Λεωφόρος της πίστης

Λεωφόρος είναι ο μεγάλος δρόμος που οδηγεί από την μια τοποθεσία σε μια άλλη τοποθεσία και μπορεί σε αυτήν την λεωφόρο, τον μεγάλο δρόμο, να κυκλοφορούν πολλοί άνθρωποι με διαφορετικούς τελικούς προορισμούς.

Όπως συμβαίνει και στην καθημερινότητα όλοι που κυκλοφορούμε σε ένα μεγάλο δρόμο, προφανώς δεν έχουμε τον ίδιο τελικό προορισμό, αλλά αντίθετα, όλοι έχουμε διαφορετικούς στόχους και προορισμούς. Και όπως στην καθημερινή εικόνα καθένας που μπαίνει στην λεωφόρο έχει τον δικό του τρόπο να μετακινείται, έτσι και στους δρόμους της πίστης καθένας έχει τον προσωπικό του τρόπο να βαδίζει σε αυτή την λεωφόρο, την λεωφόρο της πίστης.

Με βάση δε την τελική μας κατάληξη, καθένας καλείται να βαδίζει με ασφάλεια την λεωφόρο της πίστης, χωρίς περισπασμούς και καθυστερήσεις ή παρανοήσεις, ώστε η πορεία του να είναι ασφαλής και βέβαιη. Τα περιττά βάρη, τα δόλια εφόδια, οι αρνητικές επιπτώσεις και κάθε άλλο στοιχείο που με αποπροσανατολίζει αδικαιολόγητα από τον στόχο μου πρέπει να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.

Σε πρώτο πλάνο πρέπει να είναι η καθημερινή μου ασφαλής μετακίνηση από το σήμερα στο αύριο, από το λίγο στο πολύ, από το μέτριο στο καλύτερο, από την παιδική αφέλεια στην ωριμότητα του επιστήμονα και του παραγωγικού ατόμου. Προφάσεις για αμαρτίες και καθυστερήσεις μέσα στην λεωφόρο της πίστης υπάρχουν πάντα, αλλά είναι ωφέλιμο αυτές οι προφάσεις να παραμερίζονται και η πορεία να είναι σταθερή προς τον στόχο μας.

Στις πιέσεις της δικής μας εποχής βασικό τμήμα είναι η πίεση και στα ζητήματα της πίστης.

Οι πληροφορίες για ανακαλύψεις, οι ειδήσεις για καλύτερους κόσμους χωρίς την ανάγκη προσωπικών κόπων, είναι καθημερινό θέμα όχι μόνο στα μέσα ενημέρωσης, αλλά και στις συζητήσεις μεταξύ φίλων και συγγενών.

Το αρνητικό παρελθόν χωρίς την σύγκριση με την ολοκληρωμένη πραγματικότητα της εποχής που αναφέρεται, έχει ως αποτέλεσμα η εικόνα που αναδύεται για τα ζητήματα της πίστης να είναι θολή και απαξιωτική. Συνήθως στρέφεται γύρω από πρόσωπα και αδιευκρίνιστες καταστάσεις του παρελθόντος, που περισσότερο βοηθούν στην απομάκρυνση παρά στην προσέγγιση στα ζητήματα της ζωντανής πίστης στον θεό.
Καλούμαστε λοιπόν όλοι εμείς στον εικοστό πρώτο αιώνα, από την μια να υπερβούμε τις αρνητικές εικόνες και τις αγκυλώσεις που αναδύονται από το παρελθόν και από την άλλη να οικοδομήσουμε την νέα πλατφόρμα στήριξης των ανθρώπων που στρέφονται στην αναζήτηση της πίστης, όχι ως βιοποριστικό μέσο, αλλά ως εργαλείο μιας καλύτερες καθημερινότητας που οραματίζεται την αιωνιότητα με το μοναδικό πλούσιο περιεχόμενό της.

Και όσο περισσότερο περνούν οι αιώνες, τόσο δυσκολότερη θα είναι η αναζήτηση της αλήθειας μέσα στην καθημερινότητα, από την μια γιατί εμείς οι ίδιοι έχουμε παραδώσει τον οπλισμό και την διάθεσή μας, και από την άλλη γιατί η ευκολία της άνετης ζωής του δυτικού κόσμου ωθεί τις προτιμήσεις μας στις γρήγορες αποφάσεις και ας μην είναι αποτελεσματικές, γεγονός που επιφέρει στον εσωτερικό μας κόσμο την άμβλυνση, την εγκατάλειψη των μεγάλων αξιών της ζωής και τελικά την δειλία και την απώλεια.

Όλοι είμαστε μάρτυρες των νέων ανακαλύψεων που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας.

Όλοι μπορούμε να βεβαιώσουμε ότι οι σύγχρονες ανακαλύψεις μας προσφέρουν τον ηλεκτρονικό και όλο τον τεχνικό πολιτισμό που χρησιμοποιούμε. Και είμαστε μάρτυρες, όχι γιατί ζούμε ένα μαρτύριο, αλλά γιατί μπορούμε να βεβαιώσουμε και να βεβαιωθούμε, ότι όλα όσα έχουμε και χρησιμοποιούμε, πράγματι είναι λειτουργικά και αποδίδουν όσα ο κατασκευαστής προβλέπει για το προϊόν της ανακάλυψης του.

Το ίδιο όμως θα έπρεπε να συμβαίνει και στην περίπτωση της πίστης και των καρπών της πίστης, δηλαδή των ανακαλύψεων που προέρχονται μέσα από την λειτουργία της πίστης. Ενώ δηλαδή αποδεχόμαστε ότι είμαστε μάρτυρες των πραγματικών αποτελεσμάτων της σύγχρονης τεχνολογίας, δεν είμαστε μάρτυρες των πραγματικών αποτελεσμάτων της πίστης.

Και τούτο διότι δεν ενδιαφερόμαστε να ανακαλύψουμε τον τρόπο λειτουργίας της πίστης, τον τρόπο που η πίστη παράγει έννομα και πρακτικά αποτελέσματα στην καθημερινή μου ζωή.

Κατά κανόνα η πίστη μου περιορίζεται στην θρησκευτική μου πρακτική και την εκκλησιαστική μου σχέση και δεν επεκτείνεται στα πρακτικά αποτελέσματα που το εργαλείο της πίστης παράγει, όταν υπάρχει και λειτουργεί στην καθημερινή μου ζωή. Και αυτό είναι μια τραγωδία.

Μας έχουν δοθεί τα τεχνικά και τα πρακτικά μέσα για να δοκιμάζουμε αν η πίστη μας είναι παραγωγική και έχει τους προσδοκώμενους καρπούς, αλλά εμείς περιοριζόμαστε στην ικανοποίηση ότι κάναμε τα θρησκευτικά μας καθήκοντα, χωρίς την προσδοκία του καλύτερου αύριο, χωρίς νέες ανακαλύψεις που θα βοηθούν εμένα και τους σύγχρονους ανθρώπους στο να κατακτούν την καθημερινότητα με γνώμονα την αιωνιότητα και όχι την εμπρόθεσμη εξόφληση του επίγειου βίου μου.

Κάθε ανατροπή στις συνήθειές μας δημιουργεί αναστάτωση και πανικό.

Αναστάτωση γιατί αποσυνδεόμαστε από το παλιό, πανικό γιατί κάθε νέο που μπαίνει στη ζωή μου είναι άγνωστο, άρα φέρνει πανικό, φέρνει φόβο για τις συνέπειες της παρουσίας του.

Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που δεν αναζητούμε μεγάλες αλλαγές στη ζωή μας, από τη μια γιατί αυτό σημαίνει “ξεβόλεμα”, και από την άλλη γιατί το νέο μπορεί να έχει απαιτήσεις που μπορεί να έχουν δυσκολίες.

Ξεχνάμε βέβαια ότι στο τέλος όλα έχουν ένα βαθμό δυσκολίας και όλα έχουν ένα υπαρξιακό τέλος. Κατά συνέπεια δεν θα πρέπει να υπάρχει φόβος για το άγνωστο, αφού έτσι και αλλιώς μετά το κλείσιμο των ματιών μας, θα πρέπει να υποστούμε τον πανικό του θανάτου, τον οποίο όλοι απευχόμαστε αλλά στην πραγματικότητα είναι το μόνο βέβαιο στη ζωή μας.

Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που ο δημιουργός μας έχει εφοδιάσει με το εργαλείο της πίστης: όχι μόνον για να πλουτίζουμε στην καθημερινότητα με αγαθά, αλλά και για να συνηθίζουμε στην υπέρβαση του φόβου που δημιουργεί το άγνωστο μέλλον.

Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να καλλιεργεί και να αυξάνει και την πίστη του κατά την διάρκεια της ζωής του.

Αυτό και στην καθημερινή ζωή έχει ως συνέπεια την μεγαλύτερη εμπειρία, άρα και περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας, αλλά και στην λειτουργική πραγματικότητα της αιωνιότητας να έχει καλύτερη προετοιμασία.

Η παρουσία των μελλοντικών πραγμάτων στην πρακτική ζωή μου σήμερα, είναι μια πολύ προχωρημένη μορφή φυσικής υπόστασης, την οποία μόνον οι άνθρωποι της ζωντανής πίστης μπορούν να κατανοήσουν και να εφαρμόσουν χωρίς πανικό!

Η γυναίκα από την Σαμάρεια είχε προσωπικά υπαρξιακά ερωτήματα που συνδέονταν με την πίστη και την σχέση του ανθρώπου με τον θεό. Δεν ήταν ερωτήματα βιοποριστικής καθημερινότητας, αλλά ήταν πολύ πέραν από αυτήν.

Για τον λόγο αυτό και ο Χριστός δεν διστάζει, σε μια άγνωστη γυναίκα, με ό,τι αυτό σήμαινε για την εποχή εκείνη, να ανοίξει τους πολύτιμους θησαυρούς και να της μιλήσει για το ζωντανό νερό, αλλά και για την φύση του θεού, ολοκληρώνοντας την διδασκαλία του σε μια άγνωστη γυναίκα με το πως βλέπει ο ίδιος ο θεός τους ανθρώπους που τον πλησιάζουν.

Η αποκάλυψη αυτή έχει μεγάλη αξία για μας, γιατί οι αποκαλύψεις δεν είναι μόνον για τους υψηλά ιστάμενους και τους επώνυμους, αλλά είναι και για τον καθημερινό άνθρωπο, άνδρα ή γυναίκα που μαζί με τον αγώνα για τον βιοπορισμό και την κάλυψη των αναγκαίων, ψάχνει με ενδιαφέρον και για την αιωνιότητα.

Η απλότητα και η ασφάλεια με την οποία προσωπικά ο ίδιος ο Χριστός – και όχι κάποιος τρίτος, μαθητής ή ακόλουθος – αποκαλύπτει τα αιώνια μυστικά σε μια άγνωστη γυναίκα είναι ενθαρρυντικά και για μας, που μπορεί να μην διαθέτουμε τίτλους ευγενείας, αλλά έχουμε τις δικές μας, τις προσωπικές μας αναζητήσεις για την αιωνιότητα.

Μπορεί η καθημερινότητα να μας κουράζει, αλλά κανείς να μην αμφιβάλλει ότι αν η αναζήτηση του ζωντανού θεού είναι προτεραιότητά μας, στο χέρι και στις ικανότητές μας θα είναι να λύσουμε και τα βιοποριστικά, δίνοντας όμως προτεραιότητα στην αναζήτηση και κατανόηση του δημιουργού θεού.

Η συνάντησή μας με τον Χριστού όταν ψάχνουμε απαντήσεις στα αιώνια ερωτήματα, πάντα γίνεται μέσα στην ροή της καθημερινότητας, χωρίς να είναι αναγκαίο ένα μεγάλο ταξίδι σε τόπους μακρινούς και ονειρεμένους!