κάθε μας κίνηση, από τα απλούστερα έως τα πιο σύνθετα.

Επειδή πιστεύω, γυρίζω τον διακόπτη για να ανάψει το φως ή να βάλω σε λειτουργία μια συσκευή. Επειδή πιστεύω ότι υπάρχουν πράγματα που έχω ανάγκη πηγαίνω στο κατάστημα που με ενδιαφέρει. Και, γενικά, κάθε κίνησή μας, πριν αυτή εκδηλωθεί, έχει την βάση της επεξεργασίας στο εφόδιο που όλοι οι άνθρωποι διαθέτουμε όσο ζούμε πάνω στη γη, ανεξάρτητα από το αντικείμενο ή την ένταση της πίστης. Είναι, δηλαδή, εκείνο το στοιχείο με το οποίο καθημερινά λειτουργούμε σε όλες τις εκδηλώσεις και ενέργειες της ζωής μας, αν και εμείς έχουμε την εντύπωση ότι αυτό αφορά μόνο το θρησκευτικό μου καθήκον, δηλαδή το να πιστεύω σε κάποιον θεό.

Εκείνο που διαφέρει – στην περίπτωση της πίστης στην ευσέβεια -, είναι ότι αναμένω από το αντικείμενο της πίστης μου να υπάρξει ανταπόκριση και ανταπόδοση, διότι, διαφορετικά, θα είναι μια ρουτίνα, από την οποία δεν έχω τίποτα να περιμένω ως απάντηση και ανταπόδοση από εκείνον τον θεό σε μένα τον σημερινό άνθρωπο με τα δικά μου κενά και ελαττώματα.

Η ανταπόδοση, δηλαδή η μισθαποδοσία, είναι βασικό στοιχείο που συνδέεται με την πίστη μου στον θεό ή σε ένα άνθρωπο ή σε μια ιδέα πολιτική ή κοινωνική, διότι αυτό είναι το κίνητρο για να εξασκήσω την πίστη μου προς τον συγκεκριμένο στόχο. Χωρίς πίστη στην ανταπόδοση και την ανταπόκριση – με την έννοια της αλληλοκατανόησης του λόγου μεταξύ εμού και του θεού που πιστεύω – δεν μπορεί να διατηρηθεί ένα άτομο στην ζωή, γιατί τότε γίνεται φυτό και έχει παραιτηθεί από την ενεργό ζωή.

Μηδενισμός σημαίνει σκόπιμη άγνοια ή παράβλεψη υφισταμένων πραγμάτων, και αυτό συνεπάγεται κινδύνους για το παρόν και το μέλλον. Διότι, εάν εγώ δεν λαμβάνω υπόψη μου την αλήθεια των πραγμάτων, αυτό δεν σημαίνει ότι τα πράγματα δεν είναι εδώ και θα εξαφανιστούν γιατί εγώ δεν θέλω να παραδεχτώ την ύπαρξή τους. Αντίθετα, εάν πρόκειται για θέματα που με αφορούν προσωπικά, είναι απολύτως βέβαιο ότι θα τα συναντήσω μπροστά μου και θα υποστώ τις συνέπειες της δικής μου άγνοιας και αμφισβήτησης της πραγματικότητας.

Με λίγα λόγια, η δική μου άγνοια και απερισκεψία δεν σημαίνει και εξαφάνιση της πραγματικότητας, η οποία συνεχίζει να υφίσταται – παρά την δική μου λάθος αντίληψη – και να λειτουργεί κανονικά. Άρα, το πρόβλημα που προκύπτει σε σχέση με μένα δεν οφείλεται στην αλήθεια των πραγμάτων, αλλά είναι αποκλειστική δική μου ευθύνη που αγνόησα την πραγματικότητα.

Για τον λόγο αυτό και ο Χριστός δεν προσπάθησε να αλλάξει την πραγματικότητα της δημιουργίας παρουσιάζοντας ένα καινούριο κόσμο, αλλά προσπάθησε να κάνει δυο πράγματα. Από την μια να εξηγήσει πού οφείλονται τα προσωπικά μας αδιέξοδα και από την άλλη να θέσει τις προοπτικές της υπέρβασης στα αδιέξοδα που δημιουργούνται καθημερινά στην προσωπική μας ζωή.

Δεν άλλαξε ο Χριστός τον κόσμο, αλλά έδωσε σε μας την δυνατότητα να αλλάξουμε πρώτα εμείς, κατανοώντας και όχι αγνοώντας ή διαστρεβλώνοντας την αλήθεια, και από την άλλη να κατανοήσουμε την ορθή αλήθεια της δημιουργίας μέσα από την προσωπική μας παρατήρηση και κατανόηση των φαινομένων που είναι ευδιάκριτα σε όλη την γύρω φύση.

Διότι, η δική μου άγνοια δεν σημαίνει ότι εξαφανίστηκαν όλα τα ζητήματα, αλλά σημαίνει ότι θα πρέπει σύντομα να αποκατασταθεί και η δική μου όραση και εικόνα, ώστε να μπορώ να κατανοώ τον γύρω κόσμο και τον εαυτό μου καλύτερα και βαθύτερα. Διότι, το πνεύμα της αποκάλυψης δεν έρχεται για να γνωρίζουμε μόνο τα μυστήρια του θεού, αλλά έρχεται για να ανακαλύψουμε πρώτα τον βαθύτερο εαυτό μας, και μετά να κατανοήσουμε την δημιουργία, τον εξωτερικό κόσμο, και, τέλος να κατανοήσουμε τον τρόπο που εργάζεται ο ίδιος ο δημιουργός και να τοποθετήσουμε το δικό μας έργο στην δική του προοπτική.

Αναζητήσεις και αποκαλύψεις για πράγματα που είναι μακρινά δεν μπορεί να έχουν αξία για μένα, εάν πρώτα δεν αποκαλύψω τις πτυχές του εαυτού μου και των σχέσεων που εγώ έχω με το περιβάλλον και τον ίδιο τον δημιουργό. Και αυτό προαπαιτεί ένα σταθερό υπόβαθρο επίγνωσης της αλήθειας για να στηριχθούν όλες οι επόμενες αποκαλύψεις για το παρόν και το μέλλον.

Η τυχόν παράβλεψη, υποτίμηση ή απαξίωση πραγμάτων τα οποία υφίστανται και συναντάμε στην καθημερινή μας ζωή θα έχει ως αποτέλεσμα τον κίνδυνο να βρεθούμε προ εκπλήξεων όταν θα τα συναντήσουμε κάποια στιγμή στην ζωή μας. Και μπορεί να μην τα συναντήσουμε όλα, ωστόσο, με κάποια πράγματα είναι φυσικό να συναντηθούμε κάποια στιγμή και θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για να τα αντιμετωπίσουμε με επιτυχία. Αυτό συμβαίνει καθημερινά στην πραγματική ζωή, και όποιος εθελοτυφλεί θα υποστεί τις συνέπειες. Διότι, το να σκέφτεται κάποιος ότι δεν θα έλθει ποτέ ο χειμώνας είναι μια ουτοπία, για την οποία θα πληρώσει υψηλό κόστος όταν πέσουν τα πρώτα χιόνια, ή το καλοκαίρι, εάν κάποιος πιστεύει ότι θα είναι πάντα άνετος χωρίς προφυλάξεις.

Γι Αυτό και ο δημιουργός μας έχει εφοδιάσει με αντίληψη και κατανόηση όλων των θεμάτων που μπορεί κάποιος να αντιμετωπίσει στην καθημερινή του προσωπική ζωή, και, μάλιστα, έχει προετοιμάσει τον οργανισμό μας, σωματικό και ψυχικό, ώστε να είναι σε θέση να υπερβεί τις οποιεσδήποτε δύσκολες συνθήκες θα συναντήσει, αρκεί να έχει κάνει τις κατάλληλες προσωπικές προετοιμασίες. Και αυτό δεν ισχύει μόνο για τον άνθρωπο, αλλά ισχύει και για όλα τα έμβια όντα του πλανήτη, τα οποία είναι εφοδιασμένα με τις ίδιες ικανότητες αντιμετώπισης των κινδύνων που θα συναντήσουν.

Και για μεν τις σωματικές μας ανάγκες – τροφή και προστασία – είναι εύκολα κατανοητό από την καθημερινή τριβή μέσα στην ζωή. Όμως, κάποιοι ενδιαφέρονται όχι μόνο για την προστασία του σώματος και την ικανοποίηση των πρακτικών αναγκών, αλλά αναζητούν απαντήσεις και για βαθύτερα ερωτήματα – ποιός είμαι, γιατί υπάρχω, γιατί υπάρχουν προβλήματα και ο θάνατος, και μυριάδες άλλες απορίες – για τις οποίες κανείς δεν μπορεί να δώσει πειστικές απαντήσεις σε κάθε πρόσωπο που βασανίζεται από αυτές.

Για τον λόγο αυτό και ο Χριστός με την διδασκαλία του δεν άφησε κανένα ερώτημα αναπάντητο, αλλά εξήγησε με σαφήνεια – κατά το δυνατόν με τα μέτρα της εποχής εκείνης – όλο το σχέδιο της δημιουργίας, εφιστώντας την προσοχή μας σε όλες τις διαστάσεις, ακόμη και στις λεπτομέρειες που πολλές φορές περνούν απαρατήρητες ως ασήμαντες.

Δεν μίλησε, δηλαδή, μόνο για τα μεγάλα θέματα του κόσμου – αδικία, ψέμα, φιλοδοξίες, φιλαργυρίες κλπ καυτά καθημερινά στοιχεία που μας βασανίζουν – αλλά έστρεψε την προσοχή μας και στις λεπτομέρειες, στις οποίες καθένας που ενδιαφέρεται μπορεί να εντρυφήσει, ώστε να είναι καταρτισμένος για κάθε ενδεχόμενο που μπορεί να συναντήσει στην προσωπική του ζωή, στρέφοντας την προσοχή μας στην καλλιέργεια της ατομικής μας πίστης, διότι αυτή αποτελεί το βασικό εφόδιο με το οποίο ενισχύεται ο εσωτερικός μας άνθρωπος, στοιχείο με το οποίο καλύπτονται τα κενά στα μεγάλα προσωπικά ερωτήματα.

Ο μηδενισμός είναι αντίθετος με την φυσική πραγματικότητα και την αλήθεια των πραγμάτων. Είναι παράβλεψη, είναι διαστροφή, και εμπεριέχει τον κίνδυνο σοβαρών λαθών στους τομείς που ενδιαφέρουν κάποιο φυσικό πρόσωπο ή ακόμη και μια ολόκληρη κοινωνία. Διότι απομακρύνει τον άνθρωπο από την ορθή λειτουργία του στην καθημερινότητα, και γενικά τον καθιστά έωλο και αστήρικτο σε κάθε κρίσιμη στιγμή των προσωπικών του αποφάσεων και ενεργειών.

Με λίγα λόγια, ο άνθρωπος που δεν αναγνωρίζει την τυχόν ύπαρξη και την αρνητική λειτουργία του μηδενισμού στην προσωπική και κοινωνική του ζωή, κινδυνεύει με λάθος εκτιμήσεις, άρα και με λάθος αποφάσεις και λάθος ενέργειες που μπορεί να τον οδηγήσουν ακόμη και στην καταστροφή.

Για τον λόγο αυτό η διδασκαλία του Χριστού δεν παραβλέπει τις λεπτομέρειες, αλλά τονίζει και αποδίδει την αξία σε όλες τις πτυχές της ζωής, χωρίς να υποτιμά ή να αμφισβητεί την αξία και την σημασία των λεπτομερειών, όχι για να κάνει τον άνθρωπο δέσμιο των λεπτομερειών, αλλά για να καταδείξει την πληρότητα της δημιουργίας και την ορθή πορεία μέσα στην ανθρώπινη καθημερινότητα. Το γεγονός ότι ο Χριστός δεν δίδαξε μόνο την αξία του ανθρώπου γενικά, αλλά έπραξε και ανάλογα όταν συνάντησε λάθος πράξεις είναι η απόδειξη της ιδιαίτερης σημασίας που έδωσε ο ίδιος ο Χριστός στην λεπτομέρεια της δημιουργίας.

Όταν ο Πέτρος έκοψε το αυτί του δούλου εξοργισμένος για την σύλληψη του δασκάλου, ο Χριστός όχι μόνο δεν συμφώνησε μαζί του, αλλά και με τα ίδια του τα χέρια αποκατέστησε την ζημιά, αν και το άτομο δεν είχε κανένα πολιτικό δικαίωμα ως δούλος που ήταν. Αν και εμείς εστιάζουμε στο θαύμα της αποκατάστασης του μέλους του σώματος του δούλου, ωστόσο, το μήνυμα που ήθελε να διδάξει ο Χριστός ήταν η προσοχή μας στις λεπτομέρειες και στην τάση που έχουμε όλοι να παραβλέπουμε και να υποτιμούμε πράγματα, τα οποία για μας δεν είναι σημαντικά, αλλά για τον δημιουργό είναι εξίσου πολύτιμα για την ζωή.

Διότι, εμείς βλέπουμε τους μεγάλους αριθμούς των ανθρώπων και γενικά των πραγμάτων της δημιουργίας, όμως ο δημιουργός δεν χάνει τον έλεγχο αλλά τα διατηρεί όλα ως κόσμημα πολύτιμο στην καθημερινότητα αλλά και στην προοπτική της αιωνιότητας.

Κάθε λέξη και κάθε γράμμα της Βίβλου είναι πολύτιμο για την εδραίωση και αύξηση της πίστης του ενδιαφερομένου ατόμου, διότι η πίστη δεν είναι χαπάκι του φαρμακείου με περιορισμένη δράση, αλλά είναι δύναμη θεού στο διηνεκές για σωτηρία και αποκάλυψη της αλήθειας στον καθένα που ζει σήμερα ή θα ζήσει αύριο και πρέπει να έχει στην διάθεσή του τα υλικά εκείνα που θα οικοδομούν και θα αυξάνουν καθημερινά το εφόδιο της πίστης, με το οποίο θα προσπερνά και θα υπερβαίνει, τόσο τα θέματα της καθημερινότητας όσο και την αδυναμία στην προοπτική του μέλλοντος.