Είναι προφανές ότι ο άρτος αναφέρεται στην αξία που έχει για το σώμα μας, και το θέαμα για την αξία του στον εσωτερικό μας κόσμο, τον κόσμο που κατοικεί μέσα στο σώμα μας, αλλά δεν ταυτίζεται και δεν περιορίζεται από αυτό, και είναι αυτός που λέμε ο ψυχικός μας κόσμος.

Ο άρτος, δηλαδή οι τροφές, τρέφουν το σώμα μας κατά κυριολεξία, αλλά και μεταφορικά, αφού εκτός από την ξηρά τροφή λαμβάνουμε και νερό και διάφορα ποτά για τις ανάγκες του σώματος. Αντίστοιχα λειτουργεί και το θέαμα. Δεν είναι μόνο αυτό που παρακολουθούμε στην οθόνη, αλλά είναι κάθε είδους θέαμα, δηλαδή ο,τιδήποτε αποτελεί αντικείμενο της οράσεως, η οποία και αυτή είναι μέρος του σώματος.

Κατά συνέπεια, όλα επικεντρώνονται στις ανάγκες του σώματος, είτε αυτό εκλαμβάνεται ως σάρκα, είτε ως ο,τιδήποτε κατοικεί μέσα σε αυτό. Το σώμα μας, δηλαδή, έχει ανάγκες πολλαπλές, και αυτές καλούμαστε καθημερινά όλοι οι άνθρωποι να αντιμετωπίσουμε με τον καλύτερο τρόπο, δηλαδή τον πιο αποδοτικό τρόπο, ώστε η καθημερινότητά μας να είναι ανεκτή και αυξανόμενη προς την κατεύθυνση που κάθε άτομο επιθυμεί να αυξηθεί.

Και επειδή δεν είναι όλα τα πράγματα ορατά στο σώμα μας, είτε γιατί λειτουργούν εντός, άρα δεν τα βλέπουμε με γυμνό μάτι, είτε γιατί δεν είναι ούτως ή άλλως ορατά, διότι δεν υπάρχουν σε φυσική μορφή, δηλαδή να γίνονται αντιληπτά από τις πέντε αισθήσεις, το άτομο καλείται να διαχειριστεί μέσα στην καθημερινότητά του όλα αυτά, ορατά και μη ορατά, με όποια μέσα και εφόδια διαθέτει.

Και επειδή για τα ορατά υπάρχουν οδηγίες χρήσεως, από τα τρόφιμα μέχρι τα σκεύη και τα εργαλεία που χρησιμοποιούμε, το μόνο που απομένει στο άτομο και μάλιστα με αποκλειστική δική του ευθύνη, είναι η διαχείριση των μη ορατών πραγμάτων, αυτών δηλαδή που κατοικούν μέσα στο σώμα μας, αλλά δεν μπορεί να προσδιοριστούν με φυσικό τρόπο και εργαλεία.

Και για την ανάγκη αυτής της διαχείρισης ο δημιουργός έχει θέσει μέσα στο σώμα μας – αλλά άγνωστο πού – το όργανο της πίστης, όργανο – εφόδιο – ικανότητα, με το οποίο το άτομο γίνεται ικανό να αντιλαμβάνεται αυτά τα μη ορατά, και να τα διαχειρίζεται ανάλογα με το δικό του συμφέρον, όπως συμβαίνει και με τα λοιπά φυσικά μας όργανα. Και αυτή είναι η αποκάλυψη που έκανε ο Χριστός όταν ήρθε εδώ στην γη.

Αποκάλυψε ότι ο άρτος και το θέαμα είναι υπαρξιακές μας καθημερινές ανάγκες. Αλλά δεν περικλείονται όλα μέσα σε αυτές τις δύο περιοχές, διότι υπάρχει και η θλίψη, η στεναχώρια, οι απογοητεύσεις, τα αδιέξοδα, και μυριάδες άλλα ζητήματα της καθημερινότητας που μάς βασανίζουν, και ο Χριστός σε αυτή την ανάγκη εστίασε την διδασκαλία του, αυτή που ακούμε στην Εκκλησία.

Προσδιόρισε αυτή την περιοχή της προσωπικότητάς μας, δηλαδή, την ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε τα μη ορατά, ως περιοχές όπου ενεργοποιείται το εφόδιο της πίστης, με το οποίο το άτομο καταφεύγει για λύση των προβλημάτων του στον ίδιο τον θεό και όχι μόνο στους ανθρώπους. Αυτή η περιοχή της πίστης, που κατοικεί μέσα στο άτομο, δεν είναι ορατή με γυμνό μάτι, αλλά είναι αντιληπτή και κατανοητή από την πίεση που δέχεται το άτομο καθημερινά από τα άλυτα μυστήρια της προσωπικής του ζωής.

Δηλαδή, έχει εξαντλήσει όλα τα ανθρώπινα – φυσικά και κοινωνικά – εφόδια, χωρίς να έχει βρει απαντήσεις και λύτρωση από την πίεση που δέχεται. Πρώτο στοιχείο αυτής της επαφής του ατόμου με την υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού είναι το αποτέλεσμα της ελευθερίας, διότι ο Χριστός ελευθερώνει πρώτα τον άνθρωπο από τα εσωτερικά του ερωτήματα και αδιέξοδα. 

Κάθε άτομο επιθυμεί καθημερινά να κατακτήσει και να αποκτήσει κάποια πράγματα, μικρά ή μεγάλα, τα οποία, ωστόσο, είναι σημαντικά για το ίδιο το άτομο κατά την δική του γνώμη, η οποία πάντοτε είναι σεβαστή, εφόσον, βέβαια, δεν βλάπτονται τα συμφέροντα κάποιου άλλου.

Και επειδή αυτή είναι μια ανθρώπινη ανάγκη διαχρονικά σε όλους τους ανθρώπους ανεξάρτητα από χρόνο και χώρο ζωής, είναι προφανές ότι αυτός ο τομέας των προσωπικών μας κατακτήσεων αποτελεί ένα σπουδαίο και αναπόφευκτο χώρο ευθύνης της καθημερινότητάς μας, άρα αποτελεί εκ των πραγμάτων μια ανάγκη που μπορεί να ρίξει φως στις επιτυχίες ή τις αποτυχίες της ατομικής μας καθημερινότητας.

Διότι το βρέφος επιθυμεί να κατακτήσει την τροφή του, το νεαρό άτομο επιθυμεί να κατακτήσει τον κόσμο, οι μεγαλύτεροι να κατακτήσουν όσα θεωρούν ότι δεν έχουν ήδη κατακτήσει, και τελικά οι πιο μεγάλοι στην ηλικία, επιθυμούν να κατακτήσουν ένα ειρηνικό τέλος, χωρίς ελλείψεις. Και αυτό σημαίνει ότι η κατάκτηση είναι μια εσωτερική ανάγκη κάθε ατόμου εκ της φύσεως, και όχι επίκτητο εκ του χρόνου ή εκ του περιβάλλοντος.

Διότι το περιβάλλον – κοινωνικό και φυσικό – μάς πιέζει, ωστόσο η ευθύνη για την κατάκτηση είναι προσωπική, άρα καθένα άτομο παίρνει το ρίσκο να πετύχει τους στόχους που θέλει να κερδίσει στον επίγειο βίο του. Αυτή η πραγματικότητα της προσωπικής μας ζωής οδηγεί στην αναζήτηση βαθύτερων αναζητήσεων, τόσο ως προς το σκέλος του ερεθίσματος για κατάκτηση, όσο και ως προς το σκέλος του αντικειμένου της κατάκτησης.

Διότι, η έμφυτη ανάγκη για κατάκτηση δεν μπορεί να επικαλυφθεί ή να αγνοηθεί, διότι αποτελεί κεντρικό κορμό της προσωπικής μας υπόστασης, άρα κανένα άτομο δεν μπορεί να αποφύγει τις επιδράσεις που επιφέρει στην καθημερινή μας συμπεριφορά, αφού η κατάκτηση είναι εκ φύσεως αναγκαία, όχι μόνο ως προς το αντικείμενο που επιθυμεί το άτομο, αλλά και ως προς την εσωτερική του ενεργητική παρουσία.

Αυτή η ενεργητική παρουσία μέσα στον άνθρωπο, για την οποία κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλλει παρατηρώντας την ατομική του συμπεριφορά, παραμένει ένα ζητούμενο για κατανόηση και αξιοποίηση μέσα από ισορροπημένες – για το κάθε άτομο διαφορετικές – διαδικασίες μέσα στην προσωπική του καθημερινότητα. Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτή η παράμετρος της επιθυμίας για κατακτήσεις – προφανώς αγαθών, όπως καθένας εννοεί αυτή την αλήθεια – αποτελεί κομβικό σημείο προβληματισμού, ο οποίος δεν είναι ούτε πάντα εύκολος – η επιθυμία μας είναι πολλές φορές μεγαλύτερη από την λογική μας – ούτε και χωρίς συνέπειες από τις τυχόν λάθος εκτιμήσεις μας.

Και ο Χριστός έβαλε τα πράγματα στην ορθή και ισορροπημένη θέση τους. Ό,τι επιθυμεί το άτομο είναι καλό, εάν πρόκειται να αποβεί για το καλό του. Ότι είναι ήδη γνωστό ότι αποτελεί κίνδυνο για την προσωπική ζωή του ατόμου, είναι εκ προοιμίου απορριπτέο. Υπάρχουν όμως και πράγματα της καθημερινότητας, τα οποία δεν είναι πάντα εύκολο να τα τοποθετήσει το άτομο στο χώρο του καλού ή στον χώρο του επιζήμιου. Και είναι αποκλειστική ευθύνη του ατόμου να μελετήσει προσωπικά τα δεδομένα του αντικειμένου  της επιθυμίας του για κατάκτηση, και εφόσον δεν είναι προς το προσωπικό του συμφέρον, είναι για απόρριψη.

Ό,τι δεν μάς ωφελεί, δεν μπορεί να αποτελεί ζήτημα για κατάκτηση. Και τα ωφέλιμα όμως έχουν όρια, διότι το περιττό δεν σημαίνει πάντα ότι είναι και το μακροχρόνιο συμφέρον, αφού, όπως εξήγησε ο Χριστός, εάν κάποιος έχει περιττά, αυτό δεν του προσθέτει ζωή. Η ζωή είναι το μεγάλο αγαθό. Τα πράγματα της καθημερινότητας δεν μπορεί να αντισταθμίσουν την αξία της ζωής. 

Ανάμεσα στα πολλά μηνύματα που λαμβάνουμε καθημερινά, και αφορούν το άτομό μας, είναι και κάποια με ιδιαίτερη βαρύτητα, διότι αφορούν ζητήματα της προσωπικής μας ζωής και υπόστασης. Είναι εκείνα τα μηνύματα που δεν αφορούν μόνο τις εργασιακές ή τις συναισθηματικές μας σχέσεις, αλλά υπεισέρχονται στην περιοχή της ατομικής μας κρίσης, δηλαδή στην συνείδη κάθε ατόμου που αγαπά την ζωή, και αναζητά περισσότερη ζωή για το πρόσωπό του.

Και αυτό δεν σημαίνει περισσότερα πράγματα και απολαύσεις μόνο, αλλά δηλώνει και βαθύτερες αναζητήσεις, εκείνες που απαιτούν απαντήσεις στα μυριάδες “γιατί” της προσωπικής, αλλά και της κοινωνικής μας καθημερινότητας. Τα τρόφιμα και η καλοπέραση δεν μπορεί να είναι ο μόνος στόχος του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος ξέρει να διαβάζει και να διαχειρίζεται συσκευές, που δίνουν προέκταση στο νου και στις γνώσεις του. Αντίθετα, υπάρχουν και άλλες περιοχές της ζωής, οι οποίες εκτείνονται πέραν αυτών των αναγκαίων και πολύτιμων της προσωπικής μας καθημερινότητας.

Και εδώ κάνουμε πολλοί από εμάς σοβαρό λάθος. Αντι – διαστέλλουμε τις αναγκαίες πράξεις της φυσικής μας καθημερινότητας, από τις αναζητήσεις στα σοβαρά ερωτήματα της ζωής, ερωτήσεις που δεν μπορεί να είναι μόνο η μάρκα του φαγητού για το σκυλάκι, αλλά έχουν άλλους ενεργητικούς διαύλους στην ατομική μας συνείδηση. Η προσκόλληση στο ένα για να μην ικανοποιήσουμε το άλλο, είναι προφανές λάθος, διότι και τα δύο – ή τα χιλιάδες παρόμοια παραδείγματα – είναι απαραίτητα στην προσωπική μας ζωή, αλλά δεν έχουν την ίδια βαρύτητα και τις ίδιες συνέπειες στην προσωπική μας ζωή.

Εκτός από τα απαραίτητα που κάθε ζωντανός ξέρει ότι χωρίς αυτά δεν μπορεί να επιβιώσει, υπάρχουν και άλλα υπαρκτά στοιχεία, τα οποία είναι παρόντα, αλλά δεν ενοχλούν το φυσικό μας  σώμα και τις πέντε αισθήσεις, με αποτέλεσμα να τα παραβλέπουμε και να τα υποτιμούμε, αφήνοντας κενά στην συνείδησή μας. Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την πτώση του εσωτερικού μας ανθρώπου, όταν εμφανίζονται ως ερινύες στην προσωπική μας – κατά τα άλλα – πλήρη καθημερινή ζωή.

Διότι ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη μόνο τροφές για να αυξηθεί και σύντροφο για να πολλαπλασιαστεί – κατά την πρόβλεψη της Βίβλου,- αλλά έχει ανάγκη και από απαντήσεις απόλυτα προσωπικές – [και όχι εκ μέρους των άλλων] – για ζητήματα υπαρξιακά και καθορισμού αξιών ζωής.  Ο άρτος και το θέαμα είναι οι δύο συνήθεις αναπόφευκτοι παράγοντες της προσωπικής μας καθημερινότητας. Ωστόσο και τα δύο αυτά θέματα καλύπτουν μόνο τον επιφανειακό μας άνθρωπο. Διότι ερωτήματα όπως το Δίκαιο και η Αδικία, η πλεονεξία και η αρπακτικότητα, το μίσος και η ανταπόδοση του κακού, όπως και μυριάδες άλλα ερωτήματα δεν εμφανίζονται, εάν το άτομο δεν διαθέτει ευαίσθητη και όχι καυτηριασμένη ή νεκρή συνείδηση.

Διότι το φαινόμενο παράγεται. Η παραγωγή όμως παίζει τον καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση του φαινομένου, και δεν συμβαίνει ποτέ το αντίστροφο. Όλα κυοφορούνται μέσα μας, και όταν εμφανιστούν,, εξήγησε ο Χριστός, απλά αποτελούν τους δείκτες των αξιών της πραγματικής μας ζωής, η οποία δεν έχει σχέση με ενδύματα και τροφές, αλλά συνδέονται με την διαχείριση των αξιών της ζωής, τις οποίες καθένα άτομο ταξινομεί ιεραρχικά στην προσωπική του καθημερινότητα. Τα μηνύματα που εισέρχονται στην συνείδησή μας, αποτελούν και τον “δωρητή”, ο οποίος διεγείρει τους βαθύτερους εσωτερικούς προβληματισμούς. 

Στην διδασκαλία του Χριστού θίγονται όλα τα θέματα της ατομικής καθημερινότητας, από τα πλέον απλά, έως τα πλέον σύνθετα και δυσνόητα, διότι αναφέρονται σε μελλοντικές καταστάσεις, και το άτομο οφείλει, εφόσον ενδιαφέρεται για την δική του διδασκαλία και όχι των ανθρώπων που την διαχειρίζονται, να την εξερευνήσει, όπως εξερευνά τα δάνεια από την τράπεζα, προκειμένου να αποκτήσει ένα σπίτι.

Διότι, και η διδασκαλία του Χριστού οικοδομεί μέσα στον άνθρωπο ένα νέο άνθρωπο, ο οποίος δεν παραβλέπει την καθημερινότητα και τις ανάγκες της, αλλά προσθέτει επιπλέον  και ένα νέο ορίζοντα ζωής μέλλοντος, και μάλιστα αιωνίου μέλλοντος, κατά την δήλωση του ίδιου του Χριστού. Άρα, η γνώση και εφαρμογή της διδασκαλίας αυτής, ενώ δεν παραβλέπει τις καθημερινές ανάγκες, έρχεται να προσθέσει και ένα νέο ορίζοντα με ανεξιχνίαστα όρια, τα οποία, κατά δήλωση του ίδιου του Χριστού, είναι ανεξιχνίαστα μέχρι τώρα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποιοι στο παρελθόν δεν πέτυχαν σπουδαία πράγματα, επεκτείνοντας τα μέχρι τότε όρια στις διαστάσεις που ξέρουμε μέχρι σήμερα.

Είναι δηλαδή προφανές, ότι όσα ξέρουμε μέχρι σήμερα για τα όρια της ζωής δεν είναι το παν, αλλά υπάρχουν και άλλες περιοχές,  εκτός αυτών των ορίων, οι οποίες αναμένουν εξερεύνηση. Διότι ο Χριστός δεν ήρθε να μας κλείσει σε ένα δωμάτιο – ο ΄ιδιος έκανε τα μαθήματά του στην ύπαιθρο όταν επρόκειτο για μεγάλους πληθυσμούς χιλιάδων ανθρώπων που παρακολουθούσαν την διδασκαλία του -, αλλά ζήτησε την έξοδο από την ατομική μας μιζέρια, μέσα από τις αποκαλύψεις του θεού, οι οποίες παραμένουν ακόμη στα αζήτητα.

Ενώ δηλαδή ο θεός έχει αποκαλύψει στους ανθρώπους απίστευτα πράγματα, ωστόσο είναι προφανές ότι υπάρχουν ακόμη ανεξιχνίαστες περιοχές με δυσνόητα όρια, τα οποία και αναμένουν τους εξερευνητές της πίστης. Μάλιστα, ο απόστολος Παύλος καθορίζει αυτές τις περιοχές με τους όρους μήκος, πλάτος, βάθος και ύψος, πράγμα που αφήνει τους αριθμούς και την αύξηση εκτός ανθρωπίνων ορίων και της ανθρώπινης αντιληπτικής ικανότητας, όπως αποδεικνύεται τώρα, τον 21ο αιώνα, οπότε και η φυσική επιστήμη έχει επισημάνει με μαθηματικούς όρους το μέγεθος της γνώσης έναντι της άγνοιας, και αυτό σε αναλογικούς αριθμούς είναι 95 για την άγνοια και μόλις 5 για την γνώση του φυσικού και μόνο κόσμου.

Αυτό αποδεικνύει περίτρανα ότι η διδασκαλία του Χριστού δεν είναι περιοριστική, αλλά αυξητική σε γνώση και εμπειρία ζωής, εφόσον το άτομο αναζητά νέους ανεξιχνίαστους ορίζοντες, όχι μόνο στον φυσικό χώρο της γήινης υπόστασης, αλλά και στον χώρο πέραν αυτής, στον χώρο της Αναστάσεως, απ’ όπου ο Χριστός εξήγησε ότι στέλνει την δική του δύναμη, προκειμένου το άτομο να προσθέτει στα εφόδια της εξιχνίασης που ήδη διαθέτει, και τα εφόδια της πίστης, τα οποία εκτείνονται σε απροσδιόριστα μήκη, πλάτη, ύψη και βάθη, κατά τον λόγο του Χριστού.

Και αυτή είναι μία πρόκληση για τους σύγχρονους αναζητητές της αλήθειας, δηλαδή σε όσους δεν ικανοποιούνται με όσα μέχρι σήμερα έχουν κατακτηθεί, αλλά αναζητά και όσα θα μπορούσε το άτομο σήμερα να κατακτήσει, και να εξιχνιάσει νέους ορίζοντες και περιοχές εκτός του φυσικού κόσμου, ώστε παίρνοντας μαθήματα από εκεί – την οικουμένη την μέλλουσα – να βελτιώνει και την δική του προσωπική καθημερινότητα.

Όλοι οι άνθρωποι που ζούμε πάνω στην γη έχουμε ανάγκη από τροφές-νερό και αέρα για την επιβίωσή μας, ανεξάρτητα από περιοχή και χρόνο που καθένας βιώνει την προσωπική του καθημερινότητα. Οι τροφές και ο αέρας είναι τα δύο συστατικά με τα οποία τρέφεται, δηλαδή αυξάνεται, και μεγαλώνει, προκειμένου να κάνει τον κύκλο της ζωής, γέννηση, αύξηση και ανάπτυξη, και θάνατος.

Αν και υπάρχει ακόμη μεγάλος αριθμός παραγόντων, από τους οποίους εξαρτάται η καθημερινή μας ζωή, ωστόσο, η τροφή είναι απόλυτα απαραίτητη για την αύξηση και την ανάπτυξη, και δεν υπάρχει μέχρι σήμερα εξαίρεση για κανένα ζωντανό άνθρωπο. Το σώμα μας είναι πλασμένο να αυξάνεται και να αναπτύσσεται μέσα από την διαδικασία της πρόσληψης των τροφών καθημερινά.

Και ενώ είναι απόλυτα κατανοητή αυτή η ανάγκη, είναι επίσης απόλυτα κατανοητό ότι ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη μόνο την τροφή, αλλά έχει και έναν εσωτερικό κόσμο, ο οποίος κατοικεί μέσα στο φυσικό του σώμα, ωστόσο έχει άλλες απαιτήσεις για την δική του επιβίωση και ανάπτυξη, ώστε να συμπορεύεται με την αύξηση του σώματος και την κοινωνική του ένταξη.

Και αυτό είναι επίσης απόλυτα κατανοητό από την προσωπική μας εμπειρία, διότι κανείς δεν ζει μόνο μέ τις τροφές, αλλά έχει απόλυτη ανάγκη και την κοινωνική παρουσία, τόσο του ιδίου όσο και των άλλων που συνδέονται μαζί του, και αυτό δεν είναι παρωνυχίδα, αλλά αποτελεί ένα ισχυρό πυλώνα της καθημερινής μας εμπειρίας, αφού όλοι έχουμε ανάγκη την παρουσία του άλλου, και όταν δεν υπάρχει, νιώθουμε την έλλειψη στην ζωή μας.

Και αυτό δηλώνει από την μια την αναγκαιότητα της κοινωνικής παρουσίας, αλλά από την άλλη δηλώνει και ότι αυτή η “τροφή” του εσωτερικού μας κόσμου, δεν είναι εκτός της ανθρώπινης ύπαρξης και αύξησης, αλλά αποτελεί βασικό στοιχείο που επηρεάζει την καθημερινή μας συμπεριφορά και ζωή σε όλους μας. Και μπορεί αυτή η παράμετρος της κοινωνικότητας να μην έχει την ίδια ένταση για καθένα από μας, ωστόσο η παρουσία της είναι απόλυτα απαραίτητη.

Και όλοι ξέρουμε από την εμπειρία μας ότι αυτή η κοινωνικότητα δεν είναι θεωρία, αλλά είναι μια καθημερινή πραγματικότητα, η οποία λειτουργεί μέσα από τις πέντε αισθήσεις μας, και, κυρίως, μέσω της όρασης και της ακοής. Η όραση, δηλαδή το θέαμα, φέρνει το άτομο σε επαφή με το περιβάλλον του, διότι μέσω αυτής και των οργάνων που την κάνουν να λειτουργεί, δίνεται η δυνατότητα στο άτομο να δίνει και να λαμβάνει, δηλαδή να παραμένει σε επαφή με το φυσικό και το κοινωνικό του περιβάλλον.

Άρα, το φυσικό μας σώμα έχει και άλλες λειτουργίες εκτός των τροφών και της αναπνοής, διότι η κοινωνικότητα, δηλαδή η επαφή και η δοσοληψία, αποτελούν τους διαύλους, μέσα από τους οποίους το άτομο εντάσσεται και λειτουργεί μέσα στην κοινωνία, και αυτό συμβαίνει για κάθε άνθρωπο πάνω στην γη σε όλη την διάρκεια της ζωής του. Και η διδασκαλία του Χριστού στον τομέα αυτό της κοινωνικότητας αφιερώνει μεγάλο κομμάτι, όπως τουλάχιστον μάς την παρέδωσαν οι μαθητές του στην Καινή Διαθήκη.

Ο άρτος ο επιούσιος δεν είναι μόνο το ψωμί που τρέφει και συντηρεί το σώμα μας, αλλά υπάρχουν και άλλα στοιχεία με τα οποία τρέφεται ο εσωτερικός μας κόσμος, ο οποίος παίζει και τον καθοριστικό ρόλο της προσωπικής μας συμπεριφοράς καθημερινά. Η παράβλεψη αυτού του τομέα, δηλαδή η τροφή του εσωτερικού μας κόσμου, δημιουργεί ανθρώπους ελλιπείς, που στερούνται την προβλεπόμενη πληρότητα του ανθρώπου.