Η αλυσίδα της διατροφής μας είναι γνωστή. Ο άνθρωπος καταναλώνει στερεές τροφές και νερό, αλλά όλα έχουν μια προέλευση και τίποτα δεν είναι μόνο του πάνω στην γη, αλλά συνδέεται υπαρξιακά με όλα ή με μερικά από τα άλλα στοιχεία της γης. Τα χόρτα θέλουν νερό, τα ζώα καταναλώνουν τα χόρτα και το φυτικό βασίλειο, και ο άνθρωπος καταναλώνει τα πάντα, για να μπορέσει να επιβιώσει και να εκτελέσει το καθημερινό του έργο.

Άρα, όλα συνδέονται, κανένα στοιχείο δεν είναι απολύτως ανεξάρτητο, και όλα καταλήγουν στον άνθρωπο άμεσα ή έμμεσα, προκειμένου το άτομο να κάνει το δικό του τελικό έργο “συμπράττοντας” με όλα τα υπόλοιπα, δηλαδή το φυτικό και το ζωικό βασίλειο. Και αυτή είναι η αλήθεια της ατομικής μας ζωής, ανεξάρτητα από τις προσωπικές μας προτιμήσεις στα ζωικά ή τα φυτικά παρασκευάσματα.

Αυτό αποδεικνύει ότι όλα, μηδενός εξαιρουμένου, συνδέονται με τον άνθρωπο και κάθε ένα ξεχωριστό δημιούργημα τον προμηθεύει με τον δικό του ρόλο, για την επιβίωση του ανθρώπου πάνω στην γη. Άρα, τα logistics του δημιουργού δεν είναι αποσπασματικά και ανεξάρτητα, όπως εμείς τα θεωρούμε πολλές φορές, αλλά το ένα εξαρτάται από το άλλο, και στο τέλος ο άνθρωπος είναι εξαρτημένος, κατά την έννοια της επιβίωσης, από τα πάντα, δηλαδή όλα τα δημιουργήματα που υφίστανται πάνω στην γη.

Και αυτό είναι καταπληκτικό. Διότι η επιβίωση δεν είναι μόνο καλοπέραση, υπογραμμίζω την λέξη καλοπέραση, αλλά είναι και κατανόηση και μέριμνα για το μέλλον, δηλαδή για την επιβίωση των πάντων, αφού τα πάντα συνιστούν και αποτελούν την βάση ή τις βάσεις για την επιβίωση του ανθρώπου, ο οποίος φέρει και την ευθύνη της διαχείρισης όλων αυτών των βάσεων της ζωής. Αυτό δεν σημαίνει ότι ξεχνάμε τον δικό μας ρόλο ως άνθρωποι, αλλά συμπράττουμε προς το καλύτερο, δηλαδή να κατανοήσουμε καλύτερα τους ρόλους κάθε δημιουργήματος, ώστε και εμείς – ως δημιούργημα – να εκτελούμε το δικό μας τον ρόλο για την επιβίωση.

Και αυτό αποτελεί την βάση της ζωής. Δηλαδή, η κατανόηση του ρόλου του ατόμου μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα για την επιβίωση. Χωρίς χόρτα δεν μπορούν να ζήσουν τα ζώα, και χωρίς  όλα αυτά – χόρτα και ζώα – ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει. Και για τους ανθρώπους της πίστεως, όσοι δηλαδή ενδιαφερόμαστε και για την επέκεινα του φυσικού μας ορίου ζωή, ξέρουμε ότι αυτό αποτελεί την στοιχειώδη αποδοχή. Ότι, δηλαδή, το άτομο δεν υπάρχει – άρα κατά συνέπεια και η κοινωνία των ανθρώπων – και αυτό αποτελεί την βάση της κατανόησης της διδασκαλίας του Χριστού, ο οποίος δεν δίδαξε πώς να εξοντώνουμε καλύτερα τα ζώα και τα φυτά, αλλά δίδαξε τα μεγάλα μαθήματα της ζωής, υποδεικνύοντας την δική τους λειτουργία ως παράδειγμα και για την δική μας επιστήμη.

Υπέδειξε την αξία και την τελειότητα των χόρτων που φυτρώνουν στα χωράφια, και των δέντρων που παράγουν τους καρπούς για την δική μας επιβίωση, όχι για να υποδείξει την αξία της χορτοφαγίας, αλλά για να κατανοήσουμε την μέριμνα, τα logistics του δημιουργού, τα οποία και αποτελούν την τελειότερη έκφραση επάρκειας για όλη την ανθρωπότητα από την εμφάνισή της ως καταβολή του κόσμου μέχρι σήμερα. Αυτή δεν είναι απλή πρόνοια ενός δημιουργού, αλλά είναι η τελειότερη έκφραση της αγάπης και του ενδιαφέροντος για την ζωή και την επιβίωση του δημιουργήματος. Ο δημιουργός δεν μερίμνησε μόνο για την ωραιότητα και την λαμπρότητα, αλλά και για την ύπαρξη και λειτουργία όλων των κανόνων που συνιστούν την ατομική και κοινωνική μας επιβίωση. 

Οι γαλαξίες ποτέ δεν ήταν χαμένοι. Τους βλέπαμε από καταβολής του κόσμου στον ουρανό, αλλά δεν ξέραμε τίποτα περισσότερο εκτός από τα ονόματα που τους δίναμε κάθε εποχή, μέχρι τους δικούς μας καιρούς, που αποφασίσαμε να ψάξουμε τον ουρανό, για την δική μας ωφέλεια, και όχι γιατί κάποιος απέξω μάς το επέβαλε.

Άλλωστε ήταν γνωστό ανέκαθεν ότι όσο ψηλότερα βρίσκεται κάποιος, τόσο καλύτερη εικόνα έχει για οτιδήποτε βρίσκεται πιο χαμηλά, και αυτή η πρακτική μας γνώση μάς οδηγούσε σε αναζητήσεις υψηλότερων σημείων επί της γης για πλατύτερους ορίζοντες. Και στην αρχή αυτή, ότι δηλαδή όσο ψηλότερα ανεβαίνουμε, τόσο καλύτερα βλέπουμε τα πράγματα, στηρίχθηκε όλη η διαδικασία της εξέλιξης που έχουμε σήμερα σε σχέση με το παρελθόν. Τα ιπτάμενα μηχανήματα -αεροπλάνα κλπ – που πετούν καθημερινά, δεν είναι θεωρία, αλλά είναι η καθημερινή πρακτική όλης της ανθρωπότητας εδώ και πολλές δεκαετίες.

Οι δορυφόροι που βρίσκονται έξω από την ατμόσφαιρα της γης, μάς δίνουν πληροφορίες για την εικόνα του φυσικού κόσμου που βιώνουμε εμείς καθημερινά, αλλά και εξυπηρετούν την ψηφιακή μας  επικοινωνία, στοιχείο που τείνει να αλλάξει την ζωή όλης της ανθρωπότητας. Όλα αυτά και πολλά άλλα, βρίσκονται στην κατεύθυνση των γαλαξιών και όχι στα έγκατα της γης.

Ο άνθρωπος αισθάνεται ελεύθερος όταν ανεβαίνει ψηλά, και όχι όταν εισέρχεται στις σπηλιές και στα λαγούμια των ορυχείων. Το φως έρχεται από πάνω, και όχι από κάτω. Η βροχή πέφτει από πάνω και όχι από κάτω. Η επικοινωνία γίνεται από το ύψος του ανθρώπινου σώματος και ψηλότερα. Και γενικά το ύψος μάς αρέσει περισσότερο από το βάθος, εκτός όσων έχουν πρόβλημα υψοφοβίας!

Και επειδή όλα αυτά είναι η πρακτική εικόνα όλων των ανθρώπων επί της γης ανεξάρτητα από χώρο και χρόνο, η διδασκαλία του Χριστού έχει θεμελιωθεί στην ίδια διάσταση: στα άνωθεν. Όλη η Βίβλος δεν περιγράφει ποτέ ή ελάχιστα τα όσα μπορεί να συμβαίνουν στο έδαφος ή στα έγκατα της γης, ενώ αφιερώνει το σύνολο της ανθρώπινης πληροφορίας για τον κόσμο και τον δημιουργό του στην διάσταση του άνωθεν. Ο Χριστός αναλήφθηκε στον ουρανό, ο θεός μίλησε από τον ουρανό, και όλοι θέλουμε οι γνωστοί μας που έφυγαν από την ζωή να μην ζουν στα έγκατα της γης, αλλά να ζουν στον ουρανό. Και αυτό γιατί υπάρχει μέσα μας ο φόβος του σκοταδιού και της άγνοιας, ενώ ξέρουμε ότι η χαρά είναι στο φως και στην γνώση.

Και – για όσους ξέρουν το Ιερό Ευαγγέλιο – ο Αβραάμ πέτυχε την εκ θεού δικαιοσύνη, όταν σήκωσε τα μάτια του ψηλά στον ουρανό για να δει και να μετρήσει τα αστέρια. Το σύνολο της διδασκαλίας του Χριστού αναφέρεται στο άνωθεν και στο πολίτευμα των ουρανών, και όχι στα – κατά τα άλλα πολύτιμα – πολιτεύματα της επιφάνειας της γης. Ο ίδιος δήλωσε ότι κατέβηκε από τον ουρανό, και εκεί επρόκειτο να επιστρέψει μετά την ολοκλήρωση του έργου του πάνω στην γη.

Η κλήση και η κλίση του ανθρώπου είναι από τον ουρανό και για τον ουρανό. Τα επι της γης είναι πολύτιμα για την ατομική μας καθημερινότητα, αλλά, επειδή αυτή είναι μετά βεβαιότητος πρόσκαιρη – κανείς δεν έμεινε πίσω, όλοι έφυγαν πριν από εμάς – ο χριστός εξήγησε ότι αυτή εδώ η ζωή είναι πολύτιμη, όμως ο μακροχρόνιος στόχος είναι η μεταφορά προς την τελειότητα του ουρανού, εκεί που περιμένουν οι ανεξερεύνητοι γαλαξίες της πίστης, να τους ανακαλύψει καθένας μας. 

Τα προσωπικά μας όρια, καθώς και τις δυνάμεις που διαθέτει κάθε άτομο, δεν τις γνωρίζει κανείς άλλος πλην του ιδίου ατόμου. Οι άλλοι μπορεί να βλέπουν και να υποπτεύονται, όμως την αλήθεια την γνωρίζει μόνο το άτομο που ζει και βιώνει την προσωπική του καθημερινότητα. Και αυτή η πραγματικότητα της προσωπικής γνώσης είναι το κλειδί για να κατανοήσουμε τον εαυτό μας, αλλά και τον κόσμο που μάς περιβάλλει, φυσικό και κοινωνικό.

Διότι αυτή είναι η ατομική ζωή κάθε ανθρώπου. Να κατανοεί, να συνεργάζεται και να συνυπάρχει με το περιβάλλον της εποχής του, και όχι βέβαια με τα φαντάσματα του παρελθόντος ή τα ακαθόριστα οράματα του μέλλοντος. Διότι, χάνοντας το παρόν, έχουμε ήδη χάσει την επαφή μας με την πραγματικότητα, και αυτό θα φέρει βαρύ τίμημα στην προσωπική μας ζωή. Και μπορεί προς το παρόν να μην υπάρξουν συνέπειες, ωστόσο είναι απολύτως βέβαιο ότι θα έρθουν οι συνέπειες.

Διότι η ζωή δεν είναι video game, αλλά είναι πραγματικότητα, και τα λάθη τα πληρώνει όποιος κάνει το λάθος. Μάλιστα, για τους ανθρώπους του 21ου αιώνα, ήρθε να προστεθεί ένα νέο κεφάλαιο που δεν υπήρχε μέχρι πριν λίγα χρόνια: η τεχνητή νοημοσύνη. Δηλαδή, ένα πρόγραμμα που αντικαθιστά το μυαλό του ατόμου σε βασικής φύσεως πράγματα, όπως γινόταν εδώ και δεκαετίες με τις αριθμομηχανές. Δηλαδή η μηχανή κάνει την αριθμητική πράξη, και εγώ απλά διαβάζω το αποτέλεσμα.

Και αυτή η νέα πραγματικότητα της τεχνητής νοημοσύνης είναι απολύτως βέβαιο ότι σύντομα, σε πολύ λίγα χρόνια, δηλαδή αύριο, θα χρειαστεί να ξέρουμε καλά τα πράγματα, διότι θα είναι εύκολο να εξαπατηθούμε, κάτι που συμβαίνει ήδη και σε πολλούς απλούς ανθρώπους, που δεν γνωρίζουν τις παγίδες της σύγχρονης εξαπάτησης.

Για τον λόγο αυτό τώρα πολύ περισσότερο από ποτέ, η επαγρύπνηση και η γνώση της αλήθειας είναι επιτακτική, προκειμένου να αποφύγουμε τις παγίδες της σύγχρονης πραγματικότητας. Μάλιστα, όσοι άνθρωποι ενδιαφέρονται να διατηρήσουμε την ερευνητική μας διάσταση ανοιχτή, θα πρέπει να εξετάζουμε προσεκτικά την υγιαίνουσα  διδασκαλία του Χριστού, αφού μόνο αυτή εγγυάται ανοιχτούς ορίζοντες ελευθερίας της γνώσης και της αλήθειας.

Οι ανθρώπινες διδασκαλίες, που μπορεί να προσφέρουν αίσθηση γνώσης και σοφίας, δεν πρέπει να αντικαθιστούν, αλλά να εμπλουτίζουν την αλήθεια του δημιουργού, όπως την εξήγησε ο Χριστός. Η ασφαλής γνώση της Καινής Διαθήκης, είναι η μόνη εγγύηση για την καλύτερη κατανόηση του κόσμου και του εαυτού μας, με βάση την αλήθεια της πραγματικής και όχι της ζωής των φαντασιώσεων και της τεχνητής νοημοσύνης. Και η εξιχνίαση των ορίων που θέτει η Καινή Διαθήκη, απλώνεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, αλλά και του σύμπαντος, διότι όλοι ζούμε μέσα στον ίδιο κόσμο και στο ίδιο σύμπαν, που επηρεάζει την ατομική μας καθημερινότητα, αλλά προδιαγράφει και το προσωπικό μας μέλλον.

Η διδασκαλία του Χριστού δεν έκλεισε τις πόρτες της γνώσης της αλήθειας, αλλά άνοιξε στους υπάρχοντες ορίζοντες, τον ορίζοντα της αιωνιότητας για όποιο άτομο ενδιαφέρεται να ζήσει αυτή την διάσταση, δίπλα στην -πολλές φορές – μίζερη προσωπική μας πραγματικότητα της ημέρας. 

Εξιχνιάζω, δηλαδή ψάχνω και ακολουθώ τα ίχνη, δηλώνει μια πορεία με ένα σκοπό ή με πολλούς σκοπούς. Και αυτό σημαίνει δραστηριότητα και όχι αδράνεια. Διότι είναι γνωστό ότι η αδράνεια και η απραξία δεν προσφέρουν – κατά κανόνα – τίποτα στην προσωπική μας ζωή. Αντίθετα, η δράση και η επαγρύπνηση φέρνουν καλό καρπό, πολύτιμο για το αύριο και το μέλλον.

Η εξιχνίαση επομένως των προσωπικών μας ορίων, όπως αυτή ορίζεται για το κάθε άτομο χωριστά ανεξάρτητα από πληθυσμιακές παραμέτρους, είναι ένα προσωπικό άθλημα της καθημερινότητας. Διότι κάθε εξιχνίαση και αναγνώριση επί του “εδάφους” της προσωπικής μας ζωής, όπως αυτή διαμορφώνεται καθημερινά, έχει διαστάσεις, και μάλιστα απεριόριστες. Διότι δεν είναι μόνο το μήκος και το πλάτος, αλλά είναι και το βάθος και το ύψος, όπως καθένας κατανοεί την προσωπική του “περιουσία”.

Η επιφάνεια είναι το ορατό στοιχείο, το βάθος όμως είναι το άγνωστο και μη ορατό, το κρυφό τμήμα της προσωπικής μας ζωής, και κανένα άλλο πρόσωπο δεν μπορεί να υπεισέλθει εκεί χωρίς την δική μας συγκατάθεση. Θα λέγαμε, δηλαδή, ότι οι μη ορατές διαστάσεις είναι αυτές που κρύβουν τα μυστικά της προσωπικής μας ζωής, και όχι βέβαια μόνο τα φαινόμενα που μπορεί να δει καθένας εξωτερικά.

Και αυτή η διερεύνηση, η εξιχνίαση της προσωπικής μας υπαρξιακής “περιουσίας” – ανεξάρτητα από την φυσική περιουσία που κάθε άτομο μπορεί να διαθέτει – είναι το χωράφι της προσωπικής μας καθημερινής ζωής. Μέσα σε αυτά τα όρια της προσωπικής μας καθημερινότητας συντελούνται όλα τα γεγονότα, αλλά όχι μόνον εκείνης της στιγμής ή της ημέρας, αλλά – πολλές φορές – και του προσωπικού μας μέλλοντος, εγγύς, απώτερου, απώτατου ή και αιώνιου για τους πιστεύοντας Χριστιανούς.

Και αυτά είναι τα όρια της προσωπικής μας καθημερινότητας. Δεν είναι φανταστικά, αλλά είναι υπαρκτά, στηρίζονται στην σημερινή μας πρακτική καθημερινότητα, αλλά την ίδια στιγμή “στρώνουν και το χαλί” για το αύριο. Το αύριο κατά κανόνα δεν “πέφτει από τον ουρανό”, αλλά είναι η συνέχεια του σήμερα, όπως και το σήμερα ήταν συνέχεια του χθες. Και αυτή η προσωπική αλυσίδα των πραγμάτων, που συνθέτουν όμως το σύνολο της ατομικής μας – και πολλές φορές και της κοινωνικής μας – ζωής, ήταν το θέμα της διδασκαλίας του Χριστού.

Όλα ξεκινούν από το μικρό για να γίνουν μεγάλα και μεγαλύτερα. Αυτός είναι ο νόμος της δημιουργίας, και το ξέρουν όλοι οι ζωντανοί σήμερα – όπως και όσοι ζούσαν στο παρελθόν – χωρίς καμία εξαίρεση. Το σημερινό μικρό θα μεγαλώσει. Και το μεγάλο θα γίνει μεγαλύτερο. Αυτός ήταν ο τρόπος που εξήγησε ο Χριστός τον φυσικό κόσμο, και αυτός είναι ο κανόνας και για τον μη ορατό κόσμο, που όμως ζει και κινείται μέσα μας, και αυτός παράγει τα έργα που θα εμφανιστούν στο μέλλον.

Σε αυτόν τον “έσω άνθρωπο” έδωσε μεγάλη προσοχή ο Χριστός. “Έσωθεν, εκ της καρδίας εξέρχονται τα κακά και δυσάρεστα”, που όμως δηλητηριάζουν την προσωπική μας καθημερινή ζωή. Η ρίζα τροφοδοτεί τα κλαδιά και τα φύλλα, για να κάνουν τον καρπό σε κάθε δέντρο. Αλλά και τα φύλλα και τα κλαδιά στέλνουν στην ρίζα τα απαραίτητα συστατικά για να μεγαλώνει και να φέρνει περισσότερα αναγκαία στοιχεία, για να αυξάνεται ο καρπός στην ζωή του ατόμου. Η “επέμβαση”, η νέα γέννηση που εξήγησε ο Χριστός, δεν είναι στην επιφάνεια, αλλά είναι στα βάθη των ορίων της υπαρξιακής μας υπόστασης. Εκεί βρίσκεται το μυστήριο της προσωπικής μας καθημερινής συμπεριφοράς. 

Οι άνθρωποι του 21ου αιώνα έχουμε άλλα όρια σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές, και αυτό το κατανοούμε από τον τρόπο της προσωπικής μας καθημερινότητας. Αρκεί να σκεφτούμε ότι το βασικό σημερινό εργαλείο στην ατομική μας – και όχι μόνο – ζωή είναι το κινητό μας τηλέφωνο και το internet, εργαλεία τα οποία έχουν αλλάξει δραματικά την προσωπική μας, αλλά και την κοινωνική μας ζωή σε καθημερινή βάση.

Οι αποστάσεις που υπήρχαν στο παρελθόν – όχι και το πολύ μακρινό – δεν υπάρχουν σήμερα. Η επικοινωνία είναι άμεση και σχεδόν δωρεάν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Τώρα μπορούμε να δουλεύουμε από το σπίτι, χωρίς πολλές φορές να χρειάζεται να πάμε σε ένα εργασιακό χώρο διαφορετικό χώρο από το σπίτι μας. Και αυτό είναι μόνο η αρχή, διότι κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με σιγουριά το μέλλον, εγγύς, απώτερο, απώτατο.

Διότι είναι προφανές ότι με την παγκόσμια πλέον δυνατότητα επικοινωνίας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει από πιο σημείο του πλανήτη θα προέλθει το επόμενο βήμα στα ερωτήματα της ανθρωπότητας, τα οποία εν τέλει είναι και προσωπικά μας ερωτηματικά, γιατί καταλήγουν να επηρεάζουν και την προσωπική μας ζωή μέσα στην καθημερινότητα.

Δεν πρόκειται δηλαδή για θέματα μακρινά που δεν μάς αφορούν, αλλά πρόκειται για νεωτερισμούς οι οποίοι θα καταλήξουν και στο δικό μας σπίτι, και στην δική μας συνείδηση και όχι μόνο. Διότι έχει διαπιστωθεί ότι κάθε μικρή ανακάλυψη από τον άνθρωπο, που όμως αποτελεί τμήμα προφανώς μιας  μεγάλης αποκάλυψης που έχει ετοιμάσει ο δημιουργός, θα μεταβάλλει, θετικά ή αρνητικά την προσωπική μας ζωή. Και αυτό δεν είναι θεωρία, αλλά είναι τα βιώματα κάθε ζωντανού ανθρώπου πάνω στην γη σήμερα.

Η γνώση και οι αποκαλύψεις/ανακαλύψεις διαδίδονται αστραπιαία, δηλαδή με την ταχύτητα του φωτός μέσω του internet, και αυτό δεν μπορεί κανείς πλέον να το σταματήσει. Διότι και εάν κάποιοι δυσαρεστούνται από τις νέες ανακαλύψεις, πάντα θα υπάρχει ένας τρόπος αποφυγής των εμποδίων, και κατάκτησης νέων οριζόντων για το μέλλον της ανθρωπότητας.

Και η διδασκαλία του Χριστού στα μελλοντικά θέματα, δεν μένει σιωπηλή, αλλά τοποθετεί το μέλλον στο παρόν, και το παρόν στο μέλλον, διότι υποδεικνύει: οτιδήποτε είναι καλό, να το προτιμάμε, ακόμη και εάν δεν μάς ταιριάζει λόγω των αγκυλώσεων που έχουμε όλοι οι Χριστιανοί με το παρελθόν. “Να προνοείτε τα καλά για όλους του ανθρώπους, και να αποφεύγετε τα επιζήμια”, είναι το μήνυμα της υγιαίνουσας διδασκαλίας του Χριστού.

“Να αποφεύγετε το πονηρό, και να προτιμάτε το καλό και ευάρεστο, διότι αυτό είναι το θέλημα του δημιουργού του σύμπαντος κόσμου, και όλων όσων βρίσκονται μέσα σ’αυτόν, προνοούντες τα καλά ενώπιον θεού και ανθρώπων.” Αυτός είναι ο κορμός της προσέγγισης του θέματος που αφορά την εξιχνίαση των προσωπικών μας ορίων. Το καλό δεν έχει όρια. Αλλά δυστυχώς, πολλές φορές και για το κακό ισχύει το ίδιο. Εναπόκειται στο άτομο να προτιμήσει το καλό και αγαθό, έναντι του πονηρού και του επιζήμιου.