Όλες οι εκπομπές με χρονολογική σειρά.

Όλοι έχουμε παρατηρήσει ότι τα ανθρώπινα κατασκευάσματα φθείρονται με την πάροδο του χρόνου. Από τα σπίτια μέχρι τα αεροπλάνα, από τα σκεύη μέχρι τα ρούχα, όλα φθείρονται με την πάροδο του χρόνου, και στο τέλος διαλύονται, χάνονται και δεν μπορούμε να τα εντοπίσουμε. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της δικής μας παρέμβασης στην ύλη. Εμείς δηλαδή κατασκευάζουμε, η ύλη είναι εδώ, αλλά το δικό μας δημιούργημα χάνεται, “λύεται” όπως είναι η σωστή έκφραση “εις τα εξ ων συνετέθη”, και τελικά η ύλη είναι εδώ, αλλά το δικό μας δημιούργημα ή καλύτερα το δικό μας έργο επί της ύλης, εξαφανίζεται σε εύλογο χρονικό διάστημα.

Αυτή είναι η μοίρα όλων των ανθρωπίνων κατασκευών, και δεν έχουμε στοιχεία που να αποδεικνύουν – πέραν ενός χρονικού ορίου – την διατήρηση της ανθρώπινης παρέμβασης πάνω στην φύση και τον υλικό κόσμο. Αντίθετα, όλοι έχουμε παρατηρήσει ότι όλος ο κόσμος, ο έμβιος κόσμος, ποτέ δεν χάνεται. Καθημερινά ανανεώνεται. Το ίδιο δένδρο χάνει τα φύλλα του, αλλά ξέρουμε ότι την άνοιξη πάλι θα φανεί η ζωή στα φύλλα και θα δώσει τους καρπούς του, άρα η ζωή παραμένει μέσα του, και αυτή η δύναμη της ζωής θα το ξαναφέρει στο προσκήνιο για παραγωγή και απόδειξη ενεργού ζωής.

Αυτές οι δυο εικόνες πρέπει να μας προβληματίσουν σε βάθος, διότι εμείς καταναλίσκουμε απέραντη ενέργεια για τα δικά μας έργα, τα οποία ωστόσο δεν αντέχουν στον χρόνο. Τα έργα όμως του ίδιου του δημιουργού, ο έμβιος κόσμος, δεν χάνεται αλλά ανανεώνεται, και είναι παρών σε βάθος αιώνων, και συνεχίζει αδιάκοπα να παράγει τους δικούς του καρπούς, θέμα που αποτελεί και την βάση της ανθρώπινης επιβίωσης. Και νομίζω ότι καθένας που διαθέτει τον κοινό νου, έχει ακριβή αντίληψη αυτής της αλήθειας: τα ανθρώπινα έργα – πολύτιμα στην καθημερινότητα – έχουν, δυστυχώς, περιορισμένη διάρκεια ζωής, έχουν αδυναμία αυτόματης και αφ’ εαυτών ανανέωσης, και τελικά οδηγούνται στην “λύση”, στην εξαφάνιση κατά την κοινή έννοια.

Και ακριβώς πάνω σε αυτή την πανανθρώπινη εμπειρία και γνώση έστρεψε ο Χριστός την διδασκαλία του για να δώσει το μάθημα της αναζήτησης, όχι μόνον των στοιχείων της καθημερινής επιβίωσης και εξασφάλισης της αναγκαίας ενέργειας για την διατήρηση του οργανισμού μας, αλλά και την αναζήτηση της πηγής της ενέργειας του δημιουργού, εκείνης δηλαδή που έχει την υπαρξιακή ιδιότητα να μην χάνεται, αλλά να ανανεώνεται στο διηνεκές, χωρίς όριο ζωής.

Και φυσικά αυτή την αντίληψη είναι εύκολο να την εντοπίσει κάποιος που διαθέτει καλλιέργεια του προσωπικού του οργάνου της πίστης. Διότι μπορεί η λογική και η ανθρώπινη διανόηση να είναι απαραίτητες παράμετροι για την καθημερινή επιβίωση, ωστόσο, ο άνθρωπος καλείται να υπερβεί και αυτό το όριο της λογικής, και να υπεισέλθει στα επέκεινα του φυσικού κόσμου όρια, στα όρια του δημιουργού.

Μιας περιοχής του δημιουργού που δεν γνωρίζει όρια χρονικά ή τοπικά, ούτε έχει ανάγκη από τροφοδοσία εξωτερικής ενέργειας, όπως έχουμε όλοι εμείς. Αντίθετα, μας καλεί να ανακαλύψουμε τις δικές του δημιουργικές πηγές ενέργειας, με τις ιδιότητες της αιωνιότητας και της αυτόματης ανανέωσης όλων των υπαρξιακών μας δεδομένων, δηλαδή όλων εκείνων των στοιχείων που συγκροτούν την δυνατότητα επιβίωσης στην καθημερινότητα, αλλά διατηρούν και την προοπτική του μέλλοντος και της αιωνιότητας προ των οφθαλμών μας.

Για όσους έχουν αναπάντητα ερωτήματα για την ζωή, η διέξοδος είναι μία: η αναζήτηση. Η προσωπική αναζήτηση. Διότι μπορεί να υπάρχουν απαντήσεις, αλλά οι απαντήσεις είναι πάντα συνάρτηση των ερωτήσεων. Χωρίς ερώτηση, χωρίς προσωπικούς προβληματισμούς, καμιά απάντηση δεν μπορεί να βρει ανταπόκριση στο προσωπικό μας ερώτημα. Διότι η ζωή δεν είναι μηχανικοί κανόνες λειτουργίας, αλλά είναι ζώσα πραγματικότητα, με εκατομμύρια εναλλασσόμενες λεπτομέρειες, κρίσιμες όμως για την κάθε προσωπικότητα. Κατά συνέπεια, απαντήσεις που ικανοποιούν τα ερωτήματα κάποιου, δεν σημαίνει αυτόματα και ικανοποίηση των ερωτημάτων άλλων λογικών προσώπων.

Γι’ αυτό και η ζωή έχει ενδιαφέρον. Διότι δεν είμαστε μάζα, αλλά ιδιαίτερες προσωπικότητες με διαφορετικές ανάγκες. Αυτό σημαίνει ότι ο δημιουργός έχει επίγνωση της ατομικής μας σύνθεσης, σωματικής και ψυχικής, και κατά συνέπεια μπορεί να μας οδηγήσει σε απαντήσεις για όλες τις προσωπικές μας ανάγκες. Ο Χριστός εξήγησε σε όλους τους τόνους, ότι ο δημιουργός δεν μας αντιμετωπίζει ως σύνολο, αλλά ως προσωπικότητες με καταμετρημένες όχι μόνον τις ανάγκες, αλλά και τις τρίχες του σώματός μας. Και αυτό σημαίνει ότι είναι σε θέση να δώσει απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα, απλά ή σύνθετα.

Η παροχή ενέργειας στον ψυχικό μας κόσμο, για να είμαστε ισχυρότερες προσωπικότητες, δεν είναι θέμα της ορατής φύσης, αλλά του μη ορατού κόσμου. Όχι των χωραφιών και των δένδρων, αλλά άλλων παραγόντων, πολύ πιο ισχυρών κατά την δύναμη της δικής τους ενέργειας. Για τον λόγο αυτό η διδασκαλία του Χριστού ήταν προοδευτικά από τα ορατά στα μη ορατά. Από τα μετρήσιμα, στα μη μετρήσιμα αλλά απέραντα. Από τα σημαντικά αλλά φθειρόμενα της καθημερινότητας, στα επίσης σημαντικά αλλά άφθαρτα την αιωνιότητας.

Επίμονα ζητούσε από τους μαθητές και ακροατές του να πάρουν το βλέμμα από την μοναδικότητα της καθημερινότητας, στους νόμους που δεν αλλάζουν. Διότι η ζωή συνεχίζεται και τον χειμώνα, όταν εμείς δεν βλέπουμε την λειτουργία των δένδρων μέσα στους βλαστούς και τις ρίζες. Λειτουργίες που μπορεί να μην είναι ορατές με γυμνό μάτι, ωστόσο, όχι μόνον είναι υπαρκτές, αλλά από αυτές εξαρτώνται και οι ορατές που θα προκύψουν αργότερα.

Με αυτή την απλή λογική υπέδειξε την ανάγκη της καλλιέργειας του εσωτερικού μας οργάνου που λειτουργεί μέσα μας όλο το 24ωρο, 365 μέρες το χρόνο: του οργάνου της πίστης. Διότι μόνον με αυτή μπορούμε να ελέγξουμε τα μη ορατά, τα μη φαινόμενα. Αυτή, δηλαδή, η καλλιέργεια είναι η προϋπόθεση για την προοδευτική κατανόηση του μη ορατού εισέτι σύμπαντος. Μάλιστα, οδήγησε τους μαθητές του στην αποκάλυψη του δημιουργού πατέρα, ο οποίος έκτισε τον κόσμο και όσα βρίσκονται μέσα σε αυτόν.

Η πίστη είναι το όργανο που διαθέτουμε. Και η καλλιέργεια και ανάπτυξη της πίστης είναι ο μόνος δρόμος για να κατανοήσουμε τον κόσμο, το σήμερα και το μέλλον. Να κατανοήσουμε όχι μόνον την δημιουργία του φυσικού κόσμου, να κατανοήσουμε όχι μόνον την ύπαρξη και λειτουργία των μη φαινομένων, αλλά να προσεγγίσουμε και τις πηγές της ζωής του δημιουργού, αντλώντας δύναμη από το δικό του κράτος ισχύος και ενέργειας, μιας ενέργειας που λειτουργεί όχι μόνον με την προοπτική του καλύτερου αύριο, αλλά και της αιωνιότητας.

Εμείς που ζούμε σήμερα, κατανοούμε καλύτερα από κάθε άλλη ιστορική περίοδο την αξία και τον ρόλο της φύσης για την ζωή μας. Χωρίς την φύση, χωρίς τις λειτουργίες και τα δικά της συστατικά, ζωή με την μορφή που εμείς γνωρίζουμε δεν μπορεί να υπάρξει. Άρα, το σύνολο της ενέργειας που έχει ανάγκη για την επιβίωση το σώμα μας, το αποκτά μέσα από την σύνδεσή του με την φύση και τις δικές της λειτουργίες.

Ωστόσο, ενώ αυτό είναι απόλυτα κατανοητό από κάθε άνθρωπο επί γης σε όλη την διάρκεια της ιστορίας του ανθρώπινου γένους, δεν είναι σαφές τι γίνεται, από που δηλαδή προέρχονται οι πηγές της ενέργειας που έχει ανάγκη, όχι το σώμα μου αλλά η ψυχή μου, ο εσωτερικός μου κόσμος, εκείνη η περιοχή της προσωπικότητάς μου που δεν χάνει ποτέ και για κανένα λόγο της αξία της. Διότι μπορεί το σώμα μου να είναι άψογο, ωστόσο όλοι γνωρίζουμε ότι με τα χρόνια όλα αυτά μεταβάλλονται, χάνουν την προβολή που απολαμβάνουν σήμερα, και στο τέλος επέρχεται το μοιραίο για όλους, όμορφους και δύσμορφους.

Αντίθετα, οι ψυχικές αρετές, τα ατού του εσωτερικού μου κόσμου, η ευαισθησία και η κατανόηση, η αγάπη και η μέριμνα για τους άλλους, και εκατομμύρια άλλες παράμετροι που αποδεικνύουν τον εσωτερικό μας πλούτο, ακόμη και όταν η όψη του σώματος έχει πάψει να προβάλλεται ως προσόν, εκείνα μέσα στην ψυχή μας παραμένουν υψηλά στην αξιολόγηση όλων μας.

Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η τόλμη και η αρετή στην καθημερινότητα, η επιδίωξη της αλήθειας και η μέριμνα για την αποφυγή των συνεπειών του ψεύδους, είναι στοιχεία που δεν χάνουν ποτέ την αξία τους, και για αυτές τις αρετές επαινούμε και μετά τον θάνατο εκείνους που καλλιέργησαν αυτούς τους τομείς, χωρίς, βεβαίως, να υποτιμούμε και τις αρετές του σώματος. Είναι άλλωστε γνωστό ότι τα σώματα, τα καλλίγραμμα και τα γυμνασμένα προβάλλονται μόνον κατά την διάρκεια του επίγειου βίου ενός ατόμου. Αντίθετα, οι ψυχικές αρετές προβάλλονται κυρίως μετά τον θάνατο, ακριβώς, γιατί η αξία και η αντοχή στον χρόνο είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη για τις αρετές του ψυχικού μας κόσμου.

Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Χριστός προβίβασε τις ψυχικές αρετές στην πρώτη γραμμή, και δίδαξε τον τρόπο που αυτές οι αρετές όχι μόνον αποκτούνται, αλλά και καλλιεργούνται. Μάλιστα, όχι μόνον δίδαξε την αξία των ψυχικών αρετών, αλλά υπέδειξε τις πηγές από τις οποίες αυτές οι αρετές αποκτούν την δική τους ενέργεια, η οποία τις διατηρεί κατά την περίοδο του επίγειου βίου, ενώ παράλληλα προβάλλει και ο δρόμος για την προοπτική της αιωνιότητας. Υπέδειξε δε – και μάλιστα με αποκλειστικό τρόπο – ως όργανο για την κατανόηση και αντίληψη της λειτουργίας αυτών των μη ορατών αρετών την δική του διδασκαλία.

Τα λόγια της δικής του διδασκαλίας εμπεριέχουν τα στοιχεία, μέσα από τα οποία αναπτύσσεται η πίστη, το εφόδιο που έχουμε όλοι μέσα μας, ανεξάρτητα από την αξία που εμείς του δίνουμε. Με την καλλιέργεια και την κατανόηση των λόγων της δικής του διδασκαλίας, το όργανο της πίστης αυξάνεται, αναπτύσσεται, και μπορεί να φέρει καρπούς αρετών για το σήμερα, αλλά και να διατηρήσει ανοιχτούς τους ορίζοντες του μέλλοντος.

Η επαύξηση και διατήρηση της ενέργειας που απαιτείται για την ισορροπία και ανάπτυξη του εσωτερικού μας κόσμου, είναι προσωπική ευθύνη κάθε ώριμου ανθρώπου. Και επειδή αυτό είναι αυτονόητο, ο ίδιος ο Χριστός μερίμνησε, μέσα από μια απλή παραβολή καθημερινής λειτουργίας του φυσικού κόσμου, την παραβολή του σπορέα, να μας δώσει το βαθύτερο μάθημα, τόσο για την έναρξη της παροχής ενέργειας, όσο και για την διατήρηση της ομαλής σχέσης με τον πάροχο, ώστε η καθημερινότητα να έχει αποτελέσματα καρποφορίας.

Η αγαθή μας συνείδηση, η οποία δέχεται την διδασκαλία του Χριστού, τον λόγο της δικής του διδασκαλίας, είναι ο αγρός. Κατά συνέπεια, όλα μέσα στην συνείδησή μας θα λάβουν χώρα, όλα εντός μου θα ενεργηθούν. Για όλα τα θέματα, ο τόπος, η αφετηρία, η βάση, θα βρίσκεται σε όλη την διάρκεια του βίου μου μέσα μου, χωρίς κανείς άλλος να έχει πρόσβαση στον προσωπικό μου αυτόν χώρο.

Αυτή η εξήγηση του Χριστού είναι η πληρέστερη, ακριβώς, γιατί δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Μέσα, στον εσωτερικό χώρο της προσωπικής μας ζωής κυοφορούνται τα πάντα: οι σκέψεις, οι προθέσεις, η κριτική μας, η χαρά και το μίσος, η ελπίδα και η αβάσταχτη απελπισία, και μυριάδες άλλες καταστάσεις που μόνον καθένας γνωρίζει προσωπικά. Άρα, αυτό τον χώρο έχουμε στην δική μας ευθύνη. Τόσο για το τι σπέρνουμε, τι καλλιεργούμε στην καθημερινότητα μέσα μας, όσο και το πώς τον προφυλάγουμε από τις επιθέσεις των εξωτερικών παραγόντων, όπως προστατεύουμε και κάθε πολύτιμο για μας πράγμα της ζωής μας: από τα χρήματα μέχρι τους οικείους μας.

Σε αυτόν τον απόλυτα προσωπικό μας χώρο έρχεται να καθίσει και η σπορά του λόγου της διδασκαλίας του Χριστού. Αν βρει καλό έδαφος, αγαθή συνείδηση, τότε ο λόγος θα αρχίσει να αναπτύσσεται, και, αν δεν γίνουν λάθη και παρανοήσεις στην διδασκαλία, σύντομα θα αρχίσει και η μεταμόρφωση του φυσικού προσώπου. Μια μεταμόρφωση που δεν είναι στιγμιαία, αλλά είναι σταθερά αυξανόμενη, έχει διάρκεια όση και όλη η ζωή μας, και σταδιακά από την νηπιακή απλότητα θα μας φέρει στην ωριμότητα της ανακάλυψης του ίδιου του δημιουργού, της εξερεύνησης των δικών του πηγών ενέργειας, της κατανόησης των χαρακτηριστικών του άρχοντα.

Χαρακτηριστικά με τα οποία όλοι οι άνθρωποι είμαστε εφοδιασμένοι, αλλά θα πρέπει να τα ανακαλύψουμε, να τα καλλιεργήσουμε, για να αποκαλυφθεί το στοιχείο του άρχοντα μέσα στην καθημερινή μας συμπεριφορά. Και φυσικά, όλα αυτά προϋποθέτουν μια ασφαλή σύνδεση με τον πάροχο της ενέργειας της ζωής, μιας δύναμης που ενεργήθηκε στο πρόσωπο του Χριστού και τον ανέστησε από τους νεκρούς.

Αυτή η παροχή ενέργειας, αυτή η σύνδεση με την πηγή, είναι το ατομικό δώρο του δημιουργού σε κάθε φυσικό πρόσωπο: η πίστη στην ύπαρξη και λειτουργία της ενέργειας του δημιουργού μέσα στην προσωπική μας καθημερινότητα. Η αποδοχή, και η καλλιέργεια αυτής της αλήθειας είναι η βάση για την εξέλιξη του φυσικού προσώπου σε μια προσωπικότητα που μεταμορφώνεται καθημερινά με την δύναμη της δικής του ενέργειας, προς την τελειότητα του ίδιου του δημιουργού.

Όσο περνούν τα χρόνια της ατομικής μας ζωής, τόσο κατανοούμε και πράγματα, τα οποία νωρίτερα δεν ήταν κατανοητά. Είτε γιατί δεν είχαμε εμείς ωριμάσει, είτε γιατί οι παράμετροι που απαιτούνται για την κατανόηση, δεν ήταν ακόμη γνωστοί στο σύνολό τους. Και αυτό αποτελεί ένα κριτήριο για την προσωπική μας πορεία προς την ωριμότητα.

Ο χρόνος, δηλαδή, δεν είναι άσχετος παράγοντας, αλλά είναι ο ισχυρός παράγοντας. Όχι ως μεταφυσική έννοια, αλλά ως αδήριτη πραγματικότητα. Διότι, μέσα στα δικά του πλαίσια συντονίζονται όλες οι παράμετροι, για να υπάρξει η εξέλιξη και η φυγή προς τα εμπρός. Αυτός ήταν και ο λόγος που τόσο ο Χριστός όσο και οι μαθητές του αργότερα, τόνιζαν την αξία της αξιοποίησης του χρόνου, τον οποίο καθένας έχει στην προσωπική του διάθεση. Δεν είναι απέραντα τα χρόνια της ζωής μας, άρα, καθένας καλείται μέσα σε αυτά τα χρονικά πλαίσια να κατακτήσει την απαιτούμενη γνώση και εμπειρία για το δικό του μέλλον.

Και επειδή η γνώση σε αναλογία με την άγνοια είναι ασύμμετρες – γνώση 4,9%, άγνοια 95,1% – είναι προφανές ότι έχουμε μεγάλο έργο να κάνουμε σχετικά με την ωρίμανση και την κατανόηση. Από την μια του φυσικού κόσμου, όχι μόνον ως περιγραφή αλλά και ως περιεχόμενο, και από την άλλη του εσωτερικού και μη ορατού κόσμου, τον οποίο καθένας διαθέτει και κουβαλά, όχι ως φορτίο στην πλάτη αλλά ως εφόδιο, τμήμα και προϋπόθεση της φυσικής του ύπαρξης μέσα στο σώμα του. Και αυτό προφανώς είναι πιο σύνθετο από τον μετρήσιμο φυσικό κόσμο, διότι ακόμη δεν διαθέτουμε όργανα μέτρησης των παραμέτρων αυτού του μη ορατού κόσμου.

Και εδώ έρχεται η διδασκαλία του Χριστού να θεμελιώσει μια νέα ισχυρή και αποκλειστική παράμετρο για την προσωπική κατανόηση αυτών των μη ορατών παραμέτρων. Το νέο στοιχείο που φέρνει στην επικαιρότητα η διδασκαλία του Χριστού είναι η πίστη, το όργανο που όλοι έχουμε μέσα μας, και με αυτό λειτουργούμε στην καθημερινότητα. Όχι ως αντικείμενο πίστης, αλλά ως μοναδικό εφόδιο, το οποίο μπορούμε να αξιοποιούμε για την κατανόηση και ρύθμιση της ατομικής μας κοινωνικής συμπεριφοράς, σε σχέση με τον μη ορατό ακόμη κόσμο, στον οποίο όλοι κινούμαστε, άσχετα αν δεν είναι εύκολα αντιληπτό.

Η ανάλυση που μπορούμε να κάνουμε όλοι μέσα από την ατομική μας συμπεριφορά στην καθημερινότητα, αποδεικνύει ότι όλοι διαθέτουμε αυτό το όργανο της πίστης και με αυτό σχεδιάζουμε και υλοποιούμε κάθε μικρή ή μεγάλη πράξη της καθημερινότητας. Κανείς δεν χρησιμοποιεί άλλο όργανο για να οργανώσει την ζωή του πλην της πίστεως. Όχι γιατί πιστεύω ή δεν πιστεύω στην Παναγία, αλλά γιατί αυτό το όργανο δίνει την ικανότητα να βλέπουμε και να ελέγχουμε πράγματα που δεν είναι ορατά μέσα από τα φυσικά μας μάτια. Και μπορεί στην καθημερινότητα να μην γίνεται συνείδηση το έργο που επιτελεί αυτό το όργανο στην ατομική μας ζωή, ωστόσο, η φυσική παρουσία του δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανένα λογικό άνθρωπο.

Από τους σχεδιασμούς μας για την επόμενη μέρα – πιστεύουμε ότι αύριο θα είμαστε εδώ και τα πράγματα θα κυλίσουν μέσα στις γνωστές μας παραμέτρους – μέχρι τις εμπορικές μας κινήσεις που πιστεύουμε ή υπολογίζουμε ότι θα μας φέρουν πλούτο και όχι ζημία, όλα λειτουργούν γιατί αυτό το όργανο υπάρχει μέσα μας, και θεμελιώνει την ικανότητα να βλέπουμε και να ελέγχουμε πράγματα που δεν είναι ορατά με τα φυσικά μας μάτια. Αυτό το όργανο μας συνδέει ως άγκυρα με τον δημιουργό και τις δικές του πηγές ενέργειας, αρκεί ο ενδιαφερόμενος να απλώσει το χέρι και να ρίξει την δική του άγκυρα ως σταθερό παράγοντα σύνδεσης με την πηγή της δυνάμεως, η οποία ενεργείται μέσα από τις πηγές και τις διαδικασίες που όρισε με λογικό τρόπο ο ίδιος ο δημιουργός.