Πολλά από τα μηνύματα που λαμβάνουμε είναι ενοχλητικά και πολλές φορές και άσχετα. Ωστόσο, φτάνουν στο κινητό ή στον υπολογιστή, ρίχνουμε μια ματιά στο θέμα και τον αποστολέα, και ανάλογα αντιδρούμε θετικά ή αρνητικά, δηλαδή το ξεχνάμε ή ανταποκρινόμαστε ανάλογα.

Και επειδή αυτή είναι η προσωπική μας σχέση με τα μηνύματα, είναι φυσικό, όποιος βλέπει τα μηνύματα που λαμβάνουμε ή στέλνουμε, να αντιλαμβάνεται τα προσωπικά μας ενδιαφέροντα, και όχι μόνον. Διότι ο τρόπος και ο χρόνος της δικής μας αντίδρασης, σχετίζεται άμεσα όχι μόνο με τα ενδιαφέροντά μας, αλλά – κυρίως – σχετίζεται με τον χαρακτήρα και τις προσωπικές μας διαθέσεις.

Άρα, όποιος στέλνει μηνύματα, από την δική μας αντίδραση μπορεί να βγάλει αμέτρητα συμπεράσματα, όχι μόνο για το θέμα που μπορεί να έχει ένα μήνυμα, [αυτό ίσως να είναι εκτός γενικού ενδιαφέροντος], αλλά κυρίως για τις προθέσεις και τον χαρακτήρα μας, άρα μπορεί – με την αρνητική διάσταση – και να μάς “εκμεταλλευτεί” όπως άλλωστε συμβαίνει τις τελευταίες δεκαετίες, που οι μεγάλες εταιρείες κάνουν το μάρκετινγκ ανάλογα με τις δικές μας αντιδράσεις στα δικά τους μηνύματα.

Και αυτή η πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι στην καθημερινή μας ζωή, είναι ένα μεγάλο μάθημα για όσους θέλουν μέσα στην λογική της προσωπικής τους καθημερινότητας, να θέσουν και τον παράγοντα των “μηνυμάτων” ως ένα επιπλέον στοιχείο για την αύξηση της πίστης τους, εφόσον βέβαια υπάρχει αυτό το ενδιαφέρον, δηλαδή να συνυπολογίζει το ενδιαφερόμενο άτομο, όχι μόνο το εφήμερο συμφέρον, υπογραμμίζω την λέξη ΜΟΝΟ, αλλά και τις άλλες διαστάσεις της ζωής μας, οι οποίες δεν εξαντλούνται στην διαμάχη μας με τον γύρω κόσμο για τον άρτο τον επιούσιο [μερικές φορές και για τον ανούσιο άρτο], αλλά αναζητούν και τις βαθύτερες αιτίες, μέσα από τις οποίες προκύπτουν τα προσωπικά αδιέξοδα ή επιτυχίες.

Διότι η πίστη δεν έρχεται να τυφλώσει το άτομο [αυτή είναι η μη υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού], αλλά έρχεται να ανοίξει τα μάτια και τα αισθητήρια που υπάρχουν μέσα στο άτομο, ώστε να κατανοεί καλύτερα το περιβάλλον, κοινωνικό και φυσικό, ώστε να επιλέγει το δικό του συμφέρον με βάση την αλήθεια. Διότι μόνο η αλήθεια δίνει περιθώρια μέλλοντος, σε σχέση με το ψέμμα και την απάτη, τα οποία παρέχουν περιορισμένο χρόνο επιβίωσης, αφού αργά ή γρήγορα αποκαλύπτεται η αλήθεια, η οποία θα εξαφανίσει τις επικαλύψεις, τα προσχήματα, την υποκρισία, και την επιλογή της πλεονεξίας έναντι της αυτάρκειας, η οποία δεν στερεί, αλλά προσθέτει μέλλον.

Διότι η έλλειψη δεν είναι συμφορά, αλλά αιτία για περισσότερο, λόγος για να αγωνιστεί το παιδί να κατακτήσει, στόχος καλός για ένα προσωπικό λαμπρό μέλλον και όχι τρόπος κατανάλωσης των οικογενειακών εισοδημάτων, τα οποία όποιος δεν κουράστηκε να τα αποκτήσει, δεν ξέρει και την πραγματική τους αξία. Και η διδασκαλία του Χριστού δεν απαγορεύει τον πάσης φύσεως πλούτο, όταν αυτός έρχεται μέσα από διαδικασίες αλήθειας και όχι εξαπάτησης των άλλων. Η αυτάρκεια δεν είναι στέρηση, αλλά είναι η βάση του πλούτου του μέλλοντος, διότι η πλεονεξία – εξήγησε ο Χριστός- δεν προσθέτει ζωή, αλλά – ξέρουμε εμείς – ότι προσθέτει μεγαλύτερη μέριμνα στην προσωπική μας καθημερινότητα. 

Οι ανάγκες της επιβίωσης δεν είναι ανέκδοτο ή φιλοσοφική προσέγγιση, διότι χωρίς την κάλυψη αυτών των αναγκών, απλά το άτομο φεύγει από την ζωή, και μάλιστα χωρίς επιστροφή. Για τον λόγο αυτό, ότι δηλαδή χωρίς την κάλυψη αυτών των αναγκών επιβίωσης το άτομο υποφέρει ή παύει να υφίσταται, η πίεση που ασκείται από τα όργανα του σώματος είναι αδυσώπητη, και καλούμαστε να “εκτελέσουμε” τις ανάγκες αυτές, και μάλιστα με επείγοντα χαρακτήρα και χωρίς επ’ άπειρον αναβολές.

Τα σωματικά όργανα μάς επιβάλλουν την θέλησή τους, όχι από λόγους άσκησης εξουσίας, αλλά από λόγους θανάτου, κάτι το οποίο κανείς ζωντανός οργανισμός δεν μπορεί να παραβλέπει επ’ άπειρον, διότι θα το πληρώσει με την απώλειά του. Αυτό συμβαίνει στην καθημερινή μας ζωή, και αυτό δεν είναι φιλοσοφικός στοχασμός, αλλά αναγνώριση της αλήθειας.  Όποιος θέλει και αγαπά την ζωή, υπακούει στις ανάγκες των οργάνων του σώματός του. Διαφορετικά έχει επιλέξει την πορεία προς τον θάνατο χωρίς επιστροφή.

Και επειδή το σώμα μας δεν είναι ένας ασκός χωρίς περιεχόμενο, αλλά διαθέτει και ένα κόσμο που ζει, μάς εμπνέει, και υποκινεί την καθημερινότητάς μας, οι ίδιες ανάγκες ή παρόμοιες, παρατηρούνται και στην πλευρά αυτή της προσωπικής μας ζωής. Όπως δηλαδή το φυσικό μας σώμα έχει ανάγκες, και ειδοποιεί για την κάλυψη, ανάλογα συμπεριφέρεται και ο εσωτερικός μας άνθρωπος, ο οποίος και αυτός μάς ειδοποιεί, αλλά εμείς δεν ακούμε – ή κάνουμε πώς δεν ακούμε – και το αποτέλεσμα είναι ότι αδυνατίζει, χάνει δυνάμεις, και αυτό εμφανίζεται ως αδυναμία πλέον στις επαφές μας με τους άλλους ανθρώπους, στο κοινωνικό μας περιβάλλον.

Διότι η αδυναμία δεν αφορά μόνο τα όργανα του φυσικού μας σώματος, αλλά η αδυναμία επεκτείνεται και στα όργανα του εσωτερικού μας ανθρώπου, δηλαδή εκεί που κατοικει και λειτουργεί η θέληση, και η αναγνώριση των προσωπικών μας δυνατοτήτων. Και το αποτέλεσμα έρχεται, και εμφανίζεται με την αδυναμία κατανόησης των αξιών της ζωής στην προσωπική μας καθημερινότητα, εμφανίζεται με την σύγχυση στις επιλογές μας, εμφανίζεται με την αδυναμία ισχύος της γνώμης μας, όταν αυτή είναι ορθή έναντι λανθασμένων, και, γενικά, η εσωτερική μας αδυναμία επηρεάζει την συμπεριφορά και υποσκάπτει την αυτοπεποίθησή μας με απτά και αναγνωρίσιμα αποτελέσματα.

Άρα, παράλληλα με την σωματική μας ικανότητα, απαιτείται – για την ισορροπία μας – και η εσωτερική ενίσχυση, δηλαδή η τροφοδοσία με υλικά που τρέφουν την ψυχή και την πίστη. Διότι η πίστη ενεργεί, ώστε οι εσωτερικές μας αόρατες δυνάμεις να ανανεώνονται με το πνεύμα του νου μας, ώστε να διακρίνουμε τα συμφέροντα, και να επιλέγουμε τα καλύτερα, όσα δηλαδή θα συμβάλλουν στην βελτίωση της προσωπικότητάς μας και θα καταστήσουν την καθημερινότητά μας περισσότερο αποτελεσματική.

Διότι ο Χριστός, για εμάς τους Χριστιανούς, δεν ήρθε να μάς πάρει την ζωή, αλλά να μάς οδηγήσει στην ζωή μέσω των ορθών επιλογών της αλήθειας των πραγμάτων κατά την προσωπική μας επαφή με τον κόσμο και τις μεθοδείες της εξαπάτησης, που εφαρμόζει κάθε κατεργάρης εις βάρος της προσωπικής μας ζωής. Ο Χριστός υποσχέθηκε στο άτομο που ακούει την δική του φωνή και την δική του υγιαίνουσα διδασκαλία, ζωή, και μάλιστα με περίσσευμα για τις δύσκολες ώρες της πρόσκαιρης εδώ – ούτως ή άλλως – ζωής μας. 

Στα μηνύματα που δεχόμαστε καθημερινά, απαντούμε, ανταποκρινόμαστε θετικά ή αρνητικά, ανάλογα με το θέμα που μάς μεταφέρει το κάθε μήνυμα. Διότι δεν είναι όλα τα μηνύματα το ίδιο, και δεν αφορούν μόνο ένα θέμα, ακόμη και εάν αναφέρονται στο ίδιο ζήτημα. Σε κάθε περίπτωση, διαβάζουμε το μήνυμα, και αποφασίζουμε την δική μας απάντηση ή ανταπόκριση, ακόμη και εάν αποφασίσουμε να μην απαντήσουμε, εφόσον κρίνουμε ότι το θέμα δεν μάς αφορά. Ακόμη όμως και τότε, η αντίδρασή μας, η άρνησή μας δηλαδή να απαντήσουμε και να ανταποκριθούμε θετικά ή αρνητικά, σηματοδοτεί μια στάση προσωπικής ευθύνης απέναντι στον αποστολέα του μηνύματος.

Και αυτή η αλήθεια κρύβει τον χαρακτήρα μας, αλλά από την άλλη αποδεικνύει και το ενδιαφέρον μας για το θέμα που περιλαμβάνει το μήνυμα, οπότε και κρινόμαστε ανάλογα, κερδίζουμε ή χάνουμε κατά περίπτωση. Με λίγα λόγια, κάθε αποστολέας ενός μηνύματος έχει κάνει το δικό του μέρος. Το άλλο μέρος οφείλει να το κάνει ο παραλήπτης, και εάν δεν το κάνει, δεν ανταποκριθεί, τότε φέρει ακέραια την ευθύνη για την στάση του, με ότι αυτό μπορεί να περιλαμβάνει σε σχέση με την σημασία του συγκεκριμένου μηνύματος.

Εάν ήταν προς όφελος, έχει χάσει. Εάν ήταν προς ζημία, τότε βρίσκεται σε κίνδυνο, και θα πρέπει να το σκεφτεί καλύτερα. Διότι, τίποτα δεν είναι άνευ σημασίας. Ακόμη και τα απλά μηνύματα έχουν κάποιο ρόλο μέσα στην ατομική μας καθημερινότητα. Πολύ περισσότερο, τα ζητήματα της επιβίωσης και παράτασης της προσωπικής μας ζωής, περιέχουν σπουδαίο περιεχόμενο και έχουν συνέπειες στο μέλλον.

Η δική μας στάση απέναντι στο οποιοδήποτε μήνυμα φτάνει στην δική μας περιοχή ενδιαφέροντος, αποτελεί ένα ερέθισμα, μια “πρόκληση” για δράση ή αντίδραση. Η αδράνεια δεν είναι ποτέ προς το συμφέρον. Διότι αδρανείς είναι μόνον οι νεκροί, και ποτέ οι ζωντανοί άνθρωποι, όπως και όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί του πλανήτη. Η αδράνεια, η μη ανταπόκριση σε ένα ερέθισμα, δεν είναι χαρακτηριστικό δράσης, αλλά είναι στοιχείο που προετοιμάζει κάτι για το μέλλον, εάν, φυσικά, δεν πρόκειται για άτομο με καυτηριασμένη ή νεκρή συνείδηση και αντίληψη της πραγματικότητας.

Και τα μεν μηνύματα που αφορούν την καθημερινή μας ζωή, είναι εύκολα να τα απαντήσουμε. Όταν όμως πρόκειται για μηνύματα που αφορούν το μέλλον και την προετοιμασία του  ψυχικού μας κόσμου για τις μελλοντικές άγνωστες ακόμη καταστάσεις, τότε απαιτείται σοβαρή ανταπόκριση, διότι η προετοιμασία για το μέλλον δεν είναι εύκολο πράγμα, αφού το άτομο πρέπει να ετοιμαστεί για κάτι που δεν το βλέπει ακόμη με τις πέντε αισθήσεις του.

Συνεπώς απαιτείται πίστη στο άγνωστο μέλλον, και αυτό είναι ένα στοιχείο που μόνο η διδασκαλία του Χριστού εγγυάται την καλή αντίληψη του μηνύματος, αλλά έχει και την δυνατότητα της κατάλληλης προετοιμασίας, προκειμένου το άτομο να είναι εξοπλισμένο με όλα τα απαραίτητα εφόδια και ικανότητες, ώστε να ξεπεράσει τις δυσκολίες, και να κατακτήσει τον μη ορατό ακόμη στόχο του. Διότι τα πράγματα του μέλλοντος φέρνουν φόβο και όχι τα γεγονότα του παρελθόντος.

Και αυτός ο φόβος μόνο με την γνώση και την εφαρμογή της διδασκαλίας του Χριστού μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα. Διότι τα λόγια του  Χριστού έχουν δύναμη, που ενισχύει την πίστη του ατόμου, και το καθιστούν ικανότερο να αντιμετωπίζει τις μελλοντικές προκλήσεις που θα συναντήσει. Το παλιό “προφητεύοντες”, έγινε στους δικούς μας καιρούς “προνοούντες”, γιατί η αποκάλυψη του ρόλου της πίστης είναι μέσα στην διδασκαλία του Χριστού, και αφορά κάθε άτομο που εμπιστεύεται την διδασκαλία του. 

Είναι προφανές ότι ο άρτος αναφέρεται στην αξία που έχει για το σώμα μας, και το θέαμα για την αξία του στον εσωτερικό μας κόσμο, τον κόσμο που κατοικεί μέσα στο σώμα μας, αλλά δεν ταυτίζεται και δεν περιορίζεται από αυτό, και είναι αυτός που λέμε ο ψυχικός μας κόσμος.

Ο άρτος, δηλαδή οι τροφές, τρέφουν το σώμα μας κατά κυριολεξία, αλλά και μεταφορικά, αφού εκτός από την ξηρά τροφή λαμβάνουμε και νερό και διάφορα ποτά για τις ανάγκες του σώματος. Αντίστοιχα λειτουργεί και το θέαμα. Δεν είναι μόνο αυτό που παρακολουθούμε στην οθόνη, αλλά είναι κάθε είδους θέαμα, δηλαδή ο,τιδήποτε αποτελεί αντικείμενο της οράσεως, η οποία και αυτή είναι μέρος του σώματος.

Κατά συνέπεια, όλα επικεντρώνονται στις ανάγκες του σώματος, είτε αυτό εκλαμβάνεται ως σάρκα, είτε ως ο,τιδήποτε κατοικεί μέσα σε αυτό. Το σώμα μας, δηλαδή, έχει ανάγκες πολλαπλές, και αυτές καλούμαστε καθημερινά όλοι οι άνθρωποι να αντιμετωπίσουμε με τον καλύτερο τρόπο, δηλαδή τον πιο αποδοτικό τρόπο, ώστε η καθημερινότητά μας να είναι ανεκτή και αυξανόμενη προς την κατεύθυνση που κάθε άτομο επιθυμεί να αυξηθεί.

Και επειδή δεν είναι όλα τα πράγματα ορατά στο σώμα μας, είτε γιατί λειτουργούν εντός, άρα δεν τα βλέπουμε με γυμνό μάτι, είτε γιατί δεν είναι ούτως ή άλλως ορατά, διότι δεν υπάρχουν σε φυσική μορφή, δηλαδή να γίνονται αντιληπτά από τις πέντε αισθήσεις, το άτομο καλείται να διαχειριστεί μέσα στην καθημερινότητά του όλα αυτά, ορατά και μη ορατά, με όποια μέσα και εφόδια διαθέτει.

Και επειδή για τα ορατά υπάρχουν οδηγίες χρήσεως, από τα τρόφιμα μέχρι τα σκεύη και τα εργαλεία που χρησιμοποιούμε, το μόνο που απομένει στο άτομο και μάλιστα με αποκλειστική δική του ευθύνη, είναι η διαχείριση των μη ορατών πραγμάτων, αυτών δηλαδή που κατοικούν μέσα στο σώμα μας, αλλά δεν μπορεί να προσδιοριστούν με φυσικό τρόπο και εργαλεία.

Και για την ανάγκη αυτής της διαχείρισης ο δημιουργός έχει θέσει μέσα στο σώμα μας – αλλά άγνωστο πού – το όργανο της πίστης, όργανο – εφόδιο – ικανότητα, με το οποίο το άτομο γίνεται ικανό να αντιλαμβάνεται αυτά τα μη ορατά, και να τα διαχειρίζεται ανάλογα με το δικό του συμφέρον, όπως συμβαίνει και με τα λοιπά φυσικά μας όργανα. Και αυτή είναι η αποκάλυψη που έκανε ο Χριστός όταν ήρθε εδώ στην γη.

Αποκάλυψε ότι ο άρτος και το θέαμα είναι υπαρξιακές μας καθημερινές ανάγκες. Αλλά δεν περικλείονται όλα μέσα σε αυτές τις δύο περιοχές, διότι υπάρχει και η θλίψη, η στεναχώρια, οι απογοητεύσεις, τα αδιέξοδα, και μυριάδες άλλα ζητήματα της καθημερινότητας που μάς βασανίζουν, και ο Χριστός σε αυτή την ανάγκη εστίασε την διδασκαλία του, αυτή που ακούμε στην Εκκλησία.

Προσδιόρισε αυτή την περιοχή της προσωπικότητάς μας, δηλαδή, την ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε τα μη ορατά, ως περιοχές όπου ενεργοποιείται το εφόδιο της πίστης, με το οποίο το άτομο καταφεύγει για λύση των προβλημάτων του στον ίδιο τον θεό και όχι μόνο στους ανθρώπους. Αυτή η περιοχή της πίστης, που κατοικεί μέσα στο άτομο, δεν είναι ορατή με γυμνό μάτι, αλλά είναι αντιληπτή και κατανοητή από την πίεση που δέχεται το άτομο καθημερινά από τα άλυτα μυστήρια της προσωπικής του ζωής.

Δηλαδή, έχει εξαντλήσει όλα τα ανθρώπινα – φυσικά και κοινωνικά – εφόδια, χωρίς να έχει βρει απαντήσεις και λύτρωση από την πίεση που δέχεται. Πρώτο στοιχείο αυτής της επαφής του ατόμου με την υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού είναι το αποτέλεσμα της ελευθερίας, διότι ο Χριστός ελευθερώνει πρώτα τον άνθρωπο από τα εσωτερικά του ερωτήματα και αδιέξοδα. 

Ανάμεσα στα πολλά μηνύματα που λαμβάνουμε καθημερινά, και αφορούν το άτομό μας, είναι και κάποια με ιδιαίτερη βαρύτητα, διότι αφορούν ζητήματα της προσωπικής μας ζωής και υπόστασης. Είναι εκείνα τα μηνύματα που δεν αφορούν μόνο τις εργασιακές ή τις συναισθηματικές μας σχέσεις, αλλά υπεισέρχονται στην περιοχή της ατομικής μας κρίσης, δηλαδή στην συνείδη κάθε ατόμου που αγαπά την ζωή, και αναζητά περισσότερη ζωή για το πρόσωπό του.

Και αυτό δεν σημαίνει περισσότερα πράγματα και απολαύσεις μόνο, αλλά δηλώνει και βαθύτερες αναζητήσεις, εκείνες που απαιτούν απαντήσεις στα μυριάδες “γιατί” της προσωπικής, αλλά και της κοινωνικής μας καθημερινότητας. Τα τρόφιμα και η καλοπέραση δεν μπορεί να είναι ο μόνος στόχος του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος ξέρει να διαβάζει και να διαχειρίζεται συσκευές, που δίνουν προέκταση στο νου και στις γνώσεις του. Αντίθετα, υπάρχουν και άλλες περιοχές της ζωής, οι οποίες εκτείνονται πέραν αυτών των αναγκαίων και πολύτιμων της προσωπικής μας καθημερινότητας.

Και εδώ κάνουμε πολλοί από εμάς σοβαρό λάθος. Αντι – διαστέλλουμε τις αναγκαίες πράξεις της φυσικής μας καθημερινότητας, από τις αναζητήσεις στα σοβαρά ερωτήματα της ζωής, ερωτήσεις που δεν μπορεί να είναι μόνο η μάρκα του φαγητού για το σκυλάκι, αλλά έχουν άλλους ενεργητικούς διαύλους στην ατομική μας συνείδηση. Η προσκόλληση στο ένα για να μην ικανοποιήσουμε το άλλο, είναι προφανές λάθος, διότι και τα δύο – ή τα χιλιάδες παρόμοια παραδείγματα – είναι απαραίτητα στην προσωπική μας ζωή, αλλά δεν έχουν την ίδια βαρύτητα και τις ίδιες συνέπειες στην προσωπική μας ζωή.

Εκτός από τα απαραίτητα που κάθε ζωντανός ξέρει ότι χωρίς αυτά δεν μπορεί να επιβιώσει, υπάρχουν και άλλα υπαρκτά στοιχεία, τα οποία είναι παρόντα, αλλά δεν ενοχλούν το φυσικό μας  σώμα και τις πέντε αισθήσεις, με αποτέλεσμα να τα παραβλέπουμε και να τα υποτιμούμε, αφήνοντας κενά στην συνείδησή μας. Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την πτώση του εσωτερικού μας ανθρώπου, όταν εμφανίζονται ως ερινύες στην προσωπική μας – κατά τα άλλα – πλήρη καθημερινή ζωή.

Διότι ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη μόνο τροφές για να αυξηθεί και σύντροφο για να πολλαπλασιαστεί – κατά την πρόβλεψη της Βίβλου,- αλλά έχει ανάγκη και από απαντήσεις απόλυτα προσωπικές – [και όχι εκ μέρους των άλλων] – για ζητήματα υπαρξιακά και καθορισμού αξιών ζωής.  Ο άρτος και το θέαμα είναι οι δύο συνήθεις αναπόφευκτοι παράγοντες της προσωπικής μας καθημερινότητας. Ωστόσο και τα δύο αυτά θέματα καλύπτουν μόνο τον επιφανειακό μας άνθρωπο. Διότι ερωτήματα όπως το Δίκαιο και η Αδικία, η πλεονεξία και η αρπακτικότητα, το μίσος και η ανταπόδοση του κακού, όπως και μυριάδες άλλα ερωτήματα δεν εμφανίζονται, εάν το άτομο δεν διαθέτει ευαίσθητη και όχι καυτηριασμένη ή νεκρή συνείδηση.

Διότι το φαινόμενο παράγεται. Η παραγωγή όμως παίζει τον καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση του φαινομένου, και δεν συμβαίνει ποτέ το αντίστροφο. Όλα κυοφορούνται μέσα μας, και όταν εμφανιστούν,, εξήγησε ο Χριστός, απλά αποτελούν τους δείκτες των αξιών της πραγματικής μας ζωής, η οποία δεν έχει σχέση με ενδύματα και τροφές, αλλά συνδέονται με την διαχείριση των αξιών της ζωής, τις οποίες καθένα άτομο ταξινομεί ιεραρχικά στην προσωπική του καθημερινότητα. Τα μηνύματα που εισέρχονται στην συνείδησή μας, αποτελούν και τον “δωρητή”, ο οποίος διεγείρει τους βαθύτερους εσωτερικούς προβληματισμούς.