Οι αλλαγές στην επικοινωνία του 21ου αιώνα είναι πρωτοφανείς στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ποτέ στο παρελθόν ο ένας άνθρωπος δεν ήταν τόσο κοντά επικοινωνιακά με τον άλλον, όσο είναι σήμερα ο παγκόσμιος πληθυσμός. Τώρα κάθε στιγμή ανταλλάσσουμε μηνύματα μεταξύ μας σε βαθμό ανυποψίαστο για αμέτρητα θέματα, χωρίς αυτό να εμποδίζει και την προσωπική μας ζωή. Αντίθετα, την διευκολύνει σε κάποιες τουλάχιστον περιπτώσεις.

Η σπουδαιότητα όμως δεν βρίσκεται μόνο στην ευκολία της επικοινωνίας, αλλά και στις διαστάσεις του χώρου και του χρόνου που αυτή η επικοινωνία περιλαμβάνει, διότι δεν χρησιμοποιούμε πλέον χαρτί και μολύβι, ούτε περιστέρια και ταχυδρόμους, όπως κάναμε στο παρελθόν. Τώρα μέσω της τεχνολογίας μπορούμε να είμαστε σε συνεχή επικοινωνία με αμέτρητους ανθρώπους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, ανά πάσα ώρα και στιγμή, και αυτό είναι μια επανάσταση στην επικοινωνία των ανθρώπων, με ότι αυτή συνεπάγεται για την ποιότητα της ζωής μας.

Και αυτή η επικοινωνιακή ευκολία φέρνει το άτομο σε μια νέα πραγματικότητα, την οποία καλείται να διαχειριστεί προς το συμφέρον του. Διότι, δεν είναι μόνο τα θετικά από μια ευκολία επικοινωνίας, αλλά είναι και τα αρνητικά, τα οποία καλούμαστε να τα διαχειριστούμε κάθε στιγμή. Διότι τα μηνύματα που φτάνουν σε μάς, δεν είναι μόνο για την απλή καθημερινότητα, αλλά υπάρχουν και μηνύματα που επηρεάζουν και το μέλλον μας, και αυτό είναι κρίσιμο σημείο.

Τα καθημερινά είναι σπουδαία και αναγκαία. Το μέλλον όμως έχει μεγαλύτερη αξία, όταν το προβλέπουμε, και δεν θέλουμε να το καθορίζουν άλλοι, ενώ θα μπορούσαμε εμείς να το προβλέψουμε –  κατά τα μέτρα και την δύναμή μας – και όχι κάποιοι άλλοι. Πολλά μηνύματα δεν αφορούν μόνο το σήμερα, αλλά μάς δεσμεύουν και για το μέλλον, το οποίο κανείς ακόμη δεν το γνωρίζει. Διότι η δέσμευση μπορεί να είναι οικονομική ή κοινωνική, αλλά αυτό είναι εύκολα κατανοητό και μπορούμε να το αποφεύγουμε. Εκείνο που δεν είναι πολλές φορές αντιληπτό βρίσκεται στις δεσμεύσεις του εαυτού μας σε πράγματα που δεν θα θέλαμε να δεσμευτούμε, διότι μπορεί να αποτελέσουν παγίδα για το προσωπικό μας μέλλον.

Διότι το μέλλον είναι άγνωστο σε βάθος χρόνου, και αυτή η άγνοια γίνεται παγίδα εις βάρος της συνειδήσεώς μας. Κάθε τι που επιφέρει μακροχρόνια εξάρτηση στο άτομο, απαιτεί μεγάλη προσοχή στις επιλογές του. Διότι το χαλασμένο μήλο το πετάς και τελείωσε. Τον σύντροφο δεν μπορείς να το πετάξεις, διότι θα υποφέρεις. Και μπορεί τον σύντροφο να τον απομακρύνεις, αλλά οτιδήποτε είναι κολλημένο μέσα στην συνείδησή σου, αυτό δεν μπορείς να το αποβάλλεις, διότι είναι ταυτισμένο με την προσωπικότητά σου.

Άρα, τα μεν μηνύματα που αφορούν την απλή καθημερινότητα μπορούμε να τα ελέγξουμε και να τα διαχειριζόμαστε. Όσα όμως μηνύματα επηρεάζουν την συνείδησή μας, απαιτούν βαθύτερη έρευνα και εξέταση, διότι τα αποτελέσματα της παρουσίας τους μέσα στην συνείδησή μας θα φανούν αργότερα, στο μέλλον, αλλά τότε θα είναι αργά, γιατί θα έχουν φέρει τους αρνητικούς καρπούς στην προσωπική μας ζωή, χωρίς δυνατότητα αποδέσμευσης από τις αρνητικές συνέπειες. Ο Χριστός εξήγησε ότι το άτομο πρέπει να προσέχει τα μηνύματα που φτάνουν στην συνείδησή του. Οι τροφές του σώματος σύντομα αποβάλλονται. Η τροφή της συνειδήσεως ποτέ δεν αποβάλλεται, αλλά εγκαθίσταταιι μόνιμα μέσα μας και παράγει τους προβλεπόμενους από την φύση τους καρπούς.

Τα τρόφιμα είναι το πρώτο θέμα, στο οποίο αντιμετωπίζουμε την αλλοίωση, γιατί ξέρουμε ότι εάν δεν προσέξουμε θα το πληρώσουμε με πόνους, και ίσως όχι μόνο. Ωστόσο, όλοι κατανοούμε ότι δεν αλλοιώνονται μόνο οι τροφές όταν περάσει ο χρόνος που αντέχουν, αλλά αλλοιώνονται και άλλα πράγματα, όπως είναι το ίδιο μας το σώμα, το οποίο, ενώ στην νεότητα έχει ένα χαρακτήρα, όσο περνούν τα χρόνια, αυτός ο χαρακτήρας του σώματος αλλοιώνεται – φευ! – και μάλιστα χωρίς το θέλουμε, ανεχόμαστε αυτή την αλλοίωση, κάνοντας υπομονή, και μόνο οτιδήποτε μπορεί να το βελτιώσουμε εξωτερικά, αυτό προσπαθούμε να κάνουμε.

Όμως η αλλοίωση είναι αλλοίωση, και δεν αλλάζει ο χαρακτήρας και οι συνέπειες από αυτήν, όσο και αν προσπαθούμε εμείς να την αγνοήσουμε. Στο τέλος η αλλοίωση οδηγεί σε μεγαλύτερη αλλοίωση και συνέπειες, και τελικά οδηγεί και στον θάνατο, είτε το αποδεχόμαστε είτε όχι!

Ωστόσο αυτά είναι μόνο τα εξωτερικά γνωρίσματα της αλλοίωσης της ζωής. Διότι υπάρχουν και οι εσωτερικοί μηχανισμοί που την προκαλούν, και αυτούς τους μηχανισμούς προσπαθούμε όλοι να κατανοήσουμε, προκειμένου να επιβραδύνουμε την αλλοίωση, όπως γίνεται με τα ψυγεία του σπιτιού μας, όπου φυλάσσουμε τα τροφιμα για να διατηρηθούν σε μεγαλύτερο χρόνο κατάλληλα για την τροφή μας.

Και επειδή αυτό δεν είναι φιλοσοφία, αλλά είναι το πρακτικό τμήμα της προσωπικής μας καθημερινότητας, όσοι έχουμε ενδιαφέρον και για την ψυχική μας υγεία, δηλαδή ο εσωτερικός μας κόσμος να μην είναι έρμαιο κάθε ανοησίας που κάθε κατεργάρης θέλει να μας πουλησει ως υγιεινή διατροφή του εσωτερικού μας ανθρώπου, όσοι ενδιαφερόμαστε και για αυτή την υγεία, αναζητούμε τρόπους να την διατηρήσουμε σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου σε κατάσταση υγιεινή, ώστε και οι σκέψεις, και οι υπολογισμοί, και οι επιλογές μας για τα καθημερινά μας ζητήματα, να μην στηρίζονται σε πρακτικές και αλλοιωμένες ουσίες που έχουν ήδη λήξει και είναι επικίνδυνες για την ζωή μας, αλλά να εφευρίσκουμε τρόπους να διατηρούμε και αυτά τα στοιχεία που τροφοδοτούν τον εσωτερικό μας οργανισμό, δηλαδή τον έσω άνθρωπο, να είναι κατάλληλα για αυτήν την διατροφή μας.

Με λίγα λόγια, όπως επιλέγουμε την τροφή και την προστατεύουμε να μην αλλοιωθεί γιατί θα καταστεί επικίνδυνη για την υγεία μας, έτσι και οι πληροφορίες με τις οποίες σιτίζεται ο εσωτερικός μας άνθρωπος, πρέπει να μην έχουν λήξει, διότι η παρουσία και η χρήση τους μπορεί να επιφέρει και αλλοιώσεις στον εσωτερικό μας κόσμο, Δηλαδή, μπορεί να καταστήσει τμήμα του εσωτερικού μας κόσμου ασθενές, με κίνδυνο μεγαλύτερης μόλυνσης, εάν δεν λάβουμε τα μέτρα μας.

Είναι λοιπόν φυσικό, όσοι ενδιαφερόμαστε να διατηρήσουμε την πίστη που αποτελεί το κυριότερο στοιχείο στήριξης του εσωτερικού μας κόσμου, να μην αρκούμαστε μόνο στις εξωτερικές πληροφορίες όταν αυτές συσκευάστηκαν, αλλά να δοκιμάζουμε και την οσμή, και την εικόνα που αυτές παρουσιάζουν, προκειμένου τα μεν προφανή να μην τα καταναλώνουμε, ενώ τα πιο σοβαρά να τα θέτουμε σε κατάσταση καλής διατήρησης για το μέλλον. Κατά την διδασκαλία του Χριστού, η αλλοίωση είναι τόσο επικίνδυνη, που αποτελεί τον πλέον κατάλληλο τρόπο για να χάσουμε την εσωτερική μας υγεία, και να βρεθούμε σε κατάσταση ατροφίας του εσωτερικού μας κόσμου, ή και σε κατάσταση σήψης, εφόσον κάνουμε λάθη στην προσωπική μας καθημερινή διατροφή. 

Η αλλοίωση των τροφίμων είναι ένα καθημερινό παράδειγμα για το τι ακριβώς σημαίνει αλλοίωση, ιδιαίτερα όταν αυτή έχει σχέση με την υγεία και την καθημερινή – και όχι μόνο – ζωή μας. Ξέρουμε όλοι ότι, τα αλλοιωμένα τρόφιμα, είτε γιατί πέρασαν οι μέρες, είτε γιατί μάς περίσσεψαν, είναι επικίνδυνα για την υγεία μας, και όλοι αποφεύγουμε να τα καταναλώσουμε, ξέροντας ότι θα το πληρώσουμε με πόνους ή με νοσοκομείο ή – θεός φυλάξει! – και με θάνατο.

Αυτός είναι ο λόγος που πετάμε στα απορρίμματα οτιδήποτε δεν είναι κατάλληλο για να εισέλθει στο σώμα μας, αφού ξέρουμε ότι αυτό θα είναι για ζημία και όχι για όφελος. Και για τα μεν τρόφιμα και φάρμακα ξέρουμε όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι ότι, όσα έχουν υποστεί αλλοίωση, δεν είναι κατάλληλα και ωφέλιμα για τον οργανισμό μας, και αποφεύγουμε – αν και πολλές φορές μάς πιάνει η τσιγκουνιά μας – να τα καταναλώσουμε, ξέροντας ότι αυτό πιθανόν θα το πληρώσουμε ακριβά.

Άρα, η καθημερινή πρακτική μάς οδηγεί στην αποφυγή κατανάλωσης αλλοιωμένων τροφών, ξέροντας τις συνέπειες. Και αυτό δεν είναι φιλοσοφία, αλλά είναι η πρακτική καθημερινή μας ενέργεια. Ο,τιδήποτε έχει λήξει η αξία του, και έχει περάσει στην αλλοίωση, δεν είναι καλό και ωφέλιμο για κατανάλωση. Μάλιστα, έχω εντοπίσει στην προσωπική μου ζωή, ότι πολλές φορές η αλλοίωση είναι ορατή, αλλά υπάρχουν και πολλές περιπτώσεις που χρειάζεται να δοκιμάσεις, και ανάλογα να κρατήσεις ή να το απορρίψεις, αν και ξέρεις ότι σου στοιχίζει αυτή η απόρριψη.

Οτιδήποτε δεν έχει εξωτερικά αλλοιωθεί, μπορεί με την δοκιμή να το εξετάσεις και να ενεργήσεις κατάλληλα για το δικό σου συμφέρον. Και προφανώς, οτιδήποτε έχει αλλοιωθεί εξωτερικά, μυρίζει αποκρουστικά, έχει ορατούς μικροοργανισμούς, έχει αλλοιωθεί η όψη του, κλπ δεν το δοκιμάζουμε καν, αλλά το θέτουμε εκ προοιμίου στην απόρριψη. Και αυτό μπορεί να μάς στοιχίζει, αλλά το προτιμούμε από το να τρέχουμε σε γιατρούς και νοσοκομεία.

Αυτή η πρακτική που εφαρμόζουμε όλοι, αποδεικνύει την τάση που έχουμε όλοι να εκτιμούμε την υγεία μας πάνω από το οικονομικό μας συμφέρον, ξέροντας ότι ένα λάθος μπορεί να μάς στοιχίσει περισσότερο, ακόμη και οικονομικά. Δηλαδή, με λίγα λόγια, όλοι εξετάζουμε τις τροφές με βάση πρώτα την υγεία μας και κατόπιν το οικονομικό συμφέρον.

Και ενώ αυτή είναι η καθημερινή πρακτική για τα τρόφιμα που συγκρατούν το σώμα μας σε υγιεινή κατάσταση όταν εισέλθουν μέσα μας, δεν κάνουμε το ίδιο, δηλαδή δεν εξετάζουμε, όσα τρέφουν τον εσωτερικό μας άνθρωπο, δηλαδή τον άνθρωπο των σκέψεων, των υπολογισμών, των επιλογών και των συναισθημάτων, που και αυτός κατοικεί μέσα στο σώμα μας και κατευθύνει τις σκέψεις και τις αποφάσεις μας. Στην περιοχή αυτή της προσωπικότητάς μας δεν δίνουμε – κατά κανόνα – καμία σημασία και δεν κάνουμε κανένα έλεγχο των εισερχομένων.

Αφήνουμε τα πάντα να εισέλθουν στον εσωτερικό μας κόσμο, χωρίς να λαμβάνουμε τα μέτρα μας για έλεγχο, και μάλιστα ενδελεχή, διότι αυτή η τροφή του εσωτερικού μας κόσμου, θα φέρει αύριο και στο μέλλον την υγεία ή την νωθρότητα στον εσωτερικό μας κόσμο, και το αποτέλεσμα θα είναι εις βάρος μας, εφόσον κάτι δεν είναι προς όφελος. Και ο Χριστός στην βάση αυτή έβαλε το κέντρο της διδασκαλίας του, υποδεικνύοντας το αλάτι ως παράδειγμα απόρριψης όταν έχει χάσει την δύναμη της αλμύρας του. Το πετάς ως άχρηστο. Δεν ξεγελάς τον εαυτό σου, διότι δεν θα ωφεληθεί κανείς. 

Τα αναδυόμενα, τα εμφανιζόμενα όταν δεν τα περιμένουμε, παράθυρα, είναι οι εικόνες της δικής μας καθημερινής ζωής και οι προκλήσεις και προσκλήσεις του δικού μας ατόμου, τις οποίες και πρέπει να επεξεργαστούμε, και να απορρίψουμε ή να αποδεχθούμε, για να αρχίσει η επεξεργασία και η κατεργασία τους από το άτομό μας και όχι βέβαια από τους άλλους.

Αυτή είναι προσωπική και ατομική ευθύνη, όπως είναι η οδήγηση του δικού μας οχήματος, και η κατανάλωση τροφών στο δικό μας τραπέζι. Σε αυτές τις περιπτώσεις της δικής μας καθημερινότητας οι άλλοι παίζουν δευτερεύοντα και όχι πρωτεύοντα ρόλο. Οι άλλοι δεν μπορούν να μάς αντικαταστήσουν, ούτε να έχουν εκείνοι την ευθύνη που αναλογεί σε μάς. Καθένα άτομο είναι απόλυτα υπεύθυνο για τον τρόπο που χειρίζεται τα ατομικά του ζητήματα και δεν υπάρχει σύγχυση αρμοδιοτήτων και ευθυνών.

Και επειδή αυτή είναι μια αδήριτη αλήθεια στην προσωπική μας καθημερινότητα, όταν ερχόμαστε στα θέματα της πίστεως, θεωρούμε ότι πρόκειται για κοινωνική και όχι για προσωπική και ατομική ευθύνη. Και αυτή η παραδοχή ενοχοποιεί το άτομό μας. Διότι ξέρουμε με απόλυτη ασφάλεια ότι το όχημα που οδηγούμε και οι τροφές που καταναλώνουμε είναι στην προσωπική μας ευθύνη, και όχι στην ευθύνη των άλλων. Άρα, και στην προσωπική μας πίστη, στην καλλιέργεια και αξιοποίηση των δυνατοτήτων που μάς προσφέρει το εφόδιο της πίστης, δεν παίζει τον αποφασιστικό ρόλο η γνώμη των άλλων, αλλά μόνο η δική μας άποψη, η οποία μπορεί να διορθώνεται, εφόσον διαπιστώνουμε ότι δεν απέδωσε την ικανοποίηση της δικής μας ανάγκης.

Όπως, δηλαδή, ο τρόπος που οδηγούμε το όχημά μας και καταναλίσκουμε τις αναγκαίες τροφές βελτιώνεται προς την κατεύθυνση της δικής μας ικανοποίησης, έτσι και στα θέματα της ατομικής μας πίστης διορθώνουμε προς την ατομική μας πληρότητα και ικανοποίηση τα πάντα. Και αυτή η βελτίωση μπορεί να είναι υποβοηθούμενη, αλλά σε κάθε περίπτωση η ευθύνη της διαχείρισης δεν ανήκει σε άλλους αλλά στο υπεύθυνο άτομο.

Και η διδασκαλία του Χριστού αποβλέπει σε αυτό ακριβώς το στοιχείο. Όχι στη εγκατάλειψη της ευθύνης, αλλά στην βελτίωση των όσων δεν μάς ικανοποιούν, ώστε το αποτέλεσμα να οδηγεί προς την τελειότητα, και όχι στην άρνηση της αλήθειας ή την εγκατάλειψη της προσπάθειας για βελτίωση. Ποτέ ο Χριστός δεν έθεσε το άτομο εκτός της προσωπικής του – του ατόμου δηλαδή – ευθύνης, αλλά πάντοτε αξιοποιούσε την υφιστάμενη κατάσταση του ατόμου, προκειμένου να υποδείξει τρόπους βελτίωσης της προσωπικής καθημερινότητας.

Όταν κάποιος τον παρακάλεσε να μεσολαβήσει στην δίκαιη διανομή της οικογενειακής περιουσίας, ο Χριστός εξήγησε ότι δεν ήταν δική του δουλειά, αλλά των ατόμων που είχαν εμπλακεί στην διαμάχη της διανομής. Πρότεινε μόνο να φυλάγεται καθένας από την πλεονεξία, διότι αυτή στοιχειοθετεί την κατάσταση της ειδωλολατρίας, όπως εξήγησε ο απόστολος Παύλος αργότερα. Άρα η ευθύνη δεν μεταφέρθηκε στον Χριστό, αλλά παρέμεινε στα εμπλεκόμενα άτομα, τα οποία και έπρεπε να είναι προσεκτικά, εάν βεβαίως τους ενδιέφερε η γνώμη του Χριστού. 

Στην οθόνη του υπολογιστή μας ή στο κινητό μας τηλέφωνο εμφανίζονται κατά καιρούς διάφορα “παράθυρα”, δηλαδή εικόνες περιορισμένης έκτασης, οι οποίες μας δίνουν διάφορες πληροφορίες. Ενώ, δηλαδή, η οθόνη έχει ένα περιεχόμενο, έρχεται, εμφανίζεται – αναδύεται – ένα νέο, μικρότερης έκτασης εικονίδιο, το οποίο μάς δίνει άλλες πληροφορίες.

Και μπορεί αυτή η διαδικασία της εμφάνισης – ανάδυσης – ενός νέου παραθύρου να είναι πολλές φορές ενοχλητική, ωστόσο, είναι και αυτός ένας τρόπος επικοινωνίας που προσφέρει πολλές δυνατότητες. Διότι, εμείς ασχολούμαστε – στον υπολογιστή ή το τηλέφωνό μας – με κάτι που μάς ενδιαφέρει, αλλά μπορεί να υπάρχουν και άλλα θέματα, τα οποία δεν τα έχουμε ακόμη αξιολογήσει, και αυτά εμφανίζονται – αναδύονται – ξαφνικά μέσα στην ρουτίνα της δικής μας ζωής. Και μπορεί αυτό να είναι ενοχλητικό, ωστόσο είναι ένας τρόπος διακοπής της δικής μας ρουτίνας, ώστε να μάθουμε και κάτι νέο, που μέχρι εκείνη την στιγμή δεν μάς είχε απασχολήσει.

Και επειδή αυτός είναι πλέον ο κανόνας για δισεκατομμύρια ανθρώπους πάνω στον πλανήτη, είναι χρήσιμο να το θέσουμε και αυτό κάτω από τη δική μας διαχείριση. Διότι, όλα όσα εμφανίζονται, δεν σημαίνει ότι είναι χρήσιμα ή πολύτιμα. Ωστόσο, μάς δίνεται η δυνατότητα να τα επεξεργαστούμε, να τα “κατεργαστούμε”, και να ανταποκριθούμε κατά το δικό μας συμφέρον. Δηλαδή, ή να τα απομακρύνουμε ως άχρηστα, ή να τα μελετήσουμε, γιατί κρίνουμε ότι αυτό θα μάς ωφελήσει. Και αυτή η διαδικασία κάνει το άτομο πιο έμπειρο, ώστε αργότερα, όταν εμφανιστεί ξανά το ίδιο παράθυρο, να μη ξοδεύουμε χρόνο και δυνάμεις, αλλά να το απομακρύνουμε χωρίς σκέψεις και αμφιβολία.

Αυτή είναι η σύγχρονη διαδικασία της διάκρισης μεταξύ καλού και πονηρού, δηλαδή μεταξύ ωφέλιμου και επιζήμιου. Διότι πολλές φορές αυτή η κρίση εξαρτάται από την περίσταση. Και ενώ ένα θέμα τώρα δεν με ενδιαφέρει, αργότερα, κάτω από άλλες συνθήκες μπορεί να με ενδιαφέρει ή ακόμη και να είναι πολύτιμο. Με λίγα λόγια, το σύγχρονο άτομο καλείται καθημερινά να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις – τα αναδυόμενα παράθυρα – όχι μόνο με μόνιμες επιλογές, αλλά ανάλογα με τις πραγματικές συνθήκες ζημίας ή κέρδους, χωρίς προσκόλληση στα παλαιότερα κέρδη ή ζημίες.

Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτό είναι μια πολύτιμη υπόδειξη. “ Άπαντα κατεργασάμενοι στήναι ”. Μην αποκλείεται τις παρεμβολές όταν αυτές φτάνουν σε σάς χωρίς εσείς να το έχετε ζητήσει, αλλά να εξετάζεται κάθε περίπτωση ξεχωριστά, διότι τώρα μπορεί να είναι επιζήμιο κάτι, αλλά αύριο να είναι πολύτιμο. Η εμπειρία που αποκτά ένα άτομο είναι το ζητούμενο καταστάλαγμα αυτής της διεργασίας. Γίνεται ώριμο, μέσα από την επεξεργασία κάθε πληροφορίας που φτάνει στην δική του “οθόνη” ενημέρωσης.

Και η προσωπική μας ζωή δεν είναι τίποτα άλλο κάθε μέρα, από χιλιάδες “αναδυόμενα παράθυρα “ πληροφοριών, τα οποία καλούμαστε να τα επεξεργαστούμε προς το συμφέρον μας. Κάθε απόκρυψη ενός παραθύρου, μπορεί να μην είναι ωφέλιμη. Η επεξεργασία, η κατεργασία των πληροφοριών είναι αυτή που θα φέρει σταδιακά το άτομο σε ωριμότητα σκέψης και διάκρισης μεταξύ καλού και πονηρού.