Οι γαλαξίες ποτέ δεν ήταν χαμένοι. Βρίσκονται εκεί από την δημιουργία του κόσμου, είτε πριν από 8 χιλιάδες χρόνια, είτε πριν από 15 δισεκατομμύρια χρόνια. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι έγιναν τον 20ο ή πριν από μερικούς σιώνες. Διότι είναι γνωστοί ως παρουσία από την αρχαιότητα, οπότε και επινοήθηκαν τα “ζώδια” που απασχολούν και τους δικούς μας καιρούς.

Με λίγα λόγια, οι γαλαξίες και τα αστέρια στον ουρανό δεν έγιναν τώρα, στις μέρες μας, αλλά είναι αρχέγονα – με οποιαδήποτε χρονική έννοια θέλει κάποιος να τα δηλώσει – και μένουν εκεί μέχρι τις δικές μας μέρες που εμείς καταφέραμε να φτιάξουμε όργανα, προκειμένου να δούμε πιο καθαρά τον έναστρο ουρανό, χωρίς αυτό να σημαίνει τίποτα περισσότερο από περιγραφή της αποκάλυψης και της δικής μας ανακάλυψης και εντοπισμό.

Τα όργανα και η διάθεση η δική μας ανακάλυψε τα αστέρια και τους γαλαξίες. Η αποκάλυψή τους όμως είναι μια βαθύτερη διαδικασία, η οποία απλώνεται σε βάθος πολλών αιώνων και πολλών αποκαλύψεων, διότι ο άνθρωπος ανακαλύπτει, αλλά κάποιος άλλος έχει φροντίσει να υπάρχουν εκεί μέχρι εμείς να τα ανακαλύψουμε. Και αυτή είναι η λογική των πραγμάτων.

Αγοράζεις εσύ σήμερα αυτοκίνητο, γιατί κάποιος άλλος πριν από σένα μερίμνησε να το κατασκευάσει, υποπτευόμενος τις μελλοντικές σου ανάγκες, και φρόντισε για την τιμή του να είναι προσιτή στο δικό σου βαλάντιο, και οργάνωσε όλα τα logistics, ώστε να είναι δυνατόν σήμερα εσύ να καλύψεις μια ανάγκη σου, την οποία εσύ την ανακάλυψες σήμερα, αλλά κάποιος ήξερε ότι εσύ κάποτε θα το έχεις ανάγκη, και μερίμνησε για όλες τις διαδικασίες και τις λεπτομέρειες, ώστε εσύ να περνάς καλύτερα.

Το προνοούντες τα καλά, είναι το βασικό στοιχείο της διδασκαλίας του Χριστού, και μάλιστα όχι μόνο για την κάλυψη των εποχιακών μας αναγκών – όλες μας οι ανάγκες πάνω στην γη είναι εποχιακές – αλλά και για τις μεγαλύτερης διάρκειας και αντοχής ανάγκες μας. Ο αέρας και το νερό, οι κανονικές και ανεκτές θερμοκρασίες, οι κύκλοι της φύσης με τις εποχές, και μυριάδες μικρότερες ή μεγαλύτερες ανάγκες μας έχουν προβλεφθεί από τον δημιουργό πριν ακόμη την καταβολή του παρόντος κόσμου, αφού όλοι ξέρουμε ότι “του φρονίμου το παιδί, πριν πεινάσει μαγειρεύει”, δηλαδή μεριμά εκ των προτέρων – προνοεί – για οτιδήποτε ξέρει ότι θα χρειαστεί στο μέλλον, και αυτό είναι πράξη αγάπης και σύμπραξης, και όχι απάτης και εξαπάτησης από τον δημιουργό.

Το ότι εμείς δεν το κατανοούμε μέσα στην τρεχάλα της ατομικής μας καθημερινότητας, δεν είναι πρόβλημα του δημιουργού, αλλά είναι δική μας άγνοια και δική μας παράλειψη, να αναζητήσουμε την ύπαρξη. Να αναζητήσουμε όσα υπάρχουν και αποκαλύπτονται, ενώ εμείς είμαστε ράθυμοι να τα ανακαλύψουμε. Οι γαλαξίες ήταν εκεί από καταβολής του κόσμου. Ο άνθρωπος δεν σήκωνε τα μάτια να τους δει και να τους εξερευνήσει.

Τώρα, χάρη στην μείωση της ραθυμίας μας, αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε πράγματα πολύτιμα που υπάρχουν, αλλά εμείς τα αγνοούμε. Και αυτή ήταν η ουσία της διδασκαλίας του Χριστού. Χτυπήστε την πόρτα και η πόρτα θα ανοίξει. Όποιος επιμένει και αναζητά, πληρώνοντας το κόστος και επενδύει στην αξία της ανακάλυψής του, εξήγησε ο Χριστός, αυτός θα είναι ο τυχερός της παρέας. Οι γαλαξίες ήταν εκεί. Εμείς τους ανακαλύπτουμε σήμερα. 

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο άνθρωπος είναι κύριος πάνω στην γη και την διαφεντεύει όπως εκείνος, ο άνθρωπος δηλαδή, τον βολεύει. Αν και τις τελευταίες δεκαετίες έχουμε προχωρήσει και στην κυριότητα του ουρανού που είναι πάνω από τα κεφάλια μας, ωστόσο η κύρια δραστηριότητα – προς το παρόν – περιορίζεται στον φλοιό της γης.

Τα δέντρα και τα φυτά μάς ενοχλούν και θέλουμε να τα κόψουμε για εκμετάλλευση. Τις θάλασσες τις γεμίζουμε με τα απόβλητα, κολυμπώντας μετά μέσα σ’ αυτά. Τον αέρα που αναπνέουμε τον μολύνουμε με τα καύσιμα που χρησιμοποιούμε για τις ανάγκες μας. Γενικά, δηλαδή, ο άνθρωπος είναι κυρίαρχος, ανεξάρτητα από τον τρόπο που αξιοποιεί αυτή του την ικανότητα και δικαιοδοσία.

Ωστόσο αυτό δεν είναι το παν. Διότι υπάρχουν μεν περιθώρια αυταρχισμού πάνω στην φύση, ωστόσο αυτό δεν μπορεί να είναι και το μοναδικό θέμα στην κυριαρχία μας. Διότι κάθε ζημία στον φλοιό της γης, σημαίνει ότι πληγώνουμε το κλαδί του δέντρου πάνω στο οποίο καθόμαστε. Και όσο αυτό δεν γίνεται συνείδηση, τόσο οδεύουμε προς την δική μας μεγαλύτερη ζημία, και κανείς άλλος δεν έχει ευθύνη στην αυτοκαταστροφή μας. Η εξουσία της οποία ασκούμε πάνω στην γη, είναι εξουσία επιβολής και όχι συνεργασίας. Καταδυνάστευσης και όχι συμβιβασμού. Και αυτό δεν είναι αποδεκτό από καμία συνείδηση λογικού ανθρώπου, παρά μόνο από πειραγμένα μυαλά.

Και αυτή η κατάσταση ήταν προβλεπόμενη από τον δημιουργό, που ήξερε ότι ο άνθρωπος δεν έχει όρια στην αυτοκαταστροφή του, προκειμένου να βγάλει το μίσος και το πονηρό που βρίσκεται μέσα του, και για τον λόγο αυτό προετοίμασε άλλον ουρανό, και άλλη γη, στην οποία επικρατεί Δικαιοσύνη, και ειρήνη και χαρά, και όχι αδικία, μάχες, και θλίψη, όπως συμβαίνει πάνω στην γη.

Και ο Χριστός άνοιξε ένα νέο δρόμο, τον δρόμο της πίστεως, όχι για να κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε τί γίνεται πάνω στην γη, αλλά για να έχουμε ελπίδα επιβίωσης και Ανάστασης. Και ο δρόμος αυτός βάφτηκε με αίμα αθώου, προκειμένου στην πορεία αυτή προς τον άλλο ουρανό, κανείς ανισόρροπος να μην έχει πρόσβαση. Η πύλη είναι στενή – ευτυχώς – και ο δρόμος έχει θλίψη – που την αποφεύγουν όλοι – και για τον λόγο αυτό η πορεία όσων θέλουν να περάσουν από τον δρόμο αυτό, είναι προστατευμένη από την δύναμη της Αναστάσεως.

Το μακρύ χέρι του ληστή και δολοφόνου Βαραβά, δεν μπορεί να διαπεράσει τον βαθύ ουρανό και την θάλασσα της αλήθειας. Τα βέλη του πονηρού τα πυρακτωμένα, πέφτουν μπροστά στην φλόγινη ρομφαία που φυλάσσει την θύρα της εισόδου στην οδό της ζωής. Τα σιωπηλά  χόρτα και τα δέντρα αποδεικνύουν ότι η ζωή που σχεδίασε ο δημιουργός δεν εξαρτάται από τα αεροπλάνα και τις βόμβες, αλλά από την απλότητα της εντολής της δημιουργίας του σύμπαντος κόσμου.

Το οξυγόνο που αναπνέουμε δεν μας στοιχίζει τίποτα – προς το παρόν, όπως δεν στοιχίζει τίποτα και στον δημιουργό και στα υπακουα δημιουργήματά του, που παράγουν και προμηθεύουν το πιο πολύτιμο πράγμα της ζωής, δηλαδή το οξυγόνο και το νερό. Στην βάση αυτή έθεσε ο Χριστός την δική του διδασκαλία. Όχι στον θόρυβο της επίδειξης δύναμης και εξουσίας, αλλά στην αθόρυβη παραγωγή έργου δυνάμεως, αγάπης και σωφρονισμού. 

Η εικόνα της ανθρωπότητας, άρα και η προσωπική μας πλευρά, δεν είναι μόνο ό,τι βλέπουμε, αλλά έχει και άλλες μη ορατές διαστάσεις, τις οποίες – κατά κανόνα – αγνοούμε ή τις παραβλέπουμε, ενώ τις βλέπουμε.

Αλλά αυτή η άγνοια ή η παράβλεψη σε κάτι που υπάρχει, δεν είναι και η καλύτερη επιλογή. Διότι από το άγνωστο προέρχεται το γνωστό, και όχι το αντίστροφο. Δηλαδή, η πηγή του γνωστού δεν είναι το γνωστό, αλλά το άγνωστο, το οποίο όταν εμφανιστεί και εξερευνηθεί, γίνεται γνωστό, αφού το γνωστό δεν έχει ανάγκη ανακάλυψης, αλλά μόνο κατανόησης και αξιοποίησης στην προσωπική μας ζωή. Άρα το άγνωστο είναι το προς εξερεύνηση, και όχι βέβαια το γνωστό, το οποίο έχει ήδη μπει με κάποιο τρόπο μέσα στην ζωή μας.

Και αυτή η παράμετρος, ότι δηλαδή το άγνωστο είναι το αντικείμενο της έρευνας για βελτίωση της ζωής μας, είναι η βάση της διδασκαλίας του Χριστού. Τα γνωστά, είπε ο Χριστός τα ξέρετε. Κινηθείτε να ανακαλύψετε το άγνωστο, διότι αυτό θα βελτιώσει την ζωή σας – ατομική και κοινωνική – και όχι η επανάληψη της ανακάλυψης των ήδη γνωστών.

Δεν έβαλε, δηλαδή, ο Χριστός τις προοπτικές της ζωής στην επανάληψη των γνωστών, αλλά στην κατανόηση των ήδη γνωστών, προκειμένου να προχωρήσει το άτομο σε εξερεύνηση του άγνωστου, μέσα από το οποίο θα αντλήσει τον δικό του  θησαυρό για την βελτίωση της προσωπικής του ζωής. Τα γνωστά γίνονται αντικείμενο πόθου από πολλούς. Για τα άγνωστα δεν ενδιαφέρονται πολλοί άνθρωποι, ή μάλλον ενδιαφέρονται ελάχιστοι, και αυτοί χαμένοι μέσα στο ανώνυμο πλήθος.

Διότι ο ερευνητής και εξερευνητής έχει ανάγκη ησυχίας και απομόνωσης, προκειμένου να κάνει την ερευνητική δουλειά του με αποτέλεσμα, αφού ο θόρυβος και η δημοσιότητα δεν προσφέρουν, αλλά αφαιρούν δυνάμεις από τον εξερευνητή. Και ο Χριστός εξήγησε ότι όταν θέλεις να μάθεις, και να πάρεις απάντηση στα ερωτήματα και τις ελλείψεις σου, μην φωνάζεις στον κόσμο, αλλά κλείσε την πόρτα πίσω σου, και άνοιξε την επιθυμία της καρδιάς σου στον θεό, που είναι παντού και ακούει και παρακολουθεί τα πάντα. Εκείνος ακούει και βλέπει. Εσύ και εγώ – συνήθως – ούτε βλέπουμε, ούτε ακούμε, και ελάχιστα καταλαβαίνουμε, τουλάχιστον σωστά.

Οι αναζητήσεις, εξήγησε ο Χριστός, δεν γίνονται δημόσια για να μάς βλέπει και να μάς σχολιάζει ο κόσμος γύρω μας, αλλά γίνονται στο εσωτερικό του σώματός μας, στις σκέψεις και στα συναισθήματα, εκεί στον εσωτερικό μας άνθρωπο, ο οποίος έχει και την ευθύνη για τις πράξεις που θα ακολουθήσουν μετά τις επιλογές και αποφάσεις μας. Η κοινωνία γενικά παρακολουθεί και περιμένει το μάννα εξ ουρανού. Λίγοι αναζητούν λύσεις στα επερχόμενα και όχι στείρες επαναλήψεις του παρελθόντος.

Και αυτή είναι η κατεύθυνση που άφησε ως παρακαταθήκη ο Χριστός από τον ουρανό για την καθημερινότητα του ατόμου επί της γης. Μελετήστε τα φυτά και τα δέντρα, πώς αυξάνονται, με τι εσωτερικές τους λειτουργίες αθόρυβα, και πάρτε παράδειγμα για την προσωπική σας αναζήτηση. Η κοινωνία περιμένει, αλλά δεν ενδιαφέρεται να ψάξει για να ανακαλύψει. Ψάχνουν όσοι ενδιαφέρονται για την ζωή και αγαπούν τον άνθρωπο. Οι υπόλοιποι περνούν καλά μέσα  στην άγνοιά τους. 

Από την καθημερινή μας ζωή μπορούμε, παρατηρώντας τον εαυτό μας και γύρω μας, να κατανοήσουμε τις μη ορατές λειτουργίες της ζωής, της προσωπικής αλλά και της κοινωνικής γενικότερα.

Διότι μπορεί όλοι οι άνθρωποι να μην είμαστε ίδιοι στην εμφάνιση και στο περιεχόμενο, στον πλούτο και τα ταλέντα που διαθέτουμε, όμως όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι, ζωντανοί με την έννοια ότι αναπνέουν και είναι ακόμη  σε δράση, έχουμε κοινά βιολογικά χαρακτηριστικά.

Πρώτον ότι όλοι αναπνέουμε. Δεύτερον ότι όλοι έχουμε ανάγκη το νερό. Τρίτον όλοι χρειαζόμαστε τροφές. Τέταρτον όλοι έχουμε ανάγκη την συντροφικότητα και την επικοινωνία. Και οι τέσσερεις αυτές ανάγκες της προσωπικής μας καθημερινής ζωής είναι ανελαστικές για να διατηρούμαστε στην ζωή. Η έλλειψη αυτών οδηγεί σε λίγα δευτερόλεπτα στον θάνατο ή την ασθένεια, ή την παραφροσύνη.

Και επειδή το πρώτο – η αναπνοή – είναι και το σπουδαιότερο – χωρίς αυτό πεθαίνουμε άμεσα – είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι αυτό δεν είναι αυτονόητο. Διότι η μη ύπαρξη οξυγόνου, όπως συμβαίνει με τους γύρω πλανήτες, απαγορεύει την ύπαρξη της ζωής, αφού η βάση της ζωής αποδεικνύεται ότι είναι το οξυγόνο. Και επειδή εμείς μέσα στην καθημερινότητα θεωρούμε ότι έχουμε το δικαίωμα να αμφισβητούμε τα logistics της δημιουργίας, δηλαδή την συνέπεια και συνέχεια ύπαρξης των αξιών με τις οποίες υπάρχει η ζωή, άρα υπάρχουμε και εμείς, καλό είναι να βάζουμε το μυαλό μας να δουλεύει, και να μην θεωρούμε δεδομένα πράγματα που  αποτελούν την βάση της ζωής, διότι γινόμαστε άφρονες και παράφρονες, με δυσάρεστες συνέπειες στην προσωπική μας ζωή και καθημερινότητα.

Κανείς δεν μπορεί να υπάρχει πάνω στην γη, εάν πρώτα δεν γεννηθεί. Και κανείς δεν διατηρείται στην ζωή χωρίς αναπνοή και οξυγόνο. Η βάση της ζωής, όπως την ξέρουμε, είναι το οξυγόνο και όχι το κινητό μας τηλέφωνο. Η ανάπτυξη της ζωής, του βρέφους που θα γίνει ολοκληρωμένος άνθρωπος, είναι απόλυτα εξαρτημένη από το νερό και τις τροφές και την συντροφικότητα. Δεν είναι εξαρτημένη από τον γείτονα ή τον φίλο, ή τις ιδέες που κυκλοφορούν στο internet.

Και αυτό δηλώνει ότι το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει κατανοητό από όποιο ζωντανό και μη εξαρτημένο εν ζωή άτομο, είναι τα logistics της δημιουργίας, μέσα στην οποία θα περάσουμε ολόκληρο τον επίγειο βίο μας. Η άγνοια, η παράβλεψη, ή η αμφισβήτηση της ύπαρξης των αξιών πάνω στο θέμα αυτό, οδηγεί το άτομο σε εξωπραγματική φαντασία, κυνηγώντας το μέλλον χωρίς βάση συντήρησης στην ζωή.

Και ο Χριστός δεν έθεσε την ανακάλυψη του μυστηρίου της ζωής στις ιδέες και στα συναισθήματα, αλλά στην παρατήρηση και στην γνώση, και μάλιστα ξεκινώντας από τα φυτά και τα δέντρα. Από τα ταπεινά κι αθόρυβα φυτά και δέντρα είναι εξαρτημένη η ζωή μας και δεν είναι εξαρτημένη από το μικρό ή μεγάλο ποσό που μπορεί να έχουμε στην τράπεζα για τις ανάγκες μας. 

Τα δέντρα και τα φυτά εργάζονται αθόρυβα μέρα νύχτα και προσφέρουν στον άνθρωπο και την επι γης δημιουργία το πολύτιμο οξυγόνο και τους καρπούς, με τους οποίους όλη η ανθρωπότητα συντηρείται καθημερινά. Ο άνθρωπος είναι το τελειότερο δημιούργημα πάνω στην δημιουργία. Αλλά χωρίς τα φυτά και τα δέντρα δεν μπορεί να εμφανιστεί, ούτε και να διατηρηθεί στην ζωή, πεθαίνοντας μακριά από την πηγή την αλήθειας.