Όλες οι εκπομπές με χρονολογική σειρά.

Το βάρος και το βάθος με το οποίο αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητα, αποδεικνύει τον χαρακτήρα και τα προσωπικά μας ενδιαφέροντα.

Η επιδερμική ενατένιση των γεγονότων, είναι προάγγελος ναυαγίου, διότι όλα τα πράγματα και ιδιαίτερα τα γεγονότα της ζωής, έχουν βάθος και απαιτείται σοβαρότητα και προσωπική ευθύνη στην κατανόηση και αντιμετώπιση της καθημερινότητας. Και επειδή εμείς ως Έλληνες έχουμε την υπεροψία της κληρονομιάς των Αρχαίων Ελλήνων, είναι προφανές ότι αυτή η νοοτροπία μας οδηγεί σε παγίδες και αδιέξοδα. Διότι η μη εξέταση σε βάθος των γεγονότων της ζωής, είτε των προσωπικών είτε εκείνων που πηγάζουν από τα καθήκοντα που μας έχουν ανατεθεί, συνεπάγεται και επιπόλαιες αποφάσεις, οι οποίες φυσικά δεν λύνουν κανένα πρόβλημα, ενώ αντίθετα περιπλέκουν την εικόνα και δυσκολεύουν την ζωή μας.

Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Χριστός, ως διδάσκαλος, έχει τονίσει σε όλους τους τόνους ότι ο σοβαρός άνθρωπος είναι εκείνος που προσέχει (βλέπετε), φυλάγεται από τις παγίδες και τις υπερβολές (φυλάττεστε), και αναζητεί πάντοτε την αλήθεια των πραγμάτων μέσα στην καθημερινότητά του, αλλά και μέσα στους βαθύτερους προβληματισμούς για την ζωή και την αθανασία.

Διότι είναι προφανές ότι αν στην καθημερινότητα, στα ζητήματα δηλαδή που έχουν μικρή χρονική διάρκεια, δεν πετυχαίνουμε αλλά αποτυγχάνουμε, τότε στα βαθύτερα ζητήματα της ζωής και της αθανασίας είμαστε πολύ μακριά νυχτωμένοι και φανταζόμαστε πράγματα που δεν υπάρχουν ή ελπίζουμε σε φρούδες, επιπόλαιες και ανέξοδες επιτυχίες που ποτέ δεν έρχονται.

Οι άνθρωποι της πίστης είναι οι άνθρωποι που έμπρακτα κατανοούν την αλήθεια των πραγμάτων και είναι σε θέση να φέρουν εις πέρας αποστολές υπεύθυνες με πλήρη επιτυχία, φορτωμένοι με τον σταυρό της κοινωνικής διαδρομής κάθε φορά.

Οι αδόκιμοι και αμαθείς εύκολα διαστρεβλώνουν την αλήθεια και απομακρύνονται από αυτήν με επίπλαστα ψεύδη, με αποτέλεσμα και οι ίδιοι να αποτυγχάνουν, αλλά και οι γύρω να υφίστανται τις τραγικές συνέπειες από την δική τους μηδενική σοβαρότητα.

Το μήκος και η ποιότητα της ζωής μας δεν εξαρτάται μόνον από την ποσότητα του πλούτου που διαθέτουμε. Το μακροχρόνιο καλό και συμφέρον έχει και άλλες παραμέτρους, τις οποίες κατά κανόνα ή αγνοούμε παντελώς ή παραβλέπουμε, αφήνοντας αυτά τα ζητήματα για το μέλλον. Και φυσικά κανείς δεν ζημιώνεται εκτός από εμάς.

Διότι όπως το νερό κυλάει αλλά εμείς πρέπει να κάνουμε τον κόπο να ξεδιψάσουμε και όχι κάποιος άλλος, έτσι και τα μυστικά της ζωής βρίσκονται δίπλα μας, κοντά μας, αλλά εμείς αρκούμαστε μόνον στην συγκέντρωση αγαθών, προφανώς εκτιμώντας ότι αυτά έχουν μεγαλύτερη αξία σήμερα και όχι κάποια άλλα, για τα οποία πάντα υπάρχει χρόνος αλλά στο μέλλον.

Και ενώ γνωρίζουμε ότι στο τέλος της ζωής μας όλοι αφήνουμε τα πάντα πίσω μας, ωστόσο, φοβισμένοι από την πιθανότητα στέρησης κάποιων καθημερινών πραγμάτων, δεν παύουμε να ασχολούμαστε μόνον με αυτά, θεωρώντας ότι αυτό είναι το καλό και το συμφέρον της ζωής. Βέβαια, στην πραγματικότητα δεν το πιστεύουμε, διότι όλοι γνωρίζουμε ότι πέρα από τις καθημερινές μας φυσικές ανάγκες όλα τα υπόλοιπα δεν τα χρειαζόμαστε. Ωστόσο “η εύκολη λύση”, το “έχει ο θεός”, το “δεν βαριέσαι”, είναι ο κανόνας για να ξεφύγουμε από τις πραγματικές ανάγκες της ζωής μας, όχι φυσικά της καθημερινής αλλά και της επέκεινα του φυσικού μας ορίζοντα.

Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Χριστός δεν περιόρισε την διδασκαλία του στην ρύθμιση της καθημερινότητας μόνον, αλλά μετατόπισε τον ορίζοντα των στοιχείων της ζωής σε μια διαφορετική διάσταση, στην διάσταση της διάρκειας της ζωής, χωρίς ποτέ να παραβλέπει την καλύτερη καθημερινότητα.

Η αποκάλυψη που κάνει στην Σαμαρείτισσα ότι το φυσικό νερό ανακουφίζει και δίνει ζωή στο φυσικό σώμα μας, αλλά ο άνθρωπος δεν είναι μόνον σώμα αλλά έχει και εσωτερικό κόσμο, έχει και ψυχή – η οποία και αυτή έχει ανάγκη ζωής, έχει ανάγκη από το δικό της νερό της ζωής – είναι κυρίαρχο στοιχείο σε όλη την διδασκαλία του, την οποία εμείς δυστυχώς αγνοούμε σε μεγάλο μέρος.

Διότι ενώ στόχος του Χριστού ήταν να μεταφέρει το ενδιαφέρον μας από την γη και τον σύντομο βίο μας στην αιωνιότητα, εμείς παραμένουμε θεατές στο ίδιο έργο, στα αδιέξοδά μας και στις μικρότητες της καθημερινότητάς μας, χωρίς συντονισμό μαζί του στα θέματα της αιωνιότητας, αν και όλοι ομολογούμε ότι αγαπάμε τον Χριστό και είμαστε Χριστιανοί παιδιόθεν.

Στόχος της διδασκαλίας του Χριστού δεν ήταν να αρνηθούμε ή να παραβλέψουμε την σκληρή καθημερινότητα, αλλά να μπολιάσουμε στην καθημερινότητα την αιωνιότητα, ακολουθώντας το προσωπικά δικό του υπόδειγμα και εφαρμόζοντας σταδιακά και με ακρίβεια την δική του και όχι τις ανθρώπινες διδασκαλίες για τα θέματα της ζωής.

Το να θέλουμε να αποκτήσουμε περισσότερα είναι ανθρώπινη ιδιότητα που διέπει την καθημερινότητά μας. Όλοι θέλουμε περισσότερα, θεωρώντας ότι έτσι θα έχουμε ένα καλύτερο αύριο, θα ζήσουμε πιο άνετα, θα περνάμε καλύτερα. Και φυσικά αυτό είναι σωστό μέχρι το σημείο που δεν χάνουμε το μέτρο – στοιχείο απόλυτα προσωπικό για τον καθένα – και από το μέτρο περάσουμε στο άμετρο, στον πλουτισμό και την φοβία για το μέλλον μας.

Η προσέγγιση του Χριστού στο θέμα αυτό δεν είναι εύκολα κατανοητή, ακριβώς γιατί το θέμα του δεν είναι λογιστικό, πόσο λίγα ή πόσα πολλά, αλλά η σχέση τους με την ζωή. Διότι στην ζωή μας αυτό που αξίζει είναι η ζωή και όχι όσα συνδέονται με την ποιότητα της ζωής. Δεν έμεινε δηλαδή ο Χριστός στην διατύπωση αριθμητικών κανόνων για το πόσα χρειάζεται κάποιος για να είναι αυτάρκης, αλλά αποσύνδεσε το θέμα των φυσικών πραγμάτων από την ουσία της ζωής που είναι η ύπαρξη της ζωής, και χωρίς αυτή την ύπαρξη, όλα τα υπόλοιπα δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα.

Η προσέγγιση λοιπόν του Χριστού, χωρίς να είναι φοβική και αρνητική, είναι άρτια και εμπεριστατωμένη, προβάλλοντας την ουσία και όχι τις διαχειριστικές λεπτομέρειες, στοιχείο που το αφήνει στην προσωπική μας ευθύνη.

Η φράση “οράτε και φυλάσσεστε” είναι ενδεικτική της προσοχής που κάθε φυσικό πρόσωπο πρέπει να επιδεικνύει για το θέμα του καλού και του συμφέροντος, ακριβώς γιατί η πλεονεξία – κατά κανόνα κάνουμε λάθος στο καλό και στο συμφέρον υποκινούμενοι από την πλεονεξία μας – είναι το μικρόβιο, είναι “ο ιός της γρίπης” που μας κυνηγά και πρέπει να φυλαχτούμε με κάθε τρόπο, ώστε να μην μας προσβάλλει. Διότι καλύτερα είναι πάντοτε η πρόληψη από την θεραπεία, δεδομένου ότι υπάρχουν και επιπλοκές και δεν είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρουμε! Μάλιστα, ο ιός της πλεονεξίας είναι τόσο διαδεδομένος, ώστε να θεωρείται η ασθένεια αυτή ως κάτι φυσιολογικό και αναγκαίο, άσχετα αν προς το τέλος της ζωής όλοι καταλαβαίνουμε ότι η ζωή μας δεν εξαρτάται από το πόσα πολλά είχαμε, αλλά εξαρτάται από στοιχεία τα οποία κατά κανόνα αγνοούμε.

Για τον λόγο αυτό και ο Χριστός εξειδικεύει το θέμα και θέτει στην διδασκαλία του το “πάσης πλεονεξίας”, ακριβώς διότι η ασθένεια της πλεονεξίας έχει πολλές εκδοχές και το να προφυλαχτούμε – για παράδειγμα από το χρήμα, δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε πέσει θύματα, πχ μιας άμετρης κοινωνικής προβολής, θυσιάζοντας τμήματα της ζωής μας στον βωμό της δημόσιας εικόνας και των χειροκροτημάτων, τα οποία μπορεί να μην είναι αρνητικά αλλά, αν η θυσία για να τα αποκτήσουμε εμπεριέχει τμήματα της ζωής μας και των λοιπών συμφερόντων μας, τότε προφανώς δεν έχουμε εκτιμήσει ορθά τις αξίες και έχουμε πέσει απρόσεκτα θύματα της πλεονεξίας μιας κοινωνικής καταξίωσης και προβολής μας.

Στόχος της διδασκαλίας του Χριστού δεν ήταν να κάνει φοβικούς αναχωρητές της ζωής, αλλά πρόσωπα ικανά να διαχειρίζονται με επάρκεια τις προκλήσεις, οι οποίες μας ωθούν στην παράβλεψη της ζωής έναντι πρόσκαιρων και αμφιβόλου αξίας στοιχείων ποιότητας μιας ζωής, την οποία ωστόσο λίγο νωρίτερα, δυστυχώς, έχουμε θυσιάσει εις βάρος του καλού και του συμφέροντός μας.