Όλες οι εκπομπές με χρονολογική σειρά.

Η συμβολή της γνωριμίας και αναγνώρισης του ονόματος και της προσωπικότητάς μας εκ μέρους των άλλων ανθρώπων είναι σημαντική και δηλώνει ύπαρξη αρετής και εμπιστοσύνης. Και αυτό σημαίνει ότι κατέχουμε κάτι πολύτιμο, και αυτή είναι μία πληροφορία που επιβεβαιώνεται και από τους άλλους και όχι μόνο από την προσωπική μας εκτίμηση για το άτομό μας.

Με λίγα λόγια, η επωνυμία βοηθά το άτομο να βλέπει καλύτερα τον εαυτό του στον καθρέφτη της κοινωνίας με τα πολλά πρόσωπα και την πλατύτερη – κατά κανόνα – κριτική σκέψη. Διότι η λογική εσωστρέφεια είναι πολύτιμη – μέσα από αυτή κατανοούμε τον εαυτό μας – αλλά αυτό δεν φέρνει την τελειότητα, εάν δεν περάσει και από την κρίση του κοινωνικού συνόλου κάθε εποχή. Διότι, το κοινό περί δικαίου αίσθημα δεν είναι μόνο μια δικανική ορολογία, αλλά απηχεί και την αλήθεια, όπως την αντιλαμβάνεται η κοινωνία μιας συγκεκριμένης στιγμής ή περιόδου.

Η διδασκαλία του Χριστού έγινε μέσα στην κοινωνία και με τα μέσα της εποχής, αλλά η αλήθεια της επιβεβαιώθηκε αμέσως μετά από τους αυτόπτες μάρτυρες, και συνεχίζει να επιβεβαιώνεται από όποιον αναζητά τις ρίζες και το ατομικό του μέλλον. Δεν έκανε δηλαδή ο Χριστός την διδασκαλία του για λίγους, αλλά με την οπτική όλου του κόσμου διαχρονικά. Και τα αποτελέσματα αυτής της πίστης πιστοποιούνται ακόμη και σήμερα από όσους αποφασίσουν να αναζητήσουν τον εαυτό τους μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι και όχι μόνο αναλογιζόμενοι την δική τους επιθυμία για προβολή.

Διότι ο δημιουργός θεός έχει και άλλα κριτήρια, πολύ μακρύτερα σε χρόνο και χώρο, και η δική του εικόνα είναι πληρέστερη από κάθε άλλη, ατομική ή κοινωνική. Διότι βλέπει και κρίνει, όχι μόνο σύμφωνα με την στιγμή ή την περίοδο μιας πράξης ή μιας απραξίας ενός ατόμου, αλλά βλέπει και κρίνει, άρα και ανταποδίδει, με βάση την δική του διαχρονική αντίληψη του κόσμου και της εξέλιξής του. Και ευτυχής είναι ο άνθρωπος που μαζί με την δική του ικανοποίηση για το χειροκρότημα των ανθρώπων, μπορεί να σταθεί και μπροστά στην ιστορική αλήθεια της ζωής, η οποία δεν διαρκεί μόνο μια στιγμή, στιγμή αδυναμίας ή δύναμης και επιτυχίας, αλλά διαρκεί και πέρα από τα ατομικά όρια της προσωπικής μας ζωής.

Έχει ανεξερεύνητο παρελθόν που το κουβαλάμε μέσα μας, έχει αδιόρατο παρόν που προσπαθούμε να καταλάβουμε για να το αντιμετωπίσουμε, αλλά έχει και ένα μέλλον άγνωστο, που είναι αβέβαιο, και αναζητά στηρίγματα μέσα στην ατομική μας συνείδηση, προκειμένου να βλέπουμε την θετική και αναγεννητική προοπτική του μέλλοντος, αντί να αναμασάμε τις αποτυχίες ή τα χειροκροτήματα του παρελθόντος. Η ζωή είναι μπροστά και το παρελθόν δεν επιστρέφει ποτέ και για κανένα. Οι δικές μας ερινύες μάς συντροφεύουν τις ημέρες της ακηδίας και όχι τα γεγονότα που της έφεραν στην δική μας καθημερινότητα από το παρελθόν. 

Η προβολή του ονόματός μας έχει τρεις διαστάσεις. Η πρώτη αφορά την δική μας εικόνα για τον εαυτό μας. Η δεύτερη αφορά την εικόνα των άλλων ανθρώπων, στους οποίους γίνεται γνωστή η παρουσία του ονόματός μας. Και η τρίτη αφορά τον δημιουργό του σύμπαντος, διότι όλοι ζούμε κάτω από τον ίδιο ουρανό και αναπνέουμε τον ίδιο αέρα και όσα περιέχονται μέσα σ’ αυτόν. Επομένως, όλοι κατανοούμε ότι τίποτα δεν γίνεται, χωρίς αυτές οι τρεις διαστάσεις να “ενημερώνονται”, δηλαδή να ανταποδίδουν το δικό τους μέρισμα στην δική μας προσπάθεια προβολής του ονόματός μας, δηλαδή να φύγουμε από την ανωνυμία και να περάσουμε στην επωνυμία.

Από αυτές τις τρεις διαστάσεις, η δεύτερη, δηλαδή των άλλων ανθρώπων που παρακολουθούν και κρίνουν τις επιδόσεις μας, είναι η άμεσα αντιληπτή, διότι η προσωπική μας εικόνα για τον εαυτό μας καταλαβαίνουμε ότι “δεν μετράει”, αφού συνήθως δεν κρίνουμε και δεν αξιολογούμε ορθά τις δικές μας επιδόσεις. Οι άλλοι μας κρίνουν περισσότερο με αλήθεια, από ότι εμείς οι ίδιοι για τον εαυτό μας. Και η δική τους γνώμη μεταβάλλει την ανωνυμία μας σε επωνυμία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην προσωπική μας καθημερινότητα.

Ωστόσο, είναι προφανές ότι και οι δύο αυτές διαστάσεις έχουν τα όριά τους, διότι κρίνουν κατά τα φαινόμενα και τις ανθρώπινες μόνο αντιληπτικές δυνατότητες, άρα η γνώμη τους είναι πολύτιμη, αλλά όχι και αδιάβλητη. Διότι, για να κρίνουμε κάτι χρειαζόμαστε πληροφόρηση. Και η πληροφόρηση είναι το πιο δύσκολο πράγμα ανέκαθεν. Διότι, μαζί με την αλήθεια υπεισέρχεται και το “ένδυμα” της πλάνης, το οποίο μετατρέπει την αλήθεια σε περιστασιακή εικόνα αμφιβόλου αξίας. Και το αποτέλεσμα μπορεί να είναι η διαστρέβλωση της αλήθειας, όπως καθένας κατανοεί αυτή την πλευρά της ατομικής μας καθημερινότητας.

Αναζητείται, επομένως, μια πιο καθαρή εικόνα, από μια άλλη διάσταση, η οποία να έχει περισσότερα εχέγγυα για την αλήθεια της ζωής μας. Αυτή, όποιος την αναζητά και την βρίσκει για τον εαυτό του, είναι η πληρέστερη. Διότι, αυτή μπορεί να περιλαμβάνει και τις δύο προηγούμενες, δηλαδή την δική μας και των άλλων ανθρώπων, αλλά κομίζει και μια άλλη διάσταση, από ένα άλλο “φίλτρο” και ένα άλλο “τηλεσκόπιο”, το οποίο φωτίζει περισσότερο τις μακρινές μας λεπτομέρειες, τις οποίες ή τις αγνοούμε ή τις παραβλέπουμε από συμφέρον.

Και το αποτέλεσμα, στην περίπτωση που δεν υπάρχει η τρίτη διάσταση, είναι η ελλιπής γνώση της αλήθειας των πραγμάτων της ατομικής και κοινωνικής μας ζωής, με συνέπεια να κάνουμε λάθη σε υπολογισμούς, στόχους και σκοπούς, ζητήματα που θέτουν την ατομική μας ζωή σε μελλοντικό κίνδυνο. Η τρίτη διάσταση δεν υποτιμά, αλλά συμπληρώνει τις δύο πρώτες και διορθώνει την τελική εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας.

Αυτό προσπάθησε ο Χριστός να μάς διδάξει. Να προσέχουμε τους εαυτούς μας, αλλά να συμβουλευόμαστε και την τρίτη διάσταση της εικόνας του δημιουργού. Τότε θα κάνουμε λιγότερα λάθη και περισσότερες επιτυχίες μέσω της αξιολόγησης της πραγματικής και όχι της επίπλαστης αλήθειας για το άτομό μας. 

Το κίνητρο για πλουτισμό και εξέλιξη σε κάθε τομέα της ατομικής μας ζωής είναι το εφόδιο, μέσα από το οποίο καθένας ως άτομο αλλά και ως κοινωνία μάς μεταφέρει προς ένα καλύτερο μέλλον. Η στασιμότητα και η αδιαφορία μάς κάνει αμέτοχους και τελικά νεκρούς ως προς την ίδια την ζωή. Διότι, ζωή σημαίνει όχι απλά ύπαρξη και επιβίωση, αλλά σημαίνει συμμετοχικότητα και παρουσία μέσα στα γεγονότα, με τα οποία καθένας αισθάνεται μέρος της ζωής.

Ζωή σημαίνει ενδιαφέρον, σημαίνει κατακτήσεις, σημαίνει χαρά για τα κέρδη και λύπη για τις απώλειες. Δηλαδή, τα συναισθήματα και τα γεγονότα μέσα από τα οποία προέρχονται, αποτελούν ένα κίνητρο για την εξέλιξη, για την κατάκτηση νέων οριζόντων στην ατομική μας ζωή. Αυτό δίνει νόημα και περιεχόμενο στην ζωή. Διαφορετικά πρόκειται για απλή επιβίωση, από την οποία δεν πρόκειται να προκύψει κάτι ουσιαστικό, από αυτά που όλοι προσδοκούμε μέσα στην καθημερινότητά μας.

Και αυτή είναι η αρνητική και η απαισιόδοξη πλευρά, με την οποία κανένας δεν συμφωνεί. Όλοι θέλουμε κάτι καλύτερο και για αυτό πασχίζουμε κάθε μέρα όλη μέρα. Αυτός είναι ο βαθύτερος λόγος που αναζητούμε τροφή και στοργή ως βρέφη, αναζητούμε νόημα στο επάγγελμά μας, αναζητούμε σύντροφο για την ιδιωτική μας ζωή, αναζητούμε το καλύτερο που μπορούμε να πετύχουμε μέσα στην ατομική μας καθημερινότητα, δηλαδή αναζητούμε το επόμενο σκαλοπάτι, που θα μας οδηγήσει σε νέους χώρους σε νέες εμπειρίες. Και είναι φυσικό για όλα αυτά να πληρώνουμε το κόστος των αναζητήσεών μας.

Όποιος δεν θέλει να πληρώνει το κόστος, δεν μπορεί και να κατακτήσει κάτι καλύτερο. Αντίθετα, σε λίγο θα αρχίσει να χάνει και από εκείνα που ήδη κατέχει. Αυτή είναι με λίγα λόγια η ιστορία του ανθρώπου, από την εποχή που μπορούμε να παρακολουθήσουμε την εξέλιξή του, η οποία και μας αφορά όλους, γιατί μέσα από αυτή την παραδοχή της εξελικτικής μας πορείας ως σκεπτόμενοι άνθρωποι, έχουμε καλύτερες τροφές, καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, έχουμε καλύτερους χρόνους ατομικής αναψυχής. Και όποιος αρνείται αυτή την πραγματικότητα, ουσιαστικά αρνείται την κοινή λογική και ψεύδεται προς τον εαυτό του.

Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο ο Χριστός χρειάστηκε περισσότερο από τρία χρόνια για να διδάξει τους ανθρώπους που είχαν ενδιαφέρον για την ζωή, όχι μόνο ως επιβίωση, αλλά και ως δυνατότητες προεκτάσεων σε νέους ορίζοντες. Διότι ο Χριστός, δεν εξήγησε μόνο πώς να αποφεύγουμε τα λάθη, αλλά άνοιξε δρόμους για νέες κατακτήσεις μέσα από την κατανόηση των αξιών της καθημερινής ζωής. Δεν υπέδειξε αδιέξοδα δρόμων, αλλά εξήγησε πώς να περπατήσουμε ως άτομα και ως κοινωνία προς ένα καλύτερο αύριο και μέλλον, απώτερο, απώτατο και αιώνιο. Όχι επιμονή στα αδιέξοδα, αλλά προσπάθεια κατανόησης του κόσμου, ώστε να υπάρξει εξέλιξη προς το καλύτερο, κάτι που σημαίνει κέρδος και για το άτομο. 

Η προβολή του ονόματος, δηλαδή η επωνυμία, παίζει συχνά καθοριστικό ρόλο στον εμπλουτισμό των ήδη υπαρχόντων ενός ατόμου, και κατά συνέπεια και της γύρω του κοινωνίας. Η γνωριμία του κοινού με το όνομά μας φέρνει πλούτο κάθε είδους, άρα η επωνυμία είναι κάτι που το επιδιώκουμε όλοι γιατί συμβάλλει στην αύξηση της ατομικής μας περιουσίας, για άλλους περισσότερο και για άλλους λιγότερο. Και, φυσικά, για το θέμα αυτό υπάρχει “συνωστισμός”, ιδιαίτερα στις θέσεις εκείνες όπου εκτός από τον απλό πλουτισμό, έρχεται και το χειροκρότημα, δηλαδή η επί τόπου αναγνώριση της αξίας μας από το κοινό.

Αυτή ακριβώς η πλευρά της καθημερινότητας συνήθως μάς κυριεύει και προχωρούμε πέραν των δικών μας ορίων, προκειμένου να πάρουμε μερίδιο και από πράγματα που στην πραγματικότητα ανήκουν σε άλλους. Και αυτό μπορεί να φέρει ανταγωνισμό και συγκρούσεις, με αποτέλεσμα να χάνεται το κέρδος από την απόκτηση της μεγαλύτερης επωνυμίας και της προβολής του ονόματός μας. Δηλαδή, ενώ στην αρχή η προβολή είναι αρεστή, στο τέλος, εάν γίνει λάθος χειρισμός, μπορεί να μετατραπεί σε εφιάλτη επιζήμιο για τον καθένα. Ιδιαίτερα εάν η προβολή σχετιστεί και με οικονομικές απολαβές, τότε το πρόβλημα μπορεί να φτάσει στο απροχώρητο και αντί για κέρδος να υπάρξει ζημία.

Μάλιστα, εάν πρόκειται για πλουτισμό που κάποιος άλλος τον έχει στερηθεί, υπάρχει κίνδυνος να αναπτυχθεί το μίσος, η περιφρόνηση, η απαξίωση και όλες οι αρνητικές δομές, από τις οποίες θα προκύψει μεγαλύτερη ζημία. Για τον λόγο αυτό και ο Χριστός έβαλε την τιμή που μας αποδίδουν οι άνθρωποι όσο είμαστε στην ζωή, σε δεύτερη ή τελευταία μοίρα, διότι εύκολα μπορεί να προκαλέσει ουσιαστικά προβλήματα στις συνειδήσεις κάποιων ατόμων και αντί για κέρδος να εισπράξουμε διωγμό και επίθεση. Η προβολή, δηλαδή, των επιτυχιών μας πρέπει να γίνεται με βάση την ταπεινοφροσύνη και όχι της υπερηφάνεια, η οποία προκαλεί μόνη της αντιδράσεις και παρακρούσεις, αντί για πραγματικό έπαινο και θετική προβολή.

Το κυνήγι δηλαδή της δημοσιότητας και της επωνυμίας, πρέπει να υπακούει και στους όρους της κοινωνικής κατάστασης που επικρατεί, διότι διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος εκτεταμένης ζημίας. Και ο Χριστός έδωσε το παράδειγμα. Όλοι όσοι τον τιμούσαν όταν τους θεράπευε και τους ευεργετούσε,όταν ήρθε η ώρα της κρίσης, πάντες τον εγκατέλειψαν χωρίς ίχνος αναγνώρισης της προσφοράς του στο κοινό καλό. Ακόμη και οι στενοί του μαθητές και συνεργάτες απομακρύνθηκαν και αμφέβαλλαν για πολλά που είχαν εκτιμήσει ως πολύτιμα νωρίτερα από τον ίδιο τον Χριστό. “Όσοι θέλετε να κρατήσετε την πίστη έως το τέλος, πρέπει να αποφεύγετε την μεγάλη προβολή και την επωνυμία, διότι ο έπαινος των ανθρώπων είναι αβέβαιο δεδομένο στην ατομική μας εξέλιξη, όταν αναζητούμε την στενότερη επαφή με τον δημιουργό, προκειμένου να περάσουμε με επιτυχία τον δικό μας Γολγοθά της καθημερινότητας”.